«Δεν είμαι και το καλύτερο παιδί…»

ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 1966, ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟΝ
ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ… ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ
«ΔΙΑΣΗΜΗ», Η ΝΕΝΑ ΜΕΝΤΗ ΦΕΤΟΣ
ΜΕΤΟΥΣΙΩΝΕΙ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ
ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Μία πορεία εξαιρετική στο θέατρο- και στην τηλεόραση. Αλλά απολύτως διακριτική. Μία γυναίκα, όμως, εντελώς διαφορετική από την εικόνα της: πληθωρική, έξω καρδιά, γέλια, πολυλογού, «γλωσσού», τρομερό χιούμορ, άμεση, αθυρόστομη… Η Νένα Μεντή που συνάντησα για πρώτη φορά από κοντά φέτος, ύστερα από σαράντα ένα χρόνια στο θέατρο- το ΄66 τελείωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το ίδιο καλοκαίρι πρωτοπάτησε το σανίδι, πλάι στην Κατερίνα, στο «Μαθήματα ηθικής» του Μαρσέλ Φρανκ, ένα γαλλικό μπουλβαράκι, σε περιοδεία στη Γερμανία – φέτος κάνει το μπαμ: Ευτυχία Παπαγιαννοπού- λου στον, βασισμένο στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη, ομώνυμο μονόλογο του Πέτρου Ζούλια που υπογράφει και τη σκηνοθεσία.

Κόρη του άξιου συνθέτη «ελαφρού», όπως το έλεγαν τότε, τραγουδιού Σπήλιου Μεντή που έφυγε νέος από τη ζωή, η Νένα Μεντή γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στην επαρχία- ο πατέρας ήταν και δημόσιος υπάλληλος και έπαιρνε μεταθέσεις: Σπάρτη, Αρκαδία, Λαύριο…

«Πολύ ευτυχισμένα παιδικά χρόνια…είναι η αναφορά μου. Ήταν αλλιώτικος ο κόσμος τότε… Χωρίς λεφτά, χωρίς τίποτα, αριστεροί, ταλαιπωρημένοι, αλλά κάτι πολύ θετικό για τη ζωή είχαν κρατήσει μέσα

info

«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» στη Β΄ Σκηνή «Βολανάκης» του θεάτρου «ΙλίσιαΝτενίση» (Παπαδιαμαντοπούλου 4- Βασιλίσσης Σοφίας 54, τηλ.
210-7210.045). Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15, κάθε Τετάρτη στις 18.45. Εισιτήρια:
20, (φοιτητικό) 17 ευρώ.

τους. Το γέλιο μέσα στο σπίτι, γλεντάγανε, ντυνόντουσαν μασκαράδες, ερχόταν κόσμος στο σπίτι, τα ταψιά με τα γαλακτομπούρεκα… Το ήξερα πως ήμασταν πολύ φτωχοί αλλά δεν το ένιωσα, δεν το βίωσα ποτέ».

Στα έντεκα παίζει στο Λαύριο, σε μία παράσταση που τυχαία σκηνοθέτησε ο πατέρας της. «Ένα σκατουλάκι ήμουν, πολύ αδύνατο. Μετά την παράσταση του είπα: “Μπαμπά, εγώ θα γίνω ηθοποιός”. “Καλά, τελείωσε το σχολείο και θα δούμε”. Όταν εγκατασταθήκαμε στην Αθήνα, έβλεπα πολύ θέατρο- όσο μπορούσα γιατί ήμασταν και φτωχοί. Τελικά έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό. Δεν ντρεπόμουνα, ήμουνα θρασυτάτη».

Δεν διστάζει στην αυτοκριτική. «Ήμουνα κλειστό παιδί μάλλον, δύσκολη, ανάποδη, πολύ ανάποδη, ξινή, πολύ ξινή, αντιρρησίας και μίλαγα πολύ- όπως και σήμερα. Απλώς επειδή με τα χρόνια έμαθα να είμαι πιο επιεικής με τους ανθρώπους δεν βγάζω τη χολή που έβγαζα. Αλλά ήμουνα και με πολύ χιούμορ. Και αυτοσαρκασμό. Γι΄ αυτό και με θέλανε κάποιοι. Αλλιώς δεν αντεχόμουνα. Με τα χρόνια, με τα χαστούκια, με τους θανάτους, με τις μεγάλες δυσκολίες στη δουλειά έχουνε γλυκάνει τα πράγματα…

Διότι και άνεργη έχω μείνει, με το παιδί μου μωρό, να μην έχω να της δώσω γάλα, να εκλιπαρώ να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μη χτυπάει γιατί κάποιοι δεν με θέλανε όχι γιατί είμαι κακή ηθοποιός αλλά γιατί είμαι κέρατο βερνικωμένο, το έχω αντέξει όμως. Έχω δεχτεί πυρά, έχω πετάξει κι εγώ πυρά γιατί δεν είμαι και το καλύτερο παιδί, αλλά είχα πάντα το δίκιο μου. Απλώς τα τελευταία χρόνια η τύχη μού έχει χαμογελάσει λόγω τηλεόρασης».

Πολλοί ρόλοι,διαφορετικά είδη,πολλή κωμωδία κάνατε,και μάλιστα στην τηλεόραση,αλλά δεν τυποποιηθήκατε, δεν κάνατε μανιέρα.Το επιδιώξατε;

«Όχι. Αλλά νομίζω πως είμαι πολύ βιωματική ηθοποιός κι ό,τι κάνω ξεπηδάει από την αλήθεια του πράγματος. Δεν μένω στο αν είναι κωμικό ή όχι. Άλλοτε πετυχαίνει, άλλοτε όχι. Αλλά και να ήθελα δεν μπορώ να έχω μανιέρα ως ηθοποιός γιατί δεν έχω μανιέρα στη ζωή μου. Οι ηθοποιοί που έχουν μανιέρα στο θέατρο έχουν και στη ζωή τους. Δεν το λέω κακά. Είναι το φυσικό τους. Ένα προσωπικό στυλ. Που εγώ δεν το έχω. Είμαι μία συνηθισμένη, μία “κανονική” γυναίκα. Μεγαλώνοντας, συσσωρεύοντας εμπειρίες, μπορώ πάνω στον “καμβά” αυτόν να “κεντώ” πράγματα.