Ένα σουρεαλιστικό χάπενινγκ

Στο σχετικά ακατάστατο κείμενο της Ανδρικοπούλου, αλλά και σε μια μικρή μελέτη του Γιώργου Καλπαδάκη που ακολουθεί ως επίμετρο, δίδονται αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως ο πλήρης κατάλογος των επιβατών του Ματαρόα, οι ημερομηνίες του ταξιδιού, λεπτομέρειες σχετικά με την οργάνωσή του από τον Μερλιέ). Ίσως το πιο συγκινητικό σε αυτό το βιβλίο είναι η δυσκολία της συγγραφέως να ανασυνθέσει πλήρως την εμπειρία της. Ο καθένας, παρατηρεί η Ανδρικοπούλου, κατεργάστηκε τα γεγονότα μέσα του επί δεκαετίες. Με αποτέλεσμα κάποιες στιγμές οι αναμνήσεις της ίδιας να αποκλίνουν από αυτές άλλων συνταξιδιωτών της, τις συζητήσεις με τους οποίους καταγράφει. Αν με τα μάτια τού σήμερα το ταξίδι του Ματαρόα μοιάζει με ένα σουρεαλιστικό χάπενινγκ, παρατηρεί η Ανδρικοπούλου, «αυτό που κάνουμε τώρα [συγκρίνοντας τις διαφορετικές αναμνήσεις του καθενός] είναι ένα χάπενινγκ μέσα στο χάπενινγκ, να δούμε τι θυμούνται οι άνθρωποι- είναι λίγο Ιονέσκο, λίγο Φαλακρή τραγουδίστρια όλα αυτά».