«Οι κλασικοί δεν χρειάζονται βιάγκρα »

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΕΚΔΟΧΩΝ
ΠΟΥ ΑΝΑΔΟΜΟΥΝ ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ
ΕΝΑ ΕΡΓΟ «ΗΤΤΑΣ», ΚΛΑΣΙΚΑ. ΚΑΙ
ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΙΚΗΤΗΣ. Ο «ΤΖΟΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΜΠΟΡΓΚΜΑΝ» ΕΠΑΙΝΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΘΕΡΜΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟ. ΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
«ΑΛΜΑ», ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ
ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
«Είναι ένα από τα μυστήρια του ελληνικού θεάτρου. Πώς από τις γενικές δοκιμές βγαίνει η μυρωδιά για το τι συμβαίνει σε μια παράσταση. Στη δική μας περίπτωση, το ενδιαφέρον φούντωσε από στόμα σε στόμα. Παρά τη γενικευμένη διάθεση ελαφρότητας που έχει η εποχή μας, υπάρχει ένα κοινό το οποίο επιλέγει έργα και παραστάσεις με κριτήρια θεατρικά. Πιστεύω στη δύναμη του «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν». Το μέγεθός του ακουμπάει τα όρια της αρχαίας τραγωδίας, δομημένο με σοφόκλεια λογική, ενώ ταυτόχρονα φτάνει στον θεατή με μέσα τωρινά χωρίς να χάνει το μεγαλείο του. Τα στέρεα, ποιητικά κείμενα που ο χρόνος έκανε κλασικά δεν έχουν ανάγκη από βιάγκρα για να λειτουργήσουν στο κοινό. Η σκηνοθεσία στηρίχτηκε στο κείμενο. Στην πραγματικότητα ήταν ο συγγραφέας που οδήγησε την παράσταση στο να είναι απέριττη, απορρίπτοντας τα περιττά. Αλλά η απλότητα είναι μια πολύπλοκη διαδικασία. Δουλέψαμε με προσοχή και κέφι όλοι μας. Ήταν μια δύσκολη δουλειά, που αποδείχθηκε εύστοχη στη λειτουργία της, ως προς την επικοινωνία με τους θεατές. Σε μια κοινωνία σκληρή κι ανταγωνιστική, το περιρρέον “εγώ” που χαρακτηρίζει τους ήρωες του Ίψεν είναι αναγνωρίσιμο από τον σημερινό θεατή, ο οποίος παρακολουθεί με ζωηρό ενδιαφέρον και το στόρι.

Γιατί και στον “Μπόργκμαν”, όπως σε όλα τα μεγάλα έργα, υπάρχει ένα στοιχείο θρίλερ.

Πρόσωπα που αγαπήθηκαν, που πρόδωσαν και προδόθηκαν, έρωτες που χάθηκαν, ανθρώπινες υποστάσεις που συγκρούονται με τον εαυτό τους, τα όνειρα και τις ελπίδες τους. Διεκδικούν, καλλιεργούν ψευδαισθήσεις, αλλά είναι και έτοιμα να συμφιλιωθούν με την πιο σκληρή πραγματικότητα. Πέφτουν τα κλειδιά το ένα πάνω στο άλλο και το δράμα ολοκληρώνεται στην παγωνιά της νύχτας».

Από τα πιο ενδιαφέροντα πρόσωπα του ελληνικού θεάτρου, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος έχει κερδίσει με τις επιλογές του την εμπιστοσύνη μας. Η αρχή της μακράς πορείας του στο θέατρο έγινε από τους ιστορικούς «Όρνιθες» του Κουν (1961). Υπηρέτησε όλα τα είδη θεάτρου, αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία, συγκρούσθηκε με εμβληματικούς ρόλους- από Σάιλοκ μέχρι Ερρίκο Γ΄ και όλους τους αριστοφανικούς- και τώρα αναμετράται με τον περήφανο, αλύγιστο τραπεζίτη Μπόργκμαν.

«Είδα τον ήρωα με όλο το ιστορικό, διαχρονικό του βάρος. Από το μυαλό μου πέρασαν υποκριτές μεγάλου μεγέθους, που έχουν παίξει τον Μπόργκμαν. Γι΄ αυτούς τους ρόλους χρειάζονται φορτία ζωής. Αλλά μια παράσταση είναι ενδιαφέρουσα ή όχι, στο σύνολό της. Με τον Γιώργο Μοσχίδη έχω παίξει τα περισσότερα δίδυμα. Ξέρουμε τις ανάσες μας και είναι χαρά Θεού να βρισκόμαστε μαζί στη σκηνή. Η Κατερίνα Μαραγκού και η Φιλαρέτη Κομνηνού είναι στα συν της παράστασης, όπως όλη η διανομή με τα νέα παιδιά, όπως και το σκηνικό του Απόστολου Βέττα, που αναδεικνύει τον σύγχρονο προβληματισμό του έργου».

info

Θέατρο «Άλμα» (Ακομινάτου 15/17- Αγίου Κωνσταντίνου, τηλ 210-5220.100)