Έλληνες Χάντινγκτον

ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
ΑΡΘΡΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΜΗΠΩΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ;»
ΔΕΝ ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ
ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΚΟΠΕΥΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΤΙΔΙΚΙΑ ΑΦΟΥ, ΕΞΑΛΛΟΥ, ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ, ΑΛΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ
Δεν προβάλλονται, βέβαια, όλες οι απόψεις με τόσο προκλητικό τίτλο. Ο κ. καθηγητής μάλιστα χρεώνει τις αντιδράσεις για τη «θεωρία» του Αμερικανού καθηγητή και στους συντηρητικούς και στους προοδευτικούς, ακόμη και στους αριστερούς διανοουμένους.

Και τι ισχυρίζεται ο Χάντινγκτον; Στο διαβόητο βιβλίο του Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης (1996) ασχολείται με τα μεταψυχροπολεμικά χρόνια και προβλέπει συγκρούσεις ανάμεσα στους μεγάλους πολιτισμούς. Σπεύδω να σημειώσω πως το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου 2001 θεωρήθηκε από το κύκλωμα Μπους ως επιβεβαίωση της θεωρίας του και πάνω στην προπαγανδιστική αυτή θεμελίωση στηρίζεται όλο το σημερινό αντιτρομοκρατικό ιδεολόγημα και η συνάδουσα υστερική τρομολαγνεία.

Πόση άλλη Δύση και δυτικό πολιτισμό θα καταπιούμε; Θα γκώσουμε!

Ο Χάντινγκτον στην τελείως αυθαίρετη, ανιστόρητη, αθεμελίωτη «θεωρία» του που εδράζεται στην πείρα του από τη συμμετοχή του ως συμβούλου στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ (ειδικός σε θέματα άμυνας, τζάνουμ, και διεθνών σχέσεων), πήρε χάρακα και τράβηξε στον γεωπολιτικό χάρτη μια βαθιά διαχωριστική γραμμή, λες και ήταν ο δικαιοκρίτης Θεός κατά τη Δευτέρα Παρουσία και ξεχώριζε τους αμνούς από τα ερίφια. Κάτω από τη γραμμή ο μουσουλμανικός κόσμος και οι ορθόδοξοι λαοί και πάνω από τη γραμμή η Δύση, ο ευρωπαϊκός (και αμερικανικός, βέβαια) χριστιανικός πολιτισμός.

Ο Έλληνας καθηγητής, διατυπώνοντας την απορία μήπως ο Χάντινγκτον είχε δίκιο, επιχειρηματολογεί ταυτίζοντας το Ισλάμ με την Ορθοδοξία! Και όπως και οι ομόλογοί του στις απόψεις του, στηρίζει τα επιχειρήματά του πάνω σε συγκεκριμένα ρεάλια. Την κατάντια του κράτους μας, τη γραφειοκρατία μας, τα αυθαίρετα, το συγκοινωνιακό χάος, την υπνώττουσα και δωροδοκούμενη δημοσιοϋπαλληλία, τη διαπλοκή, την απαξίωση της εκπαίδευσης, τη μιζέρια και την πτωχεία της πολιτικής, την άθλια υγειονομική περίθαλψη και όσα ο καθένας μας κατά καιρούς καταγγέλλει και καταμαρτυρεί.

Και για όλα αυτά φταίει η Ορθοδοξία; Άρα για τη λογική δικαιοσύνη πρέπει να συμπεράνουμε πως οι καλές δημόσιες υπηρεσίες της Ευρώπης, η άρτια πανεπιστημιακή τους εκπαίδευση, η κυκλοφοριακή αγωγή τους, η ρυθμισμένη οικοδόμηση και η ορθολογική ρυμοτομία, όλα αυτά και όσα άλλα κατά καιρούς θαυμάζουμε στη Δύση (Ευρώπη και Αμερική του Βορρά), οφείλονται κατά κύριο λόγο στον Καθολικισμό και στον Προτεσταντισμό, όσον δε αφορά τις ΗΠΑ στις ποικιλώνυμες παραλλαγές του Προτεσταντισμού και στις πολυώνυμες θρησκευτικές σέχτες;

Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί οι φανατικοί μισθοφόροι του προτεσταντικού Βορρά με τις ατσάλινες ηθικές αρχές δεν άφησαν τίποτε όρθιο στη Βαγδάτη, ούτε ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια του κόσμου ούτε το Αρχαιολογικό της Μουσείο.

Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Έλληνας καθηγητής που δικαιώνει τον Χάντινγκτον, μας προτρέπει ως λαό και ως έθνος να αφήσουμε το ορθόδοξο, άρα βλαπτικό ήθος μας, και να βιαστούμε να ενταχτούμε στα θέσμια, τα ήθη και τις νόρμες της Δύσης. Λογικά πρέπει να αλλαξοπιστήσουμε, να βαπτιστούμε καθολικοί, προτεστάντες, μεθοδιστές, επισκοπιανοί, αλλά και Εβραίοι και μάρτυρες του Ιεχωβά (αφού αυτά τα δύο λόμπι με μεγαλειώδη ιδρύματα- πολιτιστικά, υγείας, εκπαιδευτικά και πανεπιστημιακάμετέχουν στην άνω της γραμμής Χάντινγκτον πολιτισμικής αριστοκρατίας).

Αλλά, συμπολίτες, τι άλλο κάνει η δύστυχη πατρίδα μας μετά την εθνική της αποκατάσταση από το να δανείζεται θεσμούς, ήθη, μόδες, ρυθμούς, αξίες και ιδέες από την Ευρώπη. Το κράτος μας τις θεωρίες του κράτους δικαίου της γερμανικής πολιτικής σκέψης μαϊμούδισε. Το Ποινικό Δίκαιο και τη δικονομία της Γερμανίας αντέγραψε, το Εμπορικό Δίκαιο της Γαλλίας ξεπατίκωσε, το γαλλικό θέατρο καταλήστεψε, με τον Μολιέρο γαλουχήθηκε και με τον Γκολντόνι, τον Σίλερ και τον Σαίξπηρ ξιπάστηκε.

Τα πανεπιστήμιά μας ακόμη ως ύλη, δομή, μέθοδο, διοίκηση, μυρίζουν Χαϊδελβέργη. Η ζωγραφική μας από τους ειδικούς κατηγοριοποιείται σε Σχολή Μονάχου και Σχολή Παρισίων, η εθνική μας Μουσική Σχολή εθήτευσε στον Βέρντι, στον Γκλαζούνοφ, τον Σάινμπεργκ, τον Μπέλα Μπάρτοκ και τον Σεν-Σανς. Η λογοτεχνία μας μαϊμούδισε τη γαλλική ηθογραφική νατουραλιστική σχολή και εν συνεχεία το αστικό ευρωπαϊκό μυθιστόρημα. Η ποιητική μεγάλη μας παράδοση ακούμπησε στον Δάντη, τον Φώσκολο, τον Ουγκώ, τους Γάλλους συμβολιστές, παρνασσιστές και εν τέλει στον υπερρεαλισμό. Δεν νομίζω πως υπάρχει ούτε ένας επί ενάμιση αιώνα πανεπιστημιακός δάσκαλος που να μη σπούδασε στην Ευρώπη και στην Αμερική, και μ΄ αυτό το προσόν αναγορεύτηκε στην καθηγεσία.

Ο τεχνικός μας εξοπλισμός και η οργάνωση της όποιας ελληνικής βιομηχανίας σε ευρωπαϊκά πρότυπα στηρίχτηκε και αυτά μιμήθηκε ώστε, για να θυμηθούμε τον Τσαρούχη, μας μπούχτισε με προϊόντα «εφάμιλλα των ευρωπαϊκών». Πόση άλλη Δύση και δυτικό πολιτισμό θα καταπιούμε. Θα γκώσουμε!