Το top-10 της σκηνής

ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΘΟΡΙΣΑΝ
ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ
ΣΚΗΝΗΣ ΤΟ
2007. ΟΙ ΚΑΛΛΙΣΤΟΙ
ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΕΙΝΑΙ, ΕΥΤΥΧΩΣ,
ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ
ΔΕΚΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΥΖΗΤΗΘΗΚΑΝ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΑΝΗΚΟΥΝ
ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 50+ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΕΟΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΗ
ΓΕΝΙΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 30. ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
ΜΕ ΦΡΕΣΚΕΣ ΙΔΕΕΣ, ΜΕ ΕΜΜΟΝΕΣ,
ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ. ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΑΜΕ,
ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΜΕ, ΤΟΥΣ
ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΤΙΣ ΕΠΙΤΕΥΞΕΙΣ,
ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ, ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ
ΧΩΡΟ. ΣΤΟΙΧΗΜΑ: ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ
ΘΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ 2008
Γιάννης Χουβαρδάς:
Για την «επιστροφή στο μέλλον» που επιχειρεί ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Σκηνοθέτης με προσωπικότητα, προοδευτικός, οργανωτικός, με πλούσια εμπειρία. Γνώσης του ελληνικού και ευρωπαϊκού θεάτρου, είναι στη συνείδησή μας αυτός που πετυχαίνει ό,τι βάζει στο μυαλό του. Η εμπιστοσύνη που του έχουμε πιστώνεται από την λειτουργία του «Θεάτρου του Νότου», στο «Αμόρε», το οποίο έγινε φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Με άρτια οργάνωση, καλές παραστάσεις και ελκυστικό ρεπερτόριο, άλλαξε το τοπίο του αθηναϊκού θεάτρου, βρίσκοντας μιμητές. Τώρα, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, ο στόχος του είναι να δημιουργήσει τη φυσιογνωμία ενός σύγχρονου, εξωστρεφούς, ζωηρού, καλλιτεχνικά εύρωστου Εθνικού Θεάτρου.

Λευτέρης Βογιατζής:
Για την απήχηση που είχε η «Αντιγόνη» του στην Επίδαυρο. Γιατί ένα καλλιτεχνικό γεγονός γέμισε επί δύο συνεχή καλοκαίρια το τεράστιο αρχαίο κοίλο. Οι παραστάσεις του, με τρόπο αποκαλυπτικό της ποιότητας που έχουν, βρίσκουν ανταπόκριση στο ευρύ κοινό. Ο κάθε θεατής, μικρός ή μεγάλος, απαιτητικός ή απλοϊκός, κατανοεί την ουσία των έργων που παρουσιάζει, αναπνέοντας την αξία τους, σαν το αεράκι που φυσάει και ανανεώνει τον χώρο.

Σταμάτης Φασουλής:
Γιατί με τρόπο ελκυστικό ζωντάνεψε στη σκηνή την επιθεώρηση, δίνοντας σ΄ ένα καθαρά ελληνικό θεατρικό είδος που αργοπεθαίνει το φιλί της ζωής. Αντλώντας από όλο το φάσμα της επικαιρότητας, το δικό του «Τρέντυ» σφύριξε με σεβασμό και ελαφράδα στον ρυθμό της παράδοσης, ανανεώνοντάς την. Σε εποχές εύκολων σαρκασμών και επιθετικής χλεύης, η σατυρική διακωμώδηση της κοινωνικο-πολιτικής μας ζωής ήταν μια ανάσα. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος:
Γιατί μέσα σε δέκα χρόνια δημιούργησε το πιο καλτ θέατρο της πόλης. Προοδευτικά, το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» απέκτησε το προφίλ ενός ευχάριστου, νεανικού, πολυδύναμου χώρου, με τρεις σκηνές που παίζουν ταυτόχρονα. Στο φουαγιέ και στην αυλή, όπου συγκεντρώνονται οι θεατές, γίνονται παρέες. Όταν φτάνει η ώρα της κάθε παράστασης, η υπεύθυνη του θεάτρου τούς οδηγεί, όπως τα παιδιά σε λούνα παρκ, στην Κεντρική Σκηνή, στο Δώμα, στον Κάτω Χώρο. Στο τέλος, οι περισσότεροι ξαναμαζεύονται στο φουαγιέ, πιο ορεξάτοι από πριν, για να πιουν κάτι, να συζητήσουν μεταξύ τους και με τους ηθοποιούς.

Μιχαήλ Μαρμαρινός:
Για τη σύλληψή του να μετασχηματίσει σε δημόσιο λόγο το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα». Η εμβληματική ουρά που δημιούργησε από 100 άτομα είχε την αφηγηματική δομή μιας πολιτικής στάσης σε ένα λυκόφως αναμονής. Κυρίως, όμως, αποκάλυψε την απλή, φυσική εικόνα ενός ακτιβίστικου θεάτρου, που έχει ποίηση και λόγο ύπαρξης.

Στάθης Λιβαθινός:
Για την υπέροχη καταγραφή του αρχέτυπου μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι «Ο ηλίθιος», όπως το αφηγήθηκε σκηνικά στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Για όλα όσα έκανε και φιλοδόξησε με το Εργαστήρι Σκηνοθεσίας, αλλά δεν κατοχυρώθηκαν θεσμικά. Γι΄ αυτά που ματαιώθηκαν, δίκαια ή άδικα, και για τη «σιωπή» με την οποία τα αντιμετώπισε.

Αμαλία Μουτούση:
Γιατί την εκτιμήσαμε στην «Αντιγόνη» του Βογιατζή, την θαυμάσαμε στην «Ηλέκτρα» του Μοσχόπουλου, την απολαύσαμε στα τραγούδια των Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ «Εφτά θανάσιμα αμαρτήματα».

Σπάνιο δείγμα ηθοποιού, χωρίς τηλεοπτικές εμφανίσεις, που η συντριπτική πλειοψηφία γνωρίζει από την ποιότητα της δουλειάς της και μόνο. Φανατισμένη με το θέατρο, ελεύθερη επειδή δεν νιώθει ότι είναι σπουδαία, δουλεύει για να κάνει κάτι σπουδαίο. Σα νά ΄ρχεται από παλιά, προγονή των απογόνων της. Βασίλης Μαυρογεωργίου:
Για τα ωραία παραμύθια που γράφει, σκηνοθετεί και παίζει. Γιατί στα 29 του χρόνια, δεν τρελάθηκε από την τρελή επιτυχία της «Κατσαρίδας» του και προχώρησε στα επόμενα. Είπε με χιούμορ «Μόνο την αλήθεια» και μας αφηγήθηκε σκηνικά την «Ωραιότερη ιστορία του κόσμου». Χωρίς μαρμαρωμένους πρώην πολιτικούς και νυν επενδυτές, αφηγείται στη σκηνή με μινιμαλιστική άποψη παραμύθια για μεγάλους.

Κατερίνα Ευαγγελάτου:
Γιατί είναι η νεώτερη σκηνοθέτιδα, μόλις 28 ετών, με τόση φόρα στην εκκίνηση. Γιατί η κόρη του Σπύρου Ευαγγελάτου και της Λήδας Τασοπούλου προφυλάσσει την θεατρική της προίκα από την αλαζονεία της νιότης της. Οι μέχρι τώρα δουλειές της («Ερωτευμένη νεκρή», «10 εντολές» και «Πλαστελίνη»)

δίνουν στο αγεωγράφητο ακόμα μέλλον προοπτικές.

Στεφανία Γουλιώτη:
Για τη θηριώδη ερμηνεία της στην «Ηλέκτρα» του Στάιν. Με τη σωματική της δράση, τον καθαρό, δυνατό της λόγο και την ψυχωμένη σκηνική παρουσία, αυτό το εικοσιεξάχρονο κορίτσι πρότεινε την πιο μοντέρνα έκφραση τραγικής ηρωίδας. Αλώνισε ολόγυμνη στο αρχαίο αλώνι, προκάλεσε τραγικό ρίγος και άφησε το ωραιότερο στίγμα νέας ηθοποιού που πρωταγωνίστησε σε τραγωδία.