ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Ο συνδυασμός του φανταστικού και του ρεαλιστικού στοιχείου επιτυγχάνεται ιδίως στο τελευταίο και εκτενέστερο «διήγημα» του βιβλίου, το «Γλυκό κυδώνι». Το κείμενο αυτό αναπτύσσεται σε 63 σελίδες και συντίθεται από 23 άνισης έκτασης ενότητες, χωρίς άμεση αφηγηματική συνέχεια. Η συνάφεια αυτών των ενοτήτων εντοπίζεται στο γεγονός ότι περιγράφουν οραματικές, συνηθέστερα εφιαλτικές καταστάσεις. Αυτές όμως οι καταστάσεις είναι τόσο έντονα διαποτισμένες από το κοινωνικό κλίμα των μεταπολεμικών χρόνων, ώστε στην πορεία της ανάγνωσης διαπιστώνει κανείς ότι το «Γλυκό κυδώνι» συντίθεται από τους εφιάλτες και τις οδυνηρές εμπειρίες ενός αριστερού που βίωσε τις διώξεις των μεταπολεμικών χρόνων και της δικτατορίας του ΄67. Η κυρίαρχη συναισθηματική διάθεση των 14 διηγημάτων του Ελευθερίου, η διάθεση της διάψευσης και των ματαιωμένων προσδοκιών, συνοψίζεται σ΄ ένα απόσπασμα από το «Γλυκό κυδώνι»: «Χρόνια και μέρες λεηλατημένες, ένα κομμάτι ουρανού που ξεκόλλησε και θρυμματίστηκε στο δρόμο σου και το πατάς αμέριμνος, κάποτε πώς το χρυσό ποτάμι που περίμενες στη ζωή σου, πώς το μαλαματένιο ποτάμι σε βγάζει σκάρτο και άχρηστο» (σ. 175).

Συνάμα, όμως, και τα 14, πραγματικά αξιανάγνωστα, γραπτά του Ελευθερίου επαληθεύουν την αρχή ότι η καλή λογοτεχνία μετατρέπει σε κέρδος τις απώλειες της ζωής.