Ο ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες, ο τρόπος με τον οποίον εκφράζεται όλη αυτή η υπόθεση των Ζωνιανών, μοιάζει με το αποπαίδι κάποιου κακοφορμισμένου ναρκισσισμού. Είναι ο ναρκισσισμός της ταυτότητας. «Εμείς μπορούμε να κάνουμε τα χειρότερα εγκλήματα, αλλά δεν είμαστε εγκληματίες σαν όλους τους άλλους εγκληματίες γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε». Είναι ο ναρκισσισμός μιας παράδοσης η οποία πιστεύει πως μπορεί να απολαύσει τα αγαθά του σύγχρονου κόσμου χωρίς να χάσει ούτε σταγόνα από τα δικαιώματά της.

Αλλού, όπως στους Ταλιμπάν, τα δικαιώματά της τα νομιμοποιεί η θρησκευτική της πίστη. Εδώ τα νομιμοποιεί η μαντινάδα. Τραγουδάνε μαντινάδες, άρα είναι σαν και εμάς. Και στο κάτω κάτω τι θέλουν τα παιδιά; Να οδηγούν μια Πόρσε γουστάρουν, όπως όλοι μας.

Περισσότερο από τον φόβο είναι αυτή η συγκατάβαση που έχτισε το οικοδόμημα των Ζωνιανών.

Μόνον οι χριστιανοί, όσοι καλοπροαίρετοι, και οι μαρξιστές, όσοι αφελείς, πιστεύουν πως μπορούν να εξαλείψουν το κακό από τον κόσμο. Εμείς οι υπόλοιποι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διατηρήσουμε την εγρήγορση της συνείδησής μας απέναντί του. Και γι΄ αυτό το πρόβλημα δεν είναι μόνον τα Ζωνιανά.

Και γι΄ αυτό όλες αυτές τις ημέρες, ό,τι κι αν ακούμε, όσο ηχηρό κι αν είναι, υπονομεύεται από τη σκιά της κοινωνικής αδράνειας, από τη βεβαιότητα πως ό,τι κι αν γίνει, τίποτε δεν πρόκειται να γίνει.

Κι αυτό είναι το πρόβλημα.