Ψυχολογικός ρεαλισμός

Τι ζητάει ένας Άγγλος από τα γκουλάγκ; Όταν ζει ο Σολτζενίτσιν και είναι δεκάδες τα βιβλία που έχουν καταγγείλει τη σταλινική βία, τι νόημα έχει ένας σνομπ Δυτικός να τοποθετήσει το μυθιστόρημά του σε τέτοιο ντεκόρ; Ο Μάρτιν Έιμις είναι πολύ ευφυής για να πιστεύει ότι κομίζει γλαύκα, και πήρε τόσο κακές κριτικές για το καταγγελτικό του Στάλιν προηγούμενο βιβλίο του ( Κόμπα ο τρομερός 2002) που δεν θα επαναλάμβανε το εγχείρημα. Παράλληλα όμως είναι οργισμένος με το μουσουλμανικό στοιχείο (το οποίο θεωρεί απειλητικό), προβληματισμένος με τη βία και με μανιχαϊστική αντίληψη των πραγμάτων. Γιος ενός σπουδαίου συγγραφέα, του Κίγκσλεϊ Έιμις, υπήρξε το πιο λαμπερό όνομα μιας χρυσής γενιάς Βρετανών μυθιστοριογράφων (Ρουσντί, ΜακΓιούαν, Μπαρνς κ.ά.) και κατέληξε ο πλέον αντιπαθητικός. Χαρακτήρας αντιφατικός, νάρκισσος, είρων, με ιδέες συχνά αντιδραστικές, δεν παύει να είναι ένας μάστορας του ψυχολογικού ρεαλισμού που ξέρει να ανατέμνει όλα τα επίπεδα ενός τραύματος, πόσω μάλλον όταν εμπλέκεται και το ερωτικό στοιχείο. Αυτό τον απασχολεί στις Ιδιωτικές συναντήσεις, όπου ξαναβρίσκει τον μυθιστορηματικό οίστρο του για να σκαλίσει την επίδραση της αδικίας, του τρόμου, της κόπωσης, της αθλιότητας, του παραλογισμού, πάνω σε απλούς ανθρώπους- αυτή είναι η διαφορά με τις μαρτυρίες των διανοουμένων- θυμάτων του Στάλιν. Το σεξ γίνεται εδώ σύμβολο του χαμένου Παραδείσου, και ο θάνατος του έρωτα σύμβολο της αλλοτρίωσης που προκαλεί η τρομοκρατία.