Εναλλακτικά Σαν τηλεοπτικό σίριαλ…

ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΟΛΑ μέσα σε μία εβδομάδα. Η απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας. Η απόφαση των Σκοπιανών να αυτο-ανακηρυχθούν Μακεδόνες στον ΟΗΕ. Η απροσδόκητη ενέργεια του Γιώργου Παπανδρέου να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στην πανηγυρική συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Εδώ και τρία χρόνια, η ελληνική πολιτική- ή μάλλον ο δικομματισμός- ήταν σε κώμα. Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση Καραμανλή που δεν έκανε τίποτε. Από την άλλη, η μεσοβασιλεία Παπανδρέου, την οποία όλοι στο ΠΑΣΟΚ θεωρούσαν δεδομένη. Οι εκλογές τα άλλαξαν όλα. Και απελευθέρωσαν τη συσσωρευμένη δυναμική του πολιτικού συστήματος. Ο ασθενής πετάχτηκε όρθιος!

Ο χρόνος είναι το πιο κρίσιμο μέγεθος στην πολιτική. Ωστόσο, δεν κινείται γραμμικά. Είναι σαν αρχάριος οδηγός που επιταχύνει και επιβραδύνει απότομα. Οι επιβάτες του δικομματισμού έπεσαν πρώτα πίσω και μετά μπροστά στα καθίσματά τους. Δεν φορούσαν όλοι ζώνες.

ΠΟΥ ΠΑΜΕ από εδώ; Ακόμη περισσότερο: είναι οι εξελίξεις ανεξέλεγκτες; Ένας από τους πιστούς μεταξύ των πιστών του Γιώργου Παπανδρέου- που έχει όμως απόσταση από τη Χαριλάου Τρικούπη – επικαλείται κατ΄ ιδίαν τον Σουν Τζου. Ο Κινέζος θεωρητικός του πολέμου λέει πως «και η υποχώρηση είναι πράξη στρατηγικής». Το υιοθέτησε η κυβέρνηση στην περίπτωση του βιβλίου Ιστορίας για να αποφύγει τον πολιτικό συνωστισμό με τον ΛΑΟΣ. Θα το επαναλάβει όμως στο Σκοπιανό, όπου σύντομα θα έχουμε «τέλος του παιχνιδιού» στο θέμα της ονομασίας; Αντιθέτως, ο Παπανδρέου όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά αντεπιτίθεται. Πάνω από το ΠΑΣΟΚ πλανάται το φάσμα της χειρότερης κρίσης στην τριαντάχρονη ιστορία του.

Εκεί που κοντεύαμε να την ξεχάσουμε, η πολιτική ζωντάνεψε. Ο Καραμανλής, κατατονικός την πρώτη τριετία του, αντιμετωπίζει την πιο δύσκολη Βουλή της Μεταπολίτευσης, μετά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη- και είναι γνωστό πως τελείωσε αυτός. Οι εραστές της παρισινής πολιτικής παραλληλίζουν την κατάσταση με την Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία, ένα παζλ κομμάτων και προσωπικοτήτων σε μόνιμη αστάθεια- και είναι γνωστό πώς τελείωσε και αυτή: με τη νεκρανάσταση του Ντε Γκωλ.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, το κοινοβουλευτικό δράμα που παίχτηκε στην αίθουσα της Γερουσίας με την ψήφο εμπιστοσύνης, έδωσε την αναγκαία φωτοσκίαση στον Γιώργο, τον Βενιζέλο, τον Σημίτη, τον Κακλαμάνη- ή την Άννα Διαμαντοπούλου που φώναζε από τα ορεινά «τι χρειάζεται η κάλπη αν δεν υπάρχει άλλος υποψήφιος;».

ΣΕ ΕΝΑ από το μονόστηλα χρονογραφικά σημειώματά του στον παρισινό «Μοντ» ο Ρομπέρ Σολέ έγραφε προ καιρού ότι η πολιτική έχει αλλάξει. Παλιά ήταν σαν ταινία. Αγόραζες εισιτήριο- δηλαδή ψήφιζες- και καθόσουν να δεις το έργο μιας τετραετίας. Τώρα είναι σαν τηλεοπτική σειρά. Με σύντομα επεισόδια, διαρκείς ανατροπές- η υποψηφιότητα Σκανδαλίδη- και ήρωες που αλλάζουν χαρακτήρα. Η ελληνική πολιτική ανταποκρίνεται πλήρως στην περιγραφή αυτήευτυχώς!