Παυλίνα Παμπούδη: «Θήραμα, πράγμα, τέχνημα. Δόλωμα, πείνα. Δόκανο εγώ»

«ΥΠΟΝΟΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ/
ΑΠ΄ ΟΣΑ
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ:/
ΓΡΑΦΩ»
ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ Η
ΠΑΥΛΙΝΑ
ΠΑΜΠΟΥΔΗ
Γενέτειρα: Αθήνα 1948 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών (Ιστορία- Αρχαιολογία) και παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα μαθηματικών στη Φυσικομαθηματική Σχολή και ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, καθώς και στο κολέγιο Βyahm Show στο Λονδίνο. Εργάστηκε ως κειμενογράφος στη διαφήμιση. Σήμερα είναι υπεύθυνη εκδόσεων στον εκδοτικό οίκο Ροές. Το γνωρίζατε; Το 1971 γράφει τον «περίφημο» τουριστικό οδηγό, Οδικό δίκτυο Ελλάδας, όπου δίνει πληροφορίες (περισσότερο εμπνευσμένες, παρά επιστημονικά τεκμηριωμένες) για αρχαιολογικούς χώρους. Μία από τις πληροφορίες αυτές οδήγησε ένα ολόκληρο χωριό στη διενέργεια εκτεταμένων ανασκαφών και στην ανακάλυψη της αρχαίας πόλης Κάλλιον- την οποία ο Παυσανίας τοποθετούσε σε διαφορετική περιοχή.

Γάτες, σκύλοι, ποντικοί μπαίνουν όλοι στο σακί: Προτού μεταφράσει (από κοινού με τον Γιάννη Ζέρβα) το πνευματώδες Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γέροΠόσσουμ του Έλιοτ (Άγρα, 2001), η Παμπούδη, λάτρης των κατοικίδιων και δη των μικρών αιλουροειδών, είχε ήδη εκδώσει το Ποντικοβιβλίο, το Γατοβιβλίο και το Σκυλοβιβλίο (και τα τρία από τον Κέδρο, 1989) και το Γατολόγιο (Libro, 1994). Τριάντα σχεδόν παιδικά βιβλία έχει στο ενεργητικό της, κι όμως επιμένει ότι τα παραμύθια της είναι « δήθεν για παιδιά». Κριτική ετυμηγορία: Γραφή πυκνή, ερμητική, αισθησιακή και ταυτόχρονα αντιλυρική, που ξέρει ότι το ποίημα που κερδίζει δεν είναι αυτό που εφορμά, που υποχωρεί, που τρέπεται σε φυγή, αλλά αυτό που περιμένει. Η Παμπούδη συγκροτεί τον κόσμο της- στοχαζόμενη την απώλεια και τα κατοπτρικά παιχνίδια της μνήμης- μέσα από αργούς βηματισμούς, σιωπές και κενά, ικανά να φωτίσουν το ρήγμα που χωρίζει τη γλώσσα από ό,τι προσπαθεί να ονομάσει. Στο «δώρο του Λόγου» κρύβεται ο «δόλος»- όμως οι λέξεις δεν πρόκειται ποτέ να αποκηρύξουν τις λέξεις. Η ποιήτρια, αν και «εξαπατημένη» από την ίδια της την τέχνη, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να πιστεύει σ΄ αυτές και να προσπαθεί να τις χειραγωγήσει όσο αυτές το επιτρέπουν.

Βιβλιογραφία: Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές, οι πρώτες οκτώ εκ των οποίων, συγκεντρωμένες σ΄ έναν τόμο, κυκλοφόρησαν το 2001 από τις Εκδόσεις Κέδρος, με τον τίτλο Ποιήματα: 1971 – 1993. Μετά το 1993 ακολούθησαν οι συλλογές, Ο λεπτουργός (1997), Το μαύρο άλμπουμ (1999) και Το ημερολόγιο του διπλού χρόνου (2005), όλες από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Σ΄ αυτές θα πρέπει να προστεθούν και τρία πεζά: Μύθοι (Κέδρος, 2001), Χάρτινη ζωή (Ροές, 2003) και Πρώτη ύλη (Ροές, 2004).

Στίχοι: « Σύλληψη του αόρατου, η μάταιη.// Με άγριο/ Το κάλεσμα του άλλου κυνηγού στα σωθικά,/ Θήραμα, πράγμα, τέχνημα,/ Δόλωμα, πείνα,/ Δόκανο εγώ.// Τι αντικρίζω τώρα, τι με κοίταξε / Τι με κατέχει, τι παλεύω;// Σύλληψη του αόρατου, η μάταιη:/ Ποίημα ».