Φροντιστήρια και Ζωνιανά

Ο κ. Σπύρος Σ. Δασκαλάκης γράφει για τα φροντιστήρια και το χρονογράφημα του Δ. Δανίκα:

«Δεν θα πιστέψουμε ότι (σ.σ.: ο Δ. Δανίκας) δεν πέρασε ποτέ την πόρτα της παραπαιδείας, των φροντιστηρίων… Διότι απ΄ όσο ξέρουμε όλοι οι στοιχειωδώς εγγράμματοι Έλληνες την πέρασαν. Να τολμήσουμε να θυμίσουμε ότι η πρόσθετη βοήθεια σε μαθητές αρχίζει από τον 19ο αι. και ότι προγυμναστές (δηλαδή φροντιστές) ήταν ακόμη και λογοτέχνες μας, για παράδειγμα ο Παπαδιαμάντης, ο Βάρναλης, ο Ξενόπουλος. Να τολμήσουμε να θυμίσουμε ότι τα πρώτα μεγάλα και κεντρικά φροντιστήρια δημιουργήθηκαν από κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες όταν το τότε μικρόψυχο (και όχι μόνο) κράτος δεν τους χορηγούσε το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων (αριστεροί ήταν της αντίστασης και όχι της αγχιστείας ή της κουμπαριάς) και δεν ήταν “κατάλληλοι” για το επίσημο σχολείο. Θέλετε και ονόματα; Ο Κ. Μανωλκίδης, ο Α. Μπελεζίνης, ο Λ. Βάσσης, ο Σ. Καργάκος· ο κατάλογος μπορεί να είναι τεράστιος. Να θυμίσουμε ότι η γενιά μας (της δικτατορίας) πρωτοάκουσε στίχους του Σεφέρη ή του Ελύτη στην αίθουσα του φροντιστηρίου από ερωτευμένους με τα γράμματα δασκάλους; Να θυμίσουμε ότι στο φροντιστήριο μάθαμε να ερωτευόμαστε τα γράμματα, την τέχνη αλλά και τη ζωή· μάθαμε να φλερτάρουμε, να βλέπουμε τους φοιτητές και να τους ζηλεύουμε;».