Ο Προμηθέας και ο γυπαετός

Προσωπικά, τη μεγαλύτερη ντροπή την έχω αισθανθεί στον ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης, όταν βρέθηκα απέναντι σ΄ έναν γυπαετό των Ορέων του Περού, ένα περήφανο πουλί που δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του. Ο Προμηθέας του Αισχύλου λέει κάπου πως το πάθος του είναι της απελπισίας, διότι ενώ θα πονά αιώνια, ως αθάνατος δεν μπορεί να αυτοκτονήσει, δεν μπορεί να πεθάνει. Ο περήφανος γυπαετός των Άνδεων με το βλέμμα του έλεγε περίπου το ίδιο, παρ΄ όλο που δεν είναι αθάνατος.

Κοιτώντας τις φωτογραφίες των πουλιών που τράβηξε ο Λαμπρέλλης, βλέποντας την ανεκλάλητη (ή μάλλον τη λαλίστατη) ευωχία των πετούμενων μέσα στο οικείο περιβάλλον τους αισθάνεσαι ντροπή που ανήκει στην ανθρώπινη οικογένεια που η ευφυΐα (;) της εφεύρε το κλουβί, την ξόβεργα, την παγίδα, τη σφεντόνα και το δίκαννο για να ικανοποιήσει φιλαυτίες, ματαιοδοξίες, επιδειξιομανίες, ανασφάλειες και μόδες.

Ο Λαμπρέλλης, εκτός των άλλων, μάς προικίζει με μια εξαντλητική ανθολογία λαϊκών ονομάτων των πουλιών.

Χαιρέτωσαν Κοκκινοσκέληδες, Σκουφοβουτηχτάρια, Καλαμοκανάδες, Λευκοτσικνιάδες, Χουλιαρομύτες, Φαλαρίδες, Λαγγόνες, Νανοσκαλίδρες, Σαρσέλες και Τουρλίδες.