Το πνεύμα του τόνου

Υπεξαιρέσεις

Το έχω (κι όχι μόνο εγώ, αν το καλοπροσέξετε, θα το διαπιστώσετε όλοι)

παρατηρήσει εδώ και χρόνια. Αλλά τον τελευταίο καιρό παράγινε το κακό.

Αναφέρομαι σε μια όχι απλώς αντιδεοντολογική συναδελφική πράξη, αλλά σε μια κατάφορη κλοπή πνευματικής περιουσίας, μόχθου και επαγγελματικής προσφοράς. Νέοι και κυρίως νέες κατά τεκμήριο «δημοσιογράφοι», που κατακλύζουν κάθε πρωί τις συχνότητες της κρατικής και ιδιωτικής ραδιοφωνίας βγάζουν μεροκάματο (κι όπως μαθαίνω παχυλό, εν σχέσει με τους έντυπους συναδέλφους τους)

καταληστεύοντας κείμενα, ρεπορτάζ, σχόλια, ειδήσεις, αποκλειστικότητες, ερευνητικά πορίσματα που δημοσιεύονται στις εφημερίδες. Χωρίς καμιά παραπομπή, μνεία, αναφορά στο έντυπο και κυρίως στον δημοσιογράφο που συνήθως με κόπο, μόχθο και προσωπικές επαφές έχει συλλέξει υλικό, το έχει ταξινομήσει, σχολιάσει κ.λπ.

ενυπόγραφα. Σαν τον καλό καιρό, η ραδιοφωνιτζού ανάμεσα σε δύο δίσκους εκπληρώνει και τη δημοσιογραφική της ιδιότητα, κλέβοντας αυτούσια και διαβάζοντάς τα τα ξένα πονήματα. Και με ένα άνετο ύφος, λες και εκείνη τη στιγμή αυτοσχεδιάζοντας πρωτοτυπεί και εκπλήσσει. Δεν το αποκλείω μάλιστα πολλές από αυτές τις κυρίες με εφόδιο τη ραδιοφωνική ακροαματικότητα και επικαλούμενες δημοσιογραφική προσφορά, να προσέρχονται στο επαγγελματικό σωματείο και να εγγράφονται μέλη, τρώγοντας συχνά το ψωμί των μυρμηγκιών, των οποίων υπεξαίρεσαν τους σπόρους που με μόχθο μάζεψαν.