Το πνεύμα του τόνου

Εξορκισμός

Πόσο μερίδιο ευθύνης έχει η ενημερωτική αλλά και εμμέσως αξιολογική δημοσιογραφία (έντυπη, ημερήσια, εβδομαδιαία, περιοδική, ερτζιανή και τηλεοπτική) στη διαφήμιση (μέσω σχολίων, συνεντεύξεων, προσκλήσεων σε συζητήσεις, ρεπορτάζ κτλ.) όλης αυτής της μουσικής σαλαμούρας που κατακλύζει πανταχόθεν τ΄ αυτιά μας και (δυστυχώς) τα μάτια μας. Γιατί βέβαια όταν τα ηλίθια τραγουδάκια βασίζονται σε δυο τρεις νότες αρχαρίου μαθητού ωδείου (αν δεν είναι μαϊμουδισμοί ακροάματος ξένης σαχλής σαλαμούρας), για να ενισχυθεί το αηδές άκουσμα χρειάζεται ακκισμούς, σεξουαλικά τερτίπια.

Έτσι, χωρίς φωνή και χωρίς μέλος, το ενδιαφέρον του ακροατή πρέπει να μετατοπιστεί από τ΄ αυτιά στα μάτια και να φάνε ψάρια (κυριολεκτικώς) και οι δισκογραφικές εταιρείες να χορτάσουν τις κοιλιές τους με τον περίδρομο. Χρειάζεται να επιστρατευτούν ακόμη και παλιές συνταγές ξορκιών. Δεν θα έλεγα τον απήγανο αλλά ένα είδος ξορκιού θα ήταν, κάθε φορά που δημόσια εκτελείται αυτή η βλακώδης ηχητική ρύπανση με κάθε πρόσφορο μέσο (μαγνητόφωνο, βίντεο, μεγάφωνα αυτοκινήτων ανοιχτά στη διαπασών) να εκπέμπουμε, σπάζοντας τον τσαμπουκά, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Μαμαγκάκη, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Πλέσσα, Κουγιουμτζή, Μούτση, Τσιτσάνη, Ζαμπέτα, Βαμβακάρη, δηλαδή μουσικούς με τους άξιους στιχουργούς τους. Δοκιμάστε το. Θα το βάλουν στα πόδια με το μέσο δηλαδή που γράφουν «μουσική»!