«Όχι στη θολοκουλτούρα»

«Πρέπει να έχεις ζήσει και να έχεις πονέσει για να νιώσεις αυτό που έχει ο Μίλτος μέσα του», λέει ο Σταύρος Ζαλμάς για τον ρόλο του στο- για πρώτη φορά- θεατρικό ανέβασμα της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια»
Μισό αιώνα- για την ακρίβεια 52 χρόνια- ύστερα από τη θρυλική «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη με τις φιγούρες της Μελίνας Μερκούρη και του Γιώργου Φούντα χαραγμένες με αδρές γραμμές στη μνήμη μας, ο εμβληματικός Μίλτος βάζει αυτή τη φορά το μαχαίρι στο χέρι του Σταύρου Ζαλμά στο θεατρικό «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» του Ιάκωβου Καμπανέλλη που σκηνοθέτησε (στο θέατρο «Λαμπέτη») ο Θέμης Μουμουλίδης και έντυσε με τις μουσικές και τα τραγούδια του ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Το έργο «πατάει» για πρώτη φορά το θεατρικό σανίδι. Οι παλαιότεροι, που θυμούνται, γνωρίζουν πως πρόλαβε και βγήκε η κινηματογραφική «Στέλλα»- τότε, το ΄55 – και η θεατρική απέμεινε να περιμένει.

Όσοι όμως βρεθούν στην πλατεία (ή τον εξώστη) του θεάτρου δεν θα δουν να εκτυλίσσεται η θυελλώδης ερωτική ιστορία του Μίλτου και της Στέλλας, όπως ακριβώς τη μάθαμε από το φιλμ. «Η ταινία του Κακογιάννη ήταν μια καθαρή ηθογραφία που αντικατόπτριζε την εποχή της. Το έργο του Καμπανέλλη είναι ένα ποιητικό διαχρονικό ερωτικό δράμα», θέτει τις διαχωριστικές γραμμές ο Σταύρος Ζαλμάς στο καμαρίνι του, παραμονές της πρεμιέρας και μέσα στον «πυρετό» γενικής πρόβας. «Δικαίως πάει το μυαλό στην ταινία, διότι στην πλειονότητά του ο κόσμος δεν γνώριζε ότι προϋπήρχε το θεατρικό», σημειώνει ο Σταύρος Ζαλμάς. «Υπάρχουν επιμέρους διαφορές και ενδεικτικά σας λέω πως το τέλος δεν είναι ίδιο με εκείνο της ταινίας. Για τούτο και δεν υπάρχει η ατάκα “φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι”».

ΙΝFΟ

«Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», στο θέατρο «Λαμπέτη» (Αλεξάνδρας 106, τηλ. 210-6463.685)

Πώς χειριστήκατε το γεγονός ότι θα εμφανίζεστε στη σκηνή σε έναν ρόλο που σημάδεψε με την ερμηνεία του ο Γιώργος Φούντας;

Κατ΄ αρχάς αρνούμαι να πάρω στις πλάτες μου το βάρος του μύθου. Από την άλλη, όμως, έχω βοηθήματα. Και αναφέρομαι στις διαφορές που σας προανέφερα. Ωστόσο κάθε ηθοποιός που καλείται να παίξει έναν ρόλο καταθέτει τη δική του προσωπικότητα, τη δική του ματιά, ψάχνει στην ψυχοσύνθεσή του να βρει τα στοιχεία εκείνα που αρμόζουν στον χαρακτήρα τον οποίο θα υποδυθεί. Τα καλλιεργεί, τα μεγεθύνει και τα εξωτερικεύει. Με αυτά τα δεδομένα καταθέτω τον δικό μου Μίλτο. Όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε περίπτωση που ένα έργο-σταθμός επαναλαμβάνεται. Αν έπρεπε να ανέβει όπως το γνωρίσαμε από την ταινία και τον Μίλτο όπως τον έπαιξε ο Φούντας δεν θα δεχόμουν να παίξω τον ρόλο, διότι δεν θα με εξέφραζε.

Το θέμα, εξηγεί ο ηθοποιός, στο θεατρικό έργο δεν εστιάζει στα κοινωνικά ταμπού της εποχής, αλλά προβάλλει την κτητικότητα του άνδρα προς τη γυναίκα. «Την κτητικότητα που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ερωτικής διαδικασίας και ενυπάρχει σε μερίδα του κόσμου. Και το βλέπουμε μέσα από τις κουβέντες που ανταλλάσσουν. Δεν αντέχουν μακριά ο ένας από τον άλλον».

Τι εφόδια πρέπει να έχει ο ηθοποιός, εσείς εν προκειμένω, για να «κουβαλήσει» τέτοιο συναισθηματικό φορτίο;

Να έχει πονέσει… Να έχει ζήσει με ανοιχτά τα ρολά στη ζωή και αναπόφευκτα να έχει πονέσει. Γνωρίζοντας λοιπόν τι σημαίνει πόνος, πρέπει να ψάξει στο τσουβάλι του και να βρει την περιουσία που του έδωσε η ζωή, μια περιουσία που στο μεγαλύτερο κομμάτι της έχει αποκτηθεί με πόνο και με κίνδυνο.

Σε ποιο κομμάτι του θεάτρου «βλέπετε» τον εαυτό σας;

Δεν υπάρχουν ταμπέλες. Τον εντάσσω στις καλές παραστάσεις και τις καλές συνεργασίες. Και ποιος δεν θέλει τις εμπορικές επιτυχίες. Είμαι ηθοποιός και δεν θέλω να απευθύνομαι σε λίγους. Αυτό ήταν ο γνώμονάς μου, πάντα. Όταν η τέχνη είναι καθαρή, είναι κατανοητή από όλους. Ίσως κάποιοι να μην μπορούν να αποκωδικοποιήσουν με λόγια αυτό που αισθάνονται. Όμως αισθάνονται… Η καθαρή τέχνη το έχει αυτό. Η θολοκουλτούρα όχι. Απευθύνεται σε «εγκεφάλους» και καμιά φορά με αηδιαστικό τρόπο.


Από την τράπεζα στη σκηνή

Στην επαγγελματική διαδρομή του είναι καταγεγραμμένες τρεις αλλαγές πορείας. Για εννέα χρόνια ο Σταύρος Ζαλμάς υπήρξε τραπεζικός υπάλληλος και μετά στράφηκε στο θέατρο. «Ήταν μια αλλαγή κατόπιν επιλογής συνειδητής, γνωρίζοντας ότι θα διακινδύνευα την ασφάλεια που μου παρείχε η δουλειά στην τράπεζα». Ξεκίνησε με τον Αλέξη Μινωτή με τον οποίο συνεργάστηκε δύο φορές και στα 29 του δοκίμασε τις δυνάμεις του στον χορό ως μέλος της «Ομάδας εδάφους» του Δημήτρη Παπαϊωάννου για να ξαναγυρίσει έξι χρόνια αργότερα στο θέατρο.

Σας λείπει ο χορός, το κεφάλαιο αυτό έχει κλείσει;

Μου έχει λείψει, δεν έχει κλείσει. Μου έχει λείψει η ατμόσφαιρα και η ηθική υπόσταση της δουλειάς αυτής καθαυτής.

Δηλαδή; Το πρόβλημα στην τέχνη είναι ηθικό. Εκεί, λοιπόν, δεν ετέθη ποτέ τέτοιο θέμα. Δεν ξεφεύγαμε από την ουσία για να εντυπωσιάσουμε και να αρέσουμε, κι αυτό για έναν άνθρωπο της σκηνής που συμμετέχει σε μια προσπάθεια είναι μεγάλη τροφή, για να μπορέσει να αντέξει. Δεν κλονίζεται η πίστη σ΄ αυτό που κάνεις.

Επέστρεψε στο θέατρο και στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 με το «Άφρικα» του Μega έγινε ευρύτερα γνωστός, ενώ ακολούθησε και το «Άγγιγμα ψυχής» στον Αntenna- εμφανιζόταν ως δεσπότης- που είχε προκαλέσει αίσθηση. Για ακόμη μια φορά, φέτος θα είναι ο μοιραίος άνδρας- τηλεοπτικά- που θα διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στη ζωή μιας γυναίκας, στη σειρά «Η εξαφάνιση» (τίτλος εργασίας), με τη Ναταλία Δραγούμη και τον Νίκο Σεργιανόπουλο, η οποία θα ενταχθεί στο πρόγραμμα του Αlpha από τον Ιανουάριο.