Το πνεύμα του τόνου 

Εκπτώσεις θεσμών

Βλέπω πως μάλλον έχει ξεθυμάνει ο ενθουσιασμός που όλοι μας εκδηλώσαμε όταν το Β΄ Πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας σκέφτηκε να αναβιώσει το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Έτσι συμβαίνει μ΄ αυτούς τους «θεσμούς». Ξεθυμαίνουν, γιατί η προθυμία καλών συμμετεχόντων λιγοστεύει και συνήθως ο τρόπος που γίνεται η τελική επιλογή απομακρύνει πράγματι ταλαντούχους από το να μπουν σε μια «έκθεση» και να φύγουν απορριμμένοι.

Κακά τα ψέματα, αν ένας συνθέτης ή στιχουργός, ακόμη και τραγουδιστής, έχουν πρόσβαση στη δισκογραφία και στους τρόπους και τα μέσα που αυτή διαθέτει για να τους διανείμει και να τους επιβάλει, προς τι να εκτεθούν σε μια διαδικασία όπου τον κύριο λόγο επιλογής έχει το κοινό, που άλλα, φτηνά μέσα επικοινωνίας και επιβολής τού έχουν διαμορφώσει το γνωστό γούστο που μας ξεκουφαίνει, όταν οι Έλληνες «μουσικόφιλοι» περιφέρουν αυτό το γούστο με ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων τους;

Το 1964, όπου μετείχαν στον διαγωνισμό ο Σπανός, ο Μαυρουδής, ο Κουγιουμτζής, ο Αργύρης και άλλοι ταλαντούχοι, πρόεδρος της Επιτροπής ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις και το κοινό άκουγε και χειροκροτούσε. Με οργανωμένες κλίκες των μηνυμάτων- ψήφων των κινητών, διαγωνισμός δεν νοείται.