ΕΝΑΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΖΕΙ

Αν ο επιμελητής του βιβλίου έπαιρνε παράδειγμα από τον ίδιο τον Γούντι Άλεν, θα μόνταρε το υλικό του διαφορετικά. Θα προχωρούσε σε λιποαναρρόφηση. Δυστυχώς ο Μπιέρκμαν λυπάται να πετάξει, ακόμα και μισή ατάκα. Αποτέλεσμα: ο όγκος του υλικού μένει εν πολλοίς ακατέργαστος. Επίσης, η χρονολογική ανάπτυξη των συνομιλιών είναι ένας αυτονόητος- κι εύκολος – μπούσουλας που θα βολέψει εξειδικευμένους αναγνώστες και μελετητές, όμως δεν αναδεικνύει με τρόπο ανάγλυφο τις εμμονές, τη συμπυκνωμένη σύλληψη του κόσμου, τις παγιωμένες καλλιτεχνικές αντιλήψεις του Άλεν, αλλά και τις πανίσχυρες, ενδιαφέρουσες αντιφάσεις του.

«Η σκληρή αλήθεια όμως είναι ότι η τέχνη δεν σώζει κανέναν», λέει εμφατικά ο σκηνοθέτης. Παρά ταύτα, εξακολουθεί να σκηνοθετεί μία ταινία τον χρόνο. Είναι ο δαιμόνιος τρόπος του να ζει τη ζωή του. Να τη ζει, όπως οι πλέον εμπαθείς καλλιτέχνες, στην κόψη πραγματικότητας και φαντασίας.