Το πνεύμα του τόνου 

Μαύρο σπρέι

Δεν πιστεύω να το έκανε γλύπτης, δήθεν για «να τελειώνουμε με τους παλιούς»! Αν το έκανε, πράγματι τότε θα είναι πολύ οργισμένος και βαθύτατα λυπημένος για την τύχη του που τον κατατρύχει. Να μην μπορεί να σταυρώσει μια προτομή, να μην παίρνει μια παραγγελία για ένα άγαλμα. Δόξα σοι ο Θεός τόσα σπουδαία ονόματα πέρασαν στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια. Οι μισοί τουλάχιστον είναι άξιοι μιας προτομής και αρκετοί υπεράξιοι για ολόσωμο άγαλμα. Και ας αφήσουμε στην άκρη μερικούς- αρκετούς μάλλον- που δικαιούνται αγάλματος έστω και ζωντανοί. Καθηγητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες, αθλητές, ολυμπιονίκες.

Και ίσως επειδή δεν μπόρεσαν να μαυρίσουν τις προτομές των αρχαίων τραγικών ποιητών στη Λεωφόρο Αμαλίας, τη «σύνθεση» της Κλαυθμώνος ή έστω εκείνο της Πλατείας Καραϊσκάκη, προτομές και γλυπτά- συνθέσεις που σου «μιλάνε», προτίμησαν την Κοιμωμένη του αγίου Γιαννούλη Χαλεπά.

Δεν πιστεύω όμως να το έκανε γλύπτης. Το έκανε ένας και μόνος άγνωστος βάνδαλος. Με μίσος φυσικά, γιατί μαύρισε κυριολεκτικά το πρόσωπο πρώτα και μετά γρήγορα και νευρικά έβαλε και μερικές «πινελιές» στο σώμα.

Αν τον βρουν, ας τον στείλουν πρώτα σε κάποιο ψυχίατρο. Υπάρχουν πολλοί και σπουδαίοι. Το επόμενο θύμα του, αν δεν τον προλάβουν, θα είναι κάποιος με σπασμένο πρόσωπο και βγαλμένα μάτια και μια μαχαιριά στο σώμα του, μέχρι τα πόδια, ίδια με τη γραμμή που χάραξε το μαύρο σπρέι στην Κοιμωμένη.