Πανεπιστημιακό άσυλο

Ο κ. Κώστας Πουλόπουλος, αρχιτέκτονας ΕΜΠ, γράφει για το πανεπιστημιακό άσυλο:

«Το να ζητάμε άσυλο στο Πανεπιστήμιο ή σε οποιοδήποτε σαφώς ορισμένο και οριοθετημένο χώρο, είναι ευθεία βολή εναντίον της Δημοκρατίας.

Είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι η ελληνική επικράτεια, φυσικός χώρος στον οποίο ζει και αναπτύσσεται η ελληνική κοινωνία, δεν είναι χώρος ελεύθερης έκφρασης ιδεών, σαν να λέμε δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν είναι μια ελεύθερη, αυτο-οριζόμενη δημοκρατική γη. Και ότι εντός της χρειάζεται να βρεθεί ένας άλλος, περιτοιχισμένος, ασφαλής θύλακος, εντός του οποίου μπορεί να βρει έκφραση η Δημοκρατία.

Το άσυλο σαφέστατα και υπήρξε αδήριτη ανάγκη στα χρόνια της χούντας και ευτυχώς που μπόρεσαν τα κατασταλμένα δημοκρατικά αντανακλαστικά των Ελλήνων να παράξουν αυτή την ιδέα. Όμως, οι συνθήκες δεν είναι πια οι ίδιες: κι όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα αλλάζει, οι άνθρωποι χρειάζεται να επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους.

Υπάρχει βέβαια και η ένσταση ότι όντως η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα στην οποία η Δημοκρατία πραγματικά ανθεί, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι καθολικώς αποδεκτά και προστατευόμενα, η ελευθερία της έκφρασης ιδεών πάσχει και ότι η ανάπτυξη κάθε είδους αποκλίνοντος λόγου είναι σε διωγμό. Φυσικά υπάρχουν δείγματα τέτοια, μήπως όμως είναι στιγμές του πολιτικού πολιτισμού μας και όχι ο γενικός κανόνας; Μήπως είναι καιρός να είμαστε αισιόδοξοι για μια στιγμή;».