Φαινόμενα

«Πέτρα του σκανδάλου»

Γυναίκα είναι η αιτία; Εύκολη λύση και ακόμη ευκολότερος αποδιοπομπαίος τράγος σε κάθε υπόθεση πολιτικού σκανδάλου
Στην ιστορία της απόπειρας αυτοκτονίας του πρώην γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ, που συνταράζει την πολιτική ζωή και τα τηλεπαράθυρα των δελτίων ειδήσεων, «η γυναίκα» υπήρξε ο αναμφισβήτητος παράγοντας της τραγωδίας. Υπήρξε η αναμφισβήτητη απειλή, το «αόρατο χέρι» που έσπρωξε έναν άνθρωπο στο απονενοημένο διάβημα. Είχε οδηγηθεί προηγουμένως εκουσίως, αφού είχε αποκτήσει δεόντως «στενές σχέσεις» (με την «πέτρα»), αλλά όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Όλοι πλην της «πέτρας του σκανδάλου», η οποία ως φαίνεται έχει τη σφραγίδα εκ γενετής, ως εκ τούτου δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρει θύμα.

Άλλωστε στον πυρήνα της μεγάλης προσπάθειας για εξουσία και του αγώνα για δικαίωση κάθε επιτυχημένου ανδρός υπάρχει πάντα μια θηλυκή «πέτρα» με προοπτική να γίνει «του σκανδάλου».

Φαίνεται πως αυτό που κάνει τη διαφορά στις σύγχρονες εξελιγμένες δημοκρατίες μας είναι η διαχείριση του «λάθους» που οδηγεί στο σκάνδαλο. Ειδάλλως η «πέτρα» είναι εκεί, καιροφυλακτεί, οπότε τον νου σας.

Έτσι, για μια ακόμη φορά, πριν ακόμη γίνουν έρευνες αρμοδίως, πριν ακόμη διαπιστωθεί το εύρος και το βάθος μιας υπόθεσης, όπως αυτή που φαίνεται πως οδήγησε τον γενικό γραμματέα του ΥΠΠΟ στο απονενοημένο διάβημα, με χίλια ερωτήματα να πλανώνται γύρω από τη δράση του ως πολιτικού προσώπου με υπερεξουσίες παράδοξες σε μια εύρυθμη δημοκρατία, ένα υπήρξε το σίγουρο «χαρτί» τηλεπαραθύρων, μαρτυριών, δηλώσεων και όλων των σχετικών «αποκαλύψεων»: η ύπαρξη μιας «πέτρας του σκανδάλου». Και επειδή πάντα πρέπει να υπάρχει ένοχος κατά την ολοκλήρωση της ενημερωτικής φρενίτιδας των 8.00, ήταν εύκολο να υπονοηθεί μια θηλυκή δράση «πέραν των ορίων». Άλλωστε προδόθηκε μόνη της η «πέτρα του σκανδάλου» εφόσον, για να ξεσπάσει τον θυμό της αναζήτησε την εύκολη λύση, επισκέφθηκε δημοσιογράφους για να τους προσφέρει αποκαλύψεις.

Έτσι χαζεύουμε ένα ακόμη γαϊτανάκι θλιβερών φαινομένων που αποτελεί με τη σειρά του σκάνδαλο για τις δημοκρατίες, αλλά που χωρίς αυτό, το μιντιακό θέαμα δεν θα είχε την πιπεράτη διάστασή του.

Όνομα και πρόσωπο της εν λόγω «πέτρας του σκανδάλου» προβλήθηκαν από κανάλια (π.χ. Αntenna) από την πρώτη στιγμή, πριν ακόμη ερευνηθεί ποια ακριβώς ευθύνη φέρει και σε ποιον βαθμό.

Βέβαια, έχοντας επισκεφθεί η ίδια δημοσιογραφικά γραφεία έθετε εαυτόν στη διάθεση της μιντιακής δημοσιότητας και πλήρωνε έτσι τη σκανδαλώδη σκέψη της να χρησιμοποιήσει την τηλεόραση για να μεγεθύνει το ξέσπασμα του θυμού της. Απόδειξη ότι στη συνείδηση των πολιτών τη θέση των θεσμών έχει πάρει οριστικά η τηλεόραση. Πού αλλού θα πήγαινε μια θυμωμένη κυρία που γνωρίζει εις βάθος τη δυσλειτουργία του συστήματος, την οποία παρά τις προσπάθειές της να εκμεταλλευτεί, τελικώς δεν τα κατάφερε;

Μα ναι, μια χρονιά τελειώνει ακριβώς όπως άρχισε, με την επιβεβαίωση του «εκδικητικού ρόλου» του μιντιακού θεάματος. Από την αρχή της, ένα παγκόσμιο θέαμα εκδίκησης, ο απαγχονισμός του Σαντάμ Χουσεΐν ως CΝΝικό σόου, απέδειξε τη δύναμη τής on camera τιμωρίας. Στα μικρά ατομικά μεγέθη η τηλεόραση αποθεώθηκε ως η απόλυτη δύναμη για μια δημόσια τιμωρία του «εχθρού» χωρίς έλεος. Άλλο θέμα ότι η τηλεόραση- μπαμπούλας, η τηλεόραση- βαμπίρ αποδεικνύεται επικίνδυνη για όποιον δεν έχει τον έλεγχό της.


Κατάλυση κάθε πίστης

Το σημαντικό είναι ότι κύριο χαρακτηριστικό του πολιτισμού που έχει παραχθεί με τα ριάλιτι τιμωρίας είναι η βαρβαρότητα. Που σημαίνει κατάλυση κάθε πίστης στο πολιτικό σύστημα, πεποίθηση ότι δεν λειτουργούν οι θεσμοί και ταυτοχρόνως διάλυση ευαίσθητων αξιών για την κοινωνική ειρήνη και ισορροπία. Ποιος όμως, δίνει σημασία σε αυτά πλέον;

Ποιος να τολμήσει να θυμίσει το τεκμήριο της αθωότητας ή τον σεβασμό σε πολίτη, του οποίου δεν έχει αποδειχθεί ενοχή άλλη πλην ενεργειών, αποδοκιμαστέων μεν, αλλά ενεργειών που δεν επιβεβαιώνουν άλλο από την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης σε οποιοδήποτε σύστημα θεσμών, την αποτυχία του πολιτικού συστήματος, αλλά και του κοινωνικού συστήματος;

Η υπόθεση Ζαχόπουλου είναι μία ακόμη από αυτές που συμπυκνώνουν τα κυριότερα φαινόμενα της βαθιάς κρίσης στον τόπο σε επίπεδο πολιτικό και πολιτισμικό. Αξίες αμφίβολες διαλύονται και προκαλούν τη φυσική αντίδραση ενός υστερικού συντηρητισμού, ο οποίος αναδύεται από τηλεπαράθυρα μέχρι τη σπασμωδική ενεργοποίηση θεσμών.