Φάγαμε …στο «Αλάτσι»

«Κρήτη is the land of πολύ φαΐ», όπως λέει ο σοφός γιος του Λευτέρη Παναγάκη στον φιλαράκο του Άλεξ, τον έκπληκτο γιο του αρχηγού, ύστερα από μια ημέρα κρητικού… στουμπώματος (χοχλιοί, καλιτσούνια, γλυκά του κουταλιού και άλλα πολλά) στην ταινία «Πρώτη φορά νονός» της Όλγας Μαλέα. Ίσως χάρη στο πλούσιο μενού που μας προσέφερε η σκηνοθέτις στην πρεμιέρα του έργου της, μου άνοιξε η όρεξη για ρακή, αλατσοελιές και, φυσικά, χοχλιούς κι έτσι μαζί με μια γυναικοπαρέα πήγαμε στην καρδιά της Κρήτης εν Αθήναις, στο «Αλάτσι». Φίσκα ήταν Τετάρτη βράδυ. Τα τραπέζια γεμάτα από νεαρούς, διάφορους γνωστούς (μέχρι τον οδοντίατρο της κόρης μου είδα!), ζευγάρια και διάσημους των ΜΜΕ, όλοι υποθέτω εκεί για να πάρουν τη δόση τους από τα διάφορα γνήσια, νόστιμα και καλοφτιαγμένα (αλλά όχι πάντα «υγιεινά») της μοναδικής κουζίνας της Μεγαλονήσου. Το «Αλάτσι» είναι φαινόμενο ακόμα και δύο χρόνια μετά το άνοιγμά του. Έχει καταφέρει εκείνο το οποίο είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι της εστίασης: να είναι «φρέσκο» και επίκαιρο, αλλά και να διατηρεί το επίπεδο υψηλό. Με λίγα λόγια, παρά την επιτυχία του δεν τα έχει χαλάσει. Αυτό ίσως οφείλεται και στον ιδιοκτήτη και γνωστό των ΜΜΕ, Σταύρο Θεοδωράκη, αλλά και στον επαγγελματία σεφ του, Δημήτρη Σκαρμούτσο, ο οποίος «υιοθέτησε» την κρητική κουζίνα και την άφησε να ποτίσει μέχρι και τα κόκαλά του ύστερα από μια μεγάλη χρονική θητεία στο νησί, όπου δούλευε στην περίφημη «Νυχτερίδα» του Μπάμπη Μαστορίδη.

Οι αλατσοελιές ήταν ήδη στο τραπέζι μαζί με ένα καλαθάκι γεμάτο με πολύ καλό ψωμί και παξιμάδια. Το σταμναγκάθι ήρθε πρώτο, βρασμένο ελαφρώς και βρεγμένο απλά με λάδι. Οι ντολμάδες γιαλαντζί ακολούθησαν, τυλιγμένοι σε μεσαίο μέγεθος και ζουμεροί. Τους σερβίρει με μια κουταλιά από πηχτό γιαούρτι σακούλας. Μετά ακολουθούσαν όλα όσα παχαίνουν! Πρώτα στη σειρά τα αυγά με στάκα (ένα πιάτο ταυτότητας του νησιού, το αντίβαρο σε όλα όσα είναι πράσινα και υγιεινά!). Ένα παρασκεύασμα άσπρο σαν αγνό λίπος είναι τα αυγά με στάκα, μια και τα αυγά κρύβονταν κάτω από μια πλούσια και πυκνή στρώση στάκας, ένα πράγμα που παρακαλούσε για «βουτιές» με το εξαιρετικό ψωμί- κάτι που κάναμε μετά χαράς εμείς, τρεις ντάμες μέσης ηλικίας, που ξέχασαν για κάμποσα λεπτά τι σημαίνει σιλουέτα (χαμένη ούτως ή άλλως!).

Τα καλιτσούνια με τυρί ήρθαν σχεδόν την ίδια στιγμή, ελαφρώς τηγανισμένα και ευχάριστα ξινά από την ξινομυζήθρα που… φιλοξενούν στην καρδιά τους. Οι χοχλιοί μπουμπουριστοί είχαν μοντέρνα χροιά χάρη στο μπαλσάμικο που τους ρίχνει ο σεφ. Η δυνατή τους γεύση κέντρισε το ενδιαφέρον του διπλανού ζευγαριού και εις το πνεύμα του κρητικής συντροφικότητας τους μοιράσαμε μαζί τους! Τα σχιουφιχτά (στριφτά παραδοσιακά ζυμαρικά) με απίστευτη ποσότητα βουτύρου και ξερής μυζήθρας ήταν η τελευταία από τις αλμυρές συνταγές που δοκιμάσαμεκαι, περιττό να πω, στην ίδια κατηγορία νοστιμιάς- μέχρι κραιπάλης.

Τα γλυκά τα διασκεδάσαμε, αλλά όχι τόσο. Είχα ακούσει από μια φίλη μου για την πρωτότυπη θέση της λεβάντας στον χυλό των λουκουμάδων στο «Αλάτσι», αλλά δεν την κατάλαβα. Οι λουκουμάδες ανήκουν στην τραγανή κατηγορία του είδους, μικρές τέλειες σφαίρες με σουσαμάκι και μέλι που κάνουν «παφ» με κάθε δαγκωνιά. Ο χαλβάς στον φούρνο σερβίρεται με δύο μπάλες από παγωτό τριαντάφυλλο. Για μένα ήταν πολύ γλυκό το όλο πιάτο. Η μπουγάτσα του Ιορδάνη, που την επισημαίνουν κιόλας σε μια αφίσα στον τοίχο, είναι πάντα αυτό που περιμένουμε- με την ξινομυζήθρα και το ωραίο της φύλλο.

Έτσι κι εμείς, σαν το μικρό Άλεξ, στουμπωθήκαμε από το «Αλάτσι»- land of πολύ φαΐ, καλό φαΐ και κρητικό φιλότιμο. Ζήτω!

«Αλάτσι»: Βρασίδα 13 (περιοχή Χίλτον), τηλ. 210-7210.501

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 25-35 το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Απλός διάκοσμος, με σάλα που βουίζει από τη χαρά των πιστών οπαδών

Σέρβις:

Καλό

Κουζίνα:

Κρήτη στο μεγαλείο της

Κάβα:

Καλή