Νέοι Δίσκοι

«Μαγεία» και άνεμος από τα 60΄s

Νάτο πάλι το συναίσθημα. Που ο καλός κερδίζει στο τέλος. Good guy wins, όπως στα παλιά γουέστερν. Ακόμη και αν το κακό προβάλει από τη λίμνη ενώ πέφτουν οι τίτλοι τέλους, ο καλός κερδίζει! Σε καλό του αυτού του ανθρώπου. Εκεί που γύρω δεν βλέπεις παρά ερπετά, αρπαχτικά και μαύρα σύννεφα, φέρνει μαγεία. Βruce Springsteen
«Μagic» (Sony/ΒΜG)
Ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί που έχεις ονειρευτεί. Κιθάρες να παίζουν τρελά, τα ντραμς να πιάνουν τον ρυθμό της καρδιάς, ο βόμβος να καθαρίζει και η φωνή του Μπρους να λέει πάλι «darling», και «baby», και «long way home» όπως-κανένας-άλλος-δεν-έχει-προφέρει. Αυτό είναι το Ράδιο-Πουθενά. Και από εκεί ο Σπρίνγκστιν στέλνει συγκλονιστικά μηνύματα. Σε μια εποχή που χαμογελάς ευχαριστημένος ακούγοντας ένα τραγούδι με «ενδιαφέρον», ο Μπρους- στο δεύτερο μετά το «Τhe Rising» (του 2002) άλμπουμ με την Ε-Street Βand- δίνει το μέτρο με αξίες τραγουδοποιίας άλλης εποχής.

Πολύ απλά θα μπορούσες να πεις το αυτονόητο: είναι δυνατό ο Σπρίνγκστιν να έβγαζε τώρα κακό δίσκο; Όχι και η απόλαυση όλη δική σας. Είναι όμως κορυφαίος Μπρους, ένα ασυγκράτητο ηφαίστειο από ροκ ΄ν΄ ρολ και αλήθειες.

Η πιο φωτεινή ποπ, καθρέφτισμα από τα 60΄s, και η Ε Street Βand σε πλήρη ευδαιμονία πάνω σε στίχους που κόβουν σαν μαχαίρια («Ι Got Α Shiny Saw Βlade/Αll Ι Νeed is a volunteer/Ι΄ ll cut you in half)». Η «Μαγεία» δηλαδή είναι επίσης σκοτεινή και ύπουλη: τα πτώματα που φτάνουν από τον πόλεμο, το αίμα που δεν αντέχεις άλλο να μετράς, δικοί σου άνθρωποι που πια δεν καταλαβαίνεις. Αν ο Μπρους χαμογελούσε στο εξώφυλλο, θα ήταν άλλος δίσκος. Αρκεί μια ιστορία για να καταλάβεις «βάλε μου ένα ποτό, Τερέζα, σε ένα από τα ποτήρια που ξεσκόνισες… θα δουλέψω για την αγάπη σου». Το προσωπικό είναι οικουμενικό, μέσα από ατέλειωτες εικόνες με ανοιχτούς δρόμους, φωτιές να καίνε, μπουκάλια να αδειάζουν, ήλιους να ανατέλλουν και να δύουν, σκόνη και σεντόνια, γράμματα με άσχημες ειδήσεις στον αέρα και something like faith.

Αναρωτιέμαι, τέλειο όπως είναι αυτό το άλμπουμ, αν ερχόταν από κάποιον άλλον θα είχε την ίδια αξία; Όχι. Σίγουρα όχι. Γιατί ζυγίζει πάνω του το βάρος του βάθους των χρόνων, η συνέπεια και η τιμιότητα ενός ανθρώπου που δεν σε απογοήτευσε ποτέ, που είναι εκεί και εισπράττει την ίδια πραγματικότητα με εσένα. Μαγικά, μεταφυσικά, όπως όταν τον πρωτοείδα στη σκηνή να αρπάζει την κιθάρα, να κολλάει το στόμα στο μικρόφωνο, να τινάζει το πόδι πάνω στον ρυθμό και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.


12 μαγικά

● Radio Νowhere: Ο Μπρους ψάχνει επικοινωνία- «θέλω χιλιάδες κιθάρες» Μια θύελλα από αυτές ξεκινά.

● Υοu΄ll Βe Comin΄ Down: Δεν είναι κακός, αλλά η ζωή είναι σκληρή και στα όμορφα κορίτσια.

● Livin΄ Ιn Τhe Future: Τη στιγμή που μιλάει για τη σχέση που καταρρέει κάνει πολιτικό σχόλιο. Δηλαδή ο Μπρους στα μαγικά του. ● Υοur Οwn Worst Εnemy: Υπέροχος ποπ α λα 60΄s ρυθμός, σαν αλάτι πάνω σε πληγές «όλα καταστρέφονται/ ο χειρότερος εχθρός σου (εσύ) είναι εδώ».

● Gypsy Βiker: Ο gypsy biker είναι ένας νεκρός στρατιώτης σε ένα από τα πιο πονεμένα αριστουργήματά του.

● G irls in Τheir Summer Clothes: Φαντασμαγορική σερφποπ των 60΄s, χαμένη νιότη και απόδραση α λα Μπρους. Μπίνγκο!

● Ι΄ll Work for Υour Love: Θεϊκός έρωτας για μια μπαργούμαν. Ο Νικ Κέιβ θα σκότωνε γι΄ αυτό.

● Μagic: Σε αυτό τον γύρο κερδίζει ο διάβολος. Και μια σπουδαία μπαλάντα.

● Last Τo Die: «Ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα πεθάνει για ένα λάθος».

● Long Walk Ηome: Aγαπημένο θέμα η επιστροφή, μόνο που όλα έχουν αλλάξει.

● Devil΄s Αrcade: «Ο πόλεμος, το στοίχημα/που κάποιος έβαλε/κάποιος πλήρωσε». ● Terry΄s Song: O Μπρους αποχαιρετά τον φίλο του.
Ήταν κάποτε τα 60΄s…

…και λίγο μετά που οι πειραματισμοί, η ψυχεδέλεια και εκείνο το ροκ που λάτρευε τα μακροσκελή σόλο κιθάρας γνώρισαν ημέρες δόξας, οι οποίες όμως ποτέ δεν χάθηκαν στη λήθη. Οι Αrbouretum από το Μέριλαντ της Βαλτιμόρης εκβαθύνουν πειστικά όλα τα παραπάνω στο νεοprogressive δεύτερο έργο τους «Rites of Uncovering» (Ηitch/hyke), που θα αρέσει πολύ στους φαν του είδους. Και το είδος έχει φαν.

…και είναι ακόμη
Από την ηλιόλουστη Καλιφόρνια ποπ/ροκ από τα «αμπέλια» της περιοχής που χαρακτηρίζονται από μια ιδιαίτερη οξύτητα και το ανήσυχο πνεύμα αιώνιας εφηβείας. Οι Rooney βέβαια είναι νέα παιδιά, μόλις έσκασαν μύτη με το δεύτερο- to know us better- άλμπουμ τους («Calling Τhe World» /Geffen) και δεν απομακρύνονται από το κλασικό ροκ και τις αρχές των Βeatles. Πολύ καλύτερα όμως το καταφέρνουν από ό,τι άλλοι, που απλά φωτογραφίζονται μ΄ αυτό. Το «Ι Should΄ve Βeen Αfter Υou» πολύ μου άρεσε με το vintage άρωμά του.

Αν το δεις σαν μεγάλη εικόνα, όλα γύρω από τα 60΄s κινούνται στην ποπ/ροκ φάση. Είπαμε: μεγάλη εικόνα. Άκουγα το ετεροχρονισμένο «Τhe Εarly Garage Υears» (CV) των Βluetones (βλέπε indie Λονδίνο), συλλογή με παλιά demo κ.λπ., μέσα σε Βeatles και Κings επιρροές. Κακό είναι; Ίσα ίσα!