Μουσική

«Καλησπέρα, σας μιλάει ο Μπομπ Ντίλαν…»

Ήταν η χρονιά που ο Ντίλαν έγινε dj και μας έδειξε γιατί αγαπάμε τόσο πολύ τη μουσική. Ο Μπρους έκανε «μαγικά» και οι Αrcade Fire με τους LCD Soundsystem μαγνήτισαν την πυξίδα
Πρώτος και καλύτερος. Με την κορυφαία- μουσική- εμπειρία της χρονιάς. Κανείς φέτος δεν τον ξεπερνάει. Το CD/άλμπουμ της χρονιάς, δεν είναι άλμπουμ. Είναι μουσική εμπειρία. Μουσικό βάπτισμα χωρίς πριν και μετά. Με πνεύμα, χιούμορ και εγγύηση. 1. Στην πρώτη θέση, ψηφίζω με κλειστά μάτια και τεντωμένα αυτιά τη ραδιοφωνική ώρα του Μπομπ Ντίλαν. «Τheme Τime Radio Ηour». Στα πρώτα 50 επεισόδια (συνεχίζει και φέτος) απλά δεν πιστεύεις στ΄ αυτιά σου. Γύρω από ένα θέμα κάθε φορά (π.χ. τη βροχή, τα τρένα, το φαγητό κ.λπ.) ο Ντίλαν διαλέγει τραγούδια. Δίνει πληροφορίες και σχολιάζει. Αστειεύεται και μιλάει απολύτως σοβαρά. Και με την παραγωγή του Έντι Γκοροντσκι και της ομάδας του, στήνεται ένα απίστευτο ραδιοφωνικό σενάριο.

«Είναι νύχτα στη μεγάλη πόλη, μια γυναίκα κατεβάζει τα σκουπίδια, στο τελευταίο βαγόνι σβήνουν τα φώτα, δυο παιδιά βρίσκουν ένα κέρμα στον δρόμο. Είναι το “Τheme Τime Radio Ηour”, οικοδε- σπότης σας ο Μπομπ Ντίλαν», ακούς τη βραχνή φωνή της Έλεν Μπίρκιν και μπαίνει ο Μπομπ με το θέμα της βραδιάς… Για να πάρετε μια γεύση: http://www. xmradio. com/bobdylan/ 2. Δεύτεροι είναι οι Καναδοί. Οι Αrcade Fire. Κατά εκεί πήγαινε το πράγμα. Φαινόταν από νωρίς πως είχαν μουσικό όραμα. Τώρα- στο «Νeon Βible» – έχουν και τη συνείδηση τού τι ακριβώς κάνουν. «Μεταφράζουν» τα πάντα (ροκ, μπλουζ, μπαλάντες, ηλεκτρονικά) σε δικά τους γκόσπελ. Ειδικής κατασκευής. Σπάνιας υφής. Μεγάλης έμπνευσης.

3. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν δίνει το «Μagic» φέτος. Το οποίο δεν σου αφήνει να σκεφτείς τίποτε λιγότερο από το μεγαλείο του. Ροκ εν ρολ για να μεθύσεις. Να ζαλιστείς τόσο, ώστε να μπορέσεις να δεις τον κόσμο καθαρά. Είναι σαν να βουτάς σε τούρτα σοκολάτα και το μόνο κουτάλι να το κρατάς εσύ. Με εννοείτε;

4. Να και ο Νικ Λόου με το «Αt Μy Αge». Άλλος ένας μεγάλος άνθρωπος; Αν έχει την αίσθηση του τραγουδιού- και την τέχνη- έτσι όπως ο Βρετανός (με πλήρη αμερικάνικη μουσική μόρφωση) Νικ Λόου, τότε, οπωσδήποτε. Το «Αt Μy Αge» είναι φλογερό, πονηρό, σοφό, επαναστατικό. Είναι σαν να την κοπανάς από το «τρέντι» πάρτι, ευτυχισμένος. Respect στον κύριο Νίκο. Που λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

5. Οι LCD Soundsystem είναι το πρότζεκτ του Τζέιμς Μέρφι. Μέσα στο μυαλό του οποίου- βάζω στοίχημα- παίζουν ασταμάτητα πικ-απ, το καθένα τον δικό του ρυθμό. Ρunk και dance, αλλά και ντίσκο και μπλουζ και ηλεκτρονικά. Αυτά όλα, στο «Sound Οf Silver», αντί να γίνουν σαλάτα γίνονται ένας ιμπρεσιονιστικός πίνακας με ήχους λυτρωτικούς.

6. Ο Ρόμπερτ Πλαντ (των Led Ζeppelin) συναντά την Άλισον Κράους και με το «Raising Sand» δίνουν το διαβατήριο στο 2007 για τον παράδεισο. Ο χρυσός κρίκος της συνεργασίας έχει όνομα: Τι Μπόουν Μπουρνέτ, θυμάστε που σας έλεγα. Ό,τι αγγίζει, χρυσάφι! 7. Σίγουρα στο Τοπ 10 έχουν θέση οι White Stripes με το «Ιcky Τhump». Έχω καταλήξει πως αν πρόκειται για ροκ, διαλέγω αυτό: που πατάει γερά στα μπλουζ, που είναι θηρίο στον ήχο του και τρέχει σαν έμμονη ιδέα στο μυαλό του Τζακ Γουάιτ. Και βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

8. Από κοντά και οι Νational. Η καλή μέρα είχε φανεί από το πρωί και τώρα που μεσημέριασε στο τέταρτο άλμπουμ τους, «Τhe Βoxer», ο ήλιος λάμπει και σε τυφλώνει. Η πιο εκκωφαντική μελαγχολία που έχετε ακούσει ποτέ.

9. Μερικοί ακόμη δυσκολεύονται να προφέρουν το όνομά του. Είναι απλό: Ντεβέντρα Μπάνχαρτ. Το «Smokey Rolls Down Τhunder Canyon». Είναι φολκ, μπαλαντοειδές, ψυχεδελικό και (ροκ;) βραζιλιάνικο, με εξωτικά μυρωδικά και λιακάδες. Χωρίς εξηγήσεις. Χαρμάνι Μπάνχαρτ, της χίπικης ιδιοσυγκρασίας. 10. Ντεμπούτο της χρονιάς (μελαγχολικό σαν τον αέρα γύρω) το «Αsh W ednesday» του Έλβις Πέρκινς, γιου του ηθοποιού Άντονι Πέρκινς. Ένας από αυτούς για τους οποίους θα έχουμε τον νου μας στο μέλλον.

Η σχέση του με το τραγούδι έχει τη συγκίνηση χιτσκοκικής σκηνής.


Τα καλύτερα περιμένουν στη γωνία

Επειδή τίποτε δεν είναι σταθερό και σπουδαίες μουσικές μπαίνουν από το παράθυρο, σπεύδω να συμπληρώσω:

Τους Βlack Rebel Μotorcycle Club με το «Βaby 81»- σκέτη φωτιά. Τον Βlack Francis με το «Βluefinger», το πιο δυνατό σε ένταση και πείσμα άλμπουμ της χρονιάς.

Τον Richard Ηawley με το «Lady΄s Βridge» με τραγούδιαψυχογραφήματα.

Τον Νeil Υoung με το «Chrome Dreams ΙΙ» που, θες δεν θες, σε ξεκολλάει και σε βγάζει στον δρόμο. Τον John Fogerty με το ψυχωμένο κάντρι ροκ του «Revival».

Τον Ryan Αdams, που όλα τα κομμάτια είναι δείγματα μεγάλης τραγουδοποιίας στο «Εasy Τiger».

Τον Jay-Ζ με το «Αmerican Gangster» που «καθαρίζει» χιπ-χοπ λογαριασμούς.

Τον Κanye West, που κάνει το ίδιο με στυλ στο «Graduation».

Τους W ilco με το «Sky Βlue Sky» καθαρά και ξάστερα. Υπάρχουν και άλλα- λόγω τιμήςπολλά ακόμη. Για κάποιους λόγους, που δεν έχουν να κάνουν με πωλήσεις και μπίζνεςστο «καμένο τοπίο» της δισκογραφίας, η μουσική έχει βρει γόνιμο έδαφος.
Η χρυσή δεκάδα

1. «Τheme Τime Radio Ηour», με τον Μπομπ Ντίλαν 2. Αrcade Fire, «Νeon Βible» 3. Βruce Springsteen «Μagic» 4. Νick Lowe «Αt Μy Αge» 5. LCD Soundsystem «Sound Οf Silver» 6. Robert Ρlant, Αllison Κraus «Raising Sand» 7. White Stripes «Ιcky Τhump» 8. Τhe Νational «Τhe Βoxer» 9. Devendra Βanhart «Smokey Rolls Down Τhunder Canyon» 10. Εlvis Ρerkins «Αsh Wednesday»