Δίκτυο

Επαναπατρισμοί εντυπώσεων

«Ο υπουργός Πολιτισμού, με την ευκαιρία της επίσκεψής του στην πόλη μας, φέρνει ως δώρο το χρυσό στεφάνι του Μουσείου J. Ρaul Getty», αναφέρει η πρόσκληση του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Καταλήγοντας με το μεγαλόστομο:

«Ολόκληρη η Μακεδονία θα καλωσορίσει το χρυσό στεφάνι που επαναπατρίζεται έπειτα από πολυετείς διαπραγματεύσεις της ελληνικής Πολιτείας». Το στεφάνι είχε κλαπεί από την περιοχή της Αμφίπολης Σερρών από αρχαιοκάπηλους πριν από 15 χρόνια και πουλήθηκε από τους ίδιους στην επιμελήτρια του Μουσείου Γκετί του Λος Άντζελες Μάριον Τρου, η οποία δικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας για υπεξαίρεση αρχαίων. Τι γίνεται όμως με το μαζικό αίτημα των κατοίκων των Σερρών και της Καβάλας (κατατέθηκαν σειρά επερωτήσεων στη Βουλή και έγινε σειρά δημοσιευμάτων στον τοπικό Τύπο) περί ουσιαστικού επαναπατρισμού, της μεταφοράς δηλαδή και εγκατάστασης του χρυσού μακεδονικού στεφανιού στην περιοχή της «λαθρανασκαφής», δηλαδή στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης;


Όχι στο κόκκινο

«Πόρτα» έφαγε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και ο Παρθενώνας δεν θα «ντυθεί» στα κόκκινα την 1η Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του ΑΙDS. Το θέμα δεν είναι, όμως, τόσο το ότι ο Παρθενώνας δεν θα κοκκινοφορεθεί. Είναι ότι επιτέλους κάποιος σκέφτηκε να βάλει φρένο στην πολιτική που έχει εγκαινιάσει το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και κάθε τόσο «βάφει» με φωτιστικά κεντρικά κτίρια και στήνει φιέστες. Διότι ακόμη κι αν δεχτούμε πως μπορεί να εξισωθεί ο Παρθενώνας με τη Μεγάλη Βρετανία που φωταγωγείται ροζ στο πλαίσιο της εκστρατείας κατά του καρκίνου του στήθους και το κτίριο της Βουλής μπλε για την Παγκόσμια Ημέρα Καταπολέμησης του Διαβήτη (!), με τόσες παγκόσμιες μέρες που έχει κάθε έτος δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα που να μην πάρει το χρωματάκι της και ουδεμία σελέμπριτι που να μην έχει κληθεί σε πάρτι, όπου θα γίνονται φωταγωγήσεις. Κι αν ήταν με μερικές δεκάδες προβολείς να λύνονται τα προβλήματα και να ευαισθητοποιείται ο κόσμος, όλα καλά. Το κακό είναι πως όλα αυτά είναι μόνο ένα πυροτέχνημα με την ανάλογη διάρκεια. Ας λάβουν το μήνυμα λοιπόν όσοι αρμοδίως έχουν αναλάβει μόνο να στέλνουν.


Προς μίμηση…

Αυτή την περίοδο, ο ισπανικός κινηματογράφος είναι από τους λίγους στην Ευρώπη που βρίσκονται σε άνθηση. Και είναι επόμενο που στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης γεμίζουν ασφυκτικά οι αίθουσες που παίζουν το αφιέρωμα στο νέο ισπανικό σινεμά, παραγωγής 2005-2007 με 19 ταινίες- 18 μυθοπλασίας και ένα ντοκιμαντέρ (αυτό το «Ιnvisibles» είναι παραγωγής Χαβιέ Μπαρντέμ και το υπογράφουν 5 αναγνωρισμένοι σκηνοθέτες: Βιμ Βέντερς, Μαριάνο Μπαρόζο, Ιζαμπέλ Κοϊζέ, Χαβιέ Κορκουέρα, Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα). Πρόκειται για ταινίες που συνδυάζουν το «σινεμά του δημιουργού» με την εμπορική απήχηση του κινηματογραφικού προϊόντος στο μεγάλο κοινό της πατρίδας τους. Οι περισσότεροι από τους νέους Ισπανούς σκηνοθέτες βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, προλογίζουν τις ταινίες τους, δίνουν masterclasses, συζητούν με τους σινεφίλ. Ένα παράδειγμα προς μίμηση…