«Δεν ξεπουλιέμαι για να πουλήσω»

Για τις εικονικές τιμές και την υπερτιμημένη τέχνη μιλάει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Γιάννης Λασηθιωτάκης με αφορμή έκθεσή του στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών
«Με ενδιαφέρει να πουλήσω τα έργα μου, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν με ενδιαφέρει να κατασκευάζω τιμές ή να παίζω με τη σπανιότητα των έργων μου. Θέλω να κάνω μόνο ό,τι με εκφράζει. Δεν σκοπεύω να ξεπουληθώ για να πουλήσω», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιάννης Λασηθιωτάκης, λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία της νέας του έκθεσης «Μέρες επίγειες». Στους οκτώ μεγάλων διαστάσεων καμβάδες του πρωταγωνιστούν πορτρέτα. Πρόσωπα γυναικεία και ανδρικά χωρίς ξεκάθαρα χαρακτηριστικά που κοιτάζουν πέρα από το τελάρο, πίσω από τον θεατή, κι ενώ συχνά μοιάζουν με παρέα, αν τους προσέξει κάποιος καλύτερα θα διαπιστώσει πως θυμίζουν τις βυζαντινές εικόνες με τις απομονωμένες στον κόσμο τους μορφές.

«Ήθελα να δω τον άνθρωπο στη δουλειά μου, κυρίως να πλησιάσω τους ανθρώπους που ζουν κοντά μου, ίσως επειδή αισθανόμουν “ασφαλής” κοντά τους. Γρήγορα όμως διεπίστωσα πως απέναντί μου δεν είχα τους οικείους μου, αλλά την ανησυχία τους, την ανασφάλειά τους για το μέλλον, τα αναπάντητα ερωτηματικά τους, εξ ου και ο τίτλος της έκθεσης “Μέρες επίγειες”, που πιστεύω εκφράζει την αβεβαιότητα της εποχής μας. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Παλιότερα οι αλλαγές περνούσαν μέσα από τις ιδεολογίες, μιλούσαμε για παράδειγμα για την ανατροπή του καπιταλισμού. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο απρόβλεπτο, όπως το ότι καταστρέφεται ο πλανήτης, ένα ζήτημα που κάποτε αφορούσε λίγους ρομαντικούς οικολόγους και του χίπηδες», εξηγεί ο 51χρονος δημιουργός με τα 25 και πλέον χρόνια καριέρας στα μονοπάτια της ζωγραφικής .

Παρ΄ όλες τις αγωνίες τους, οι πρωταγωνιστές του Γιάννη Λασηθιωτάκη παραμένουν ήρεμοι και γαλήνιοι. Γιατί; «Επειδή δεν πιστεύω στο σύνθημα και την έκπληξη, κι ας είναι στη μόδα. Αυτή η ηρεμία, που δεν κρύβει θεατρικότητα, αλλά μοιάζει με την ηρεμία πριν από τη στιγμή που θα ξεσπάσει η καταιγίδα και εκφράζει την αβεβαιότητα και την υπαρξιακή αγωνία αυτών των προσώπων».

Πόσο επηρεάζει η επικαιρότητα τη ζωγραφική σας;

Η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να αντλεί από το σήμερα, διαφορετικά θα ήταν ψυχρή και ακαδημαϊκή και δεν θα αφορούσε κανέναν. Η ζωγραφική πρέπει να εμπνέεται από την εποχή της και να μιλάει στους συγχρόνους της. Γι΄ αυτό και κάποια από τα πορτρέτα μου δεν ανήκουν σε πρόσωπα οικεία, αλλά σε διαδικτυακούς φίλους, των οποίων η εικόνα μπορεί να είναι πραγματική ή φανταστική, από τη στιγμή που πλέον σε καθημερινή βάση συνδιαλεγόμαστε μέσω του Διαδικτύου.

Πώς βλέπει τη ζωγραφική ένας καλλιτέχνης που ζει από αυτήν, αλλά και τη διδάσκει ταυτοχρόνως; «Η ζωγραφική αφορά εμένα και τη ζωή μου και όχι την αναζήτηση μιας τεχνικής ή μιας μανιέρας. Είναι μια προσπάθεια να ανακαλύψω τον κόσμο και όταν νιώθω πως κινδυνεύω να κάνω κάτι που δεν είναι αυτό που αισθάνονται, κάτι μου λέει να σταματήσω. Είναι τρόπος ζωής και ακολουθεί τους ρυθμούς της. Όταν λοιπόν τη μία είμαι στενοχωρημένος και την άλλη χαρούμενος, γιατί στη ζωγραφική πρέπει να είμαι στημένος και συνεπής; Πιστεύω πως στην τέχνη πρέπει να εκφράζεις μια δυνατή προσωπικότητα, να είσαι παρών και να έχεις άποψη. Η ζωγραφική δεν έχει τη δυνατότητα της αφήγησης, όπως ο κινηματογράφος ή το βίντεο. Ο ζωγράφος καλείται να σκηνοθετήσει τον χώρο και να φτιάξει μαζί με τον θεατή μια ιστορία. Αυτή είναι η μαγεία της ζωγραφικής. Όσο πιο καλά φτιάξει ο ζωγράφος την εικόνα του, τόσο περισσότερο θα αντέξει στον χρόνο και θα έχει απεριόριστες ερμηνείες».

ΙΝFΟ

Έκθεση Γιάννη Λασηθιωτάκη στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (Γλύκωνος 4, τηλ.
210-7213.938).

«Επικρατεί το φαίνεσθαι»

«Η γενιά μου έχει μείνει μετέωρη», εκτιμά ο Γιάννης Λασηθιωτάκης. «Οι μεγαλύτεροι έχουν βρει τη θέση τους. Οι νεώτεροι έχουν μπει δυναμικά και προσπαθούν να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους και ενώ στη γενιά μου υπάρχουν πολλοί καλοί ζωγράφοι, που τους αξίζει μια καλύτερη θέση, αντιμετωπίζουν μια πολεμική. Επικρατεί το επίκαιρο, ό,τι στηρίζεται στο φαίνεσθαι παραγκωνίζοντας εκείνους που αξίζουν και κάνουν καλά τη δουλειά τους».

Προσωπικά, αισθάνεται αδικημένος; «Θα ήμουν αχάριστος αν υποστήριζα κάτι τέτοιο, αλλά ό,τι πέτυχα το κατάφερα βήμα βήμα, γράφοντας και σβήνοντας, χωρίς στήριξη, χωρίς να προέρχομαι από τζάκι και ξεκινώντας από περιφερειακές γκαλερί μέχρι να φτάσω εδώ και πάντα με δυσκολίες».