«Σαν έτοιμος από καιρό»

ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ. ΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΒΕΡΑ. ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗ
ΖΩΗ ΤΟΥ, ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ, ΟΠΟΙΑ
ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΣΕ
ΤΡΑΓΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟ ΣΕ
ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ, ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΟ, ΜΕ
ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ
Προσπαθεί να σώσει κάποια υπολείμματα αξιοπρέπειας; Εκβιάζει τον σεβασμό των γύρω του, αυτών που λίγο πριν ήταν έτοιμοι να τον καταδικάσουν; Αυτός που γίνεται δολοφόνος του εαυτού του είναι αυτός που, πρώτος, έχει απαξιώσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ποια είναι τα υλικά που έχουν οικοδομήσει την απελπισία του;

Αυτά σε γενικές γραμμές, για να θυμηθούμε και τον Καμύ που αρχίζει τον «Μύθο του Σισύφου» λέγοντας πως η αυτοκτονία είναι το σοβαρότερο φιλοσοφικό πρόβλημα της εποχής μας. Φιλοσοφικό πρόβλημα από την άποψη ότι μέσα από την αυτοκτονία κρίνεται και το μέτρο της αξίας της ζωής.

Εννοείται ότι όλα αυτά που ζούμε τις τελευταίες ημέρες δεν δείχνουν να έχουν να κάνουν τίποτε με κανενός τη διάθεση να φιλοσοφήσει. Αντιθέτως, όλοι και όλα μοιάζουν να προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτός ο άνθρωπος που έπεσε μέρα μεσημέρι από τον τέταρτο όροφο του διαμερίσματός του οδηγήθηκε εκεί με μαθηματική ακρίβεια, «σαν έτοιμος από καιρό», λες και ο βίος και η πολιτεία του ήταν τέτοιος που δεν ήταν δυνατόν παρά να τον οδηγήσει εκεί, στο «απονενοημένο διάβημα». Κι αν κάτι ψάχνουμε, όλοι μας, δεν είναι παρά να καλύψουμε τα κενά, εκείνες τις πληροφορίες που θα συμπληρώσουν την εικόνα και θα συνθέσουν από τα αποσπάσματα μια ιστορία η οποία θα μπορεί να επιβεβαιώσει την αρχική μας υπόθεση.

Δεν μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία χωρίς τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη του ενός πολίτη προς τον άλλον και χωρίς τον στοιχειώδη σεβασμό κάποιας ιεραρχίας

Υπόθεση, ή μάλλον βεβαιότητα, ότι ο αυτόχειρας ήταν ένοχος, απελπισμένος ή όχι δεν έχει σημασία, θύμα εκβιασμού ή όχι δεν έχει σημασία.

Ο άνθρωπος αυτός καθημερινά συναναστρεφόταν έναν σωρό κόσμο. Είχε συνεργάτες, φίλους όπως και εχθρούς, ομοϊδεάτες, πολιτικούς προϊσταμένους όπως και υφισταμένους, συμμάχους όπως και αντιπάλους. Δεν είναι εντυπωσιακό που ανάμεσα σ΄ όλους αυτούς δεν βρέθηκε ούτε ένας- πολιτικός ή όχι δεν έχει σημασίανα εκφράσει έστω την έκπληξή του, να απορήσει για το γεγονός; Δεν μιλάω καν για συμπάθεια. Μια στάλα απορίας, έκπληξης, αυτό το εντελώς φυσιολογικό αντανακλαστικό που δημιουργείται όταν μάθεις πως κάποιος οδηγήθηκε στο μη παρέκει.

Σαν έτοιμος από καιρό, λες και τον περίμεναν από καιρό. Λες και ο άνθρωπος αυτός ήταν ένα ταμπού που περιφερόταν ανάμεσά μας, κι όταν γκρεμίστηκε απλώς όλοι αρκέστηκαν να διαπιστώσουν ότι γκρεμίστηκε και για να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, και να διαχειριστούν κάπως την αμηχανία τους, άρχισαν να ψάχνουν τις κακοτεχνίες στο βάθρο που τον στήριζε, στους συνδέσμους που τον κρατούσαν όρθιο, στη στατική μελέτη που τον είχε στήσει εκεί.

Δεν ξέρω, όπως κανείς φαντάζομαι δεν ξέρει, ώς πού θα φτάσει αυτή η ιστορία. Άλλοι ελπίζουν πως θα πάει πολύ μακριά, άλλοι φοβούνται ότι θα πάει πολύ μακριά, κι άλλοι, εμείς οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι προσπαθούμε να χορτάσουμε τη δίψα μας με την αλληλουχία των επεισοδίων, των πληροφοριών, των φημών που διαδέχονται η μία την άλλη. Επαναλαμβάνοντας εννοείται όλοι την κυνική πεποίθηση πως ό,τι κι αν γίνει, τίποτε και κανείς δεν πρόκειται να μας οδηγήσει ώς την ουσία της υπόθεσης.