«Ο Νίξον μισούσε τους πάντες!»

Ο Γκρίνσπαν έχει συνεργαστεί με όλους τους Αμερικανούς προέδρους, από το 1969 μέχρι σήμερα. Λέει λοιπόν για τον Ρίτσαρντ Νίξον: «Δεν καταλαβαίνεις. Δεν ήταν αποκλειστικά αντισημίτης. Ήταν αντισημίτης, αντιιταλός, ανθέλληνας, αντισλοβάκος. Δεν ξέρω να ήταν ποτέ υπέρ οποιουδήποτε. Μισούσε τους πάντες. Έλεγε φρικτά πράγματα για τον Χένρι Κίσινγκερ και όμως τον έκανε υπουργό Εξωτερικών».

Ο Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος φαίνεται ότι είναι πρώτος στη λίστα των αγαπημένων του, ήταν «ο πιο φυσιολογικός χαρακτήρας που είχε γίνει ποτέ πρόεδρος», «ένας άνθρωπος που πατούσε γερά στη γη, με λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα απ΄ οποιονδήποτε γνωστό μου, ποτέ δεν εξέπεμπε διφορούμενα μηνύματα, ποτέ δεν σου έδινε την εντύπωση ότι έκρυβε απώτερα κίνητρα. Πάντα καταλάβαινε τι γνώριζε και τι δεν γνώριζε» (σ. 101).

«Αυτό που με τράβηξε στον Ρέιγκαν», γράφει για τον πρόεδρο που τον διόρισε πρόεδρο της FΕD, «ήταν η σαφήνεια και η καθαρότητα του συντηρητισμού του». «Το ταμπεραμέντο του με μάγευε. Είχε ένα περίεργο είδος ευφυΐας, που το χρησιμοποιούσε για να μεταμορφώσει την εικόνα που είχε η Αμερική για τον εαυτό της. Υπό τον Ρέιγκαν, οι Αμερικανοί πέρασαν από την αντίληψη ότι ήταν μια πάλαι ποτέ μεγάλη δύναμη σε μια καινούργια αυτοπεποίθηση» (σ. 135-136). «Το σαξόφωνο δεν ήταν το μόνο πράγμα που είχαμε κοινό. Είχα μπροστά μου ένα λαγωνικό της πληροφορίας, το οποίο όπως κι εγώ, απολάμβανε τη διερεύνηση νέων ιδεών», αποφαίνεται για τον Κλίντον, το Νο2 της λίστας του. «Ήταν άτομο που δεν φοβόταν το ρίσκο και δεν ήταν ικανοποιημένος με την κατεστημένη τάξη πραγμάτων. Η συνεπής και αταλάντευτη εστίαση στη μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη έγινε το χαρακτηριστικό της προεδρίας του» (σ.

223-227), γράφει. Και δίνει το στίγμα της οικονομικής πολιτικής του Κλίντον. «Έλεγε ότι όποτε περνάμε σε καινούργιο οικονομικό μοντέλο, η ανισότητα αυξάνει». (σ. 246).