«Θέλω να ερευνήσω το ευτελές»

Αναπόσπαστο μέλος της Ομάδας Εδάφους και πρώτη χορεύτριά της αποσπάστηκε το 2001 και έκτοτε ακολουθεί τη δική της πορεία. Βασικός καινούργιος σταθμός της, το «Λίγο πριν( )
λίγο μετά» που παρουσιάζει σε λίγες ημέρες
Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στις Τζιτζιφιές, αλλά τα καλοκαίρια των παιδικών χρόνων της Αγγελικής Στελλάτου είναι συνδεδεμένα με την Κεφαλονιά- Κεφαλονίτες και οι δύο γονείς της. Άτακτη, αγοροκόριτσο, το σκαρφάλωμα ήταν το καλύτερό της.

«Θέλω να κάνω μπαλέτο»: της ήρθε ξαφνικά, προς το τέλος του Λυκείου. «Μπα, εσύ είσαι αδύνατη δεν χρειάζεται» της απάντησε η μητέρα της. «Αλλά, αν περάσεις σε κάποια σχολή, θα σου δώσω τα χρήματα να πας και στο μπαλέτο».

Περνάει σε ένα- τότε- ΚΑΤΕΕ στην Πάτρα. Ώρα και για μπαλέτο! Όταν πρωτοφτάνει στην Πάτρα παίρνει από τον σταθμό ταξί. Και ρωτάει τον ταξιτζή αν ξέρει καμιά σχολή χορού εκεί. Την στέλνει σ΄ αυτήν που πάει η εγγονή του. Τη βάζουν με τα μικρά γιατί δεν έχουν τμήμα για ενηλίκους. «Η μεγαλύτερη ήταν δεκατεσσάρων και οι άλλες από δέκα και κάτω…». Γελάει. «Υπήρχε όμως ένας Βούλγαρος δάσκαλος, ο Αντόν Στόινοφ. Που μου έλεγε: “Μπορείς, μπρε, μπορείς!”. Και ξαφνικά έγινε ο χορός κάτι που μου άρεσε πολύ να κάνω».

Ύστερα από δύο χρόνια γυρίζει στην Αθήνα. Σχολή της Ραλλούς Μάνου, πρώτη της εμφάνιση γύρω στο ΄82- ως ένα από τα παιδιά της Μήδειας- στη χορογραφία της Μάνου και, μετά, Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Κάποια στιγμή θα βρεθεί κοντά στη Μαίρη Τσούτη«ψάχναμε για μαθήματα κάπως διαφορετικά». Εκεί θα συναντήσει τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Και θα πέσει ο σπόρος για την Ομάδα Εδάφους. Την ιδρύουν το 1986. Η έκρηξη επέρχεται με τη συγκλονιστική «Μήδειά» τους. Ερμηνεύει τον επώνυμο ρόλο. Θα δουλέψει με την Ομάδα και τον Δημήτρη Παπαϊωάννου μέχρι το 2001. Ύστερα οι δρόμοι τους χωρίζουν.

ΙΝFΟ

«Λίγο πριν()λίγο μετά», από αύριο μέχρι 24 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Σχεδία» (Βουτάδων 34, Γκάζι, τηλ. 210-

Τι έχετε κρατήσει από τα χρόνια αυ τά, τα καθοριστικά για εσάς; Την προετοιμασία της «Μήδειας». Ένα από τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Δουλεύαμε σε έναν ανοιχτό χώρο της σημερινής Σχολής Καλών Τεχνών, πολύ βρώμικο, όπου κάναμε τα πάντα εμείς: σκουπίζαμε, βάφαμε, καρφώναμε, ράβαμε, ετοιμάζαμε… Βέβαια, όπως σε όλες τις πολύ έντονες σχέσεις, υπήρχαν πράγματα πολύ καλά και πράγματα ζόρικα.

Για φέτος έχει πολλά σχέδια. Θα επιμεληθεί την κίνηση σε αρκετές παραστάσεις. Θα χορέψει στην παράσταση «ΑΩ» του Ας Μπουλάγεφ («Παλλάς»). Και, πρώτα απ΄ όλα, θα παρουσιάσει στην Αθήνα, με την Ομάδα της «Ύψιλον» και με κάποιες αλλαγές στη διανομή- τρεις χορεύτριες, τρεις ηθοποιοί-, την εξαίρετη δουλειά που έδειξε πέρσι στην ΠάτραΠολιτιστική Πρωτεύουσα 2006- «Λίγο πριν()λίγο μετά»- η δεύτερη παράσταση στην οποία υπογράφει τη χορογραφία και τη σκηνοθεσία της.

Αφετηρία της, ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη και άξονάς της η Φαίδρα. Η παράσταση- λέξεις από το κείμενο του Ευριπίδη σκόρπιες, πλαστικές πολυθρόνες, ο ήχος των λέξεων, ο ήχος των βημάτων, ο ήχος από τις πολυθρόνες που σέρνονται…- βασίζεται στη μουσική και τη μουσική διδασκαλία του Θοδωρή Αμπαζή. Συνεργάζονται ο Άγγελος Μέντης (σκηνικά και κοστούμια), ο Σάκης Μπιρμπίλης (σχεδιασμός φωτισμών), η Μαρία Κολιοπούλου (βοηθός χορογράφου) και ερμηνεύουν οι: Ειρήνη Μαργαρίτη, Λένα Μοσχά, Αταλάντη Μουζούρη, Ανθή Θεοφιλίδου, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Κατερίνα Φωτιάδη.

«Μια πρώτη σκέψη ήταν να κάνω κάτι για το “λίγο πριν”, “λίγο μετά” των ηρώων κάποιας τραγωδίας. Ξετρελάθηκα με τον “Αίαντα”. Αλλά, τελικά, άρχισα να γλυκαίνομαι με τον “Ιππόλυτο” και τη “Φαίδρα”. Κράτησα τις φράσεις και τις λέξεις που μου άρεσαν».

Υπάρχουν προοπτικές να συνεχίσετε με την Ομάδα;

Δεν ξέρω (απολύτως εξομολογητική). Μα, με τόσες ομάδες που γίνονται από το τίποτα και με το τίποτα, δεν τολμάτε εσείς;

Δεν έχω ισχυρές επιθυμίες φαίνεται… Έχω απλώς την καλή τύχη να προσγειώνονται μπροστά μου μερικά πράγματα στα οποία δεν λέω όχι.

Δεν έχετε φιλοδοξίες; Ή το πρόβλημά σας είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης;

(με έμφαση:) Το δεύτερο, το δεύτερο, σίγουρα! Εξακριβωμένο! Δεν είμαι, άλλωστε, από τους ανθρώπους με ισχυρή θέληση… (γελάμε). Φιλοδοξίες έχω. Αλλά δεν το ομολογώ ούτε σ΄ εμένα. Είμαι… κρυπτοφιλόδοξη (γελάμε πάλι).

Σκέφτεστε κάτι καινούργιο; Κάποιες ιδέες «κυκλοφορούν» στο μυαλό μου… Εκείνο που ξέρω είναι ότι θα ΄θελα να ερευνήσω το πολύ καθημερινό, το ευτελές. Δεν ξέρω ακόμα ούτε το πότε, ούτε το πώς.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου θα ξανακάνει τη «Μήδεια» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.Πώς νιώθετε που αυτήν τη φορά δεν θα συμμετέχετε στην παράσταση;

Εγώ, όμως, κρατώ πάντα μέσα μου το καλοκαίρι που φτιάξαμε τη «Μήδεια»…
«Δεν έχω προσωπική πικρία»

Σας έχουν μείνει πικρίες μετά την αποχώρησή σας- καθώς, μάλιστα, το όνομά σας δεν αναφέρεται πια ως συνιδρύτριας της Ομάδας Εδάφους;

Υπάρχει τίποτα που να τελειώνει και να μην αφήνει μια πίκρα; Φυσικά, όλα έχουν μια φυσική φθορά κι ένα τέλος. Όσο για τον Δημήτρη, είναι πολύ γενναιόδωρος με τους ανθρώπους που συνεργάζεται. Αλλά με τους ανθρώπους που δεν συνεργάζεται πια, δεν είναι. Δεν πρόκειται, πάντως, για προσωπική πικρία.

Μετά την Ομάδα Εδάφους προσανατολιστήκατε προς το θέατρο. Γιατί;

Αισθανόμουν πιο ασφαλής στον χώρο. Και ότι είχα πράγματα να πω για την κίνηση στους ηθοποιούς. Στους χορευτές δεν ξέρω αν έχω να πω.