Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Εξοντώστε τα λάμα!»

Αγαπητή Φοίβη, Απευθυνόμενη στον επιστολογράφο της στήλης σου κ. Βασίλη Ηλιόπουλο, θέλω να τον συγχαρώ για την αγάπη και την ευαισθησία του προς τα απροστάτευτα ζώα. Είναι ανατριχιαστικά αυτά που μας αναφέρει. Αυτοί στους οποίους αναφέρεσαι, φίλε Βασίλη, δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι, είναι διεστραμμένοι και πρέπει να διώκονται ποινικά. Στην ίδια κατηγορία εντάσσω και τους κυνηγούς κάθε ζώου ή πουλιού. Προ μηνός βρέθηκα στον Καναδά, την υπέροχη αυτή χώρα, με τους υπέροχους ανθρώπους και τις απέραντες φυσικές ομορφιές. Με εξέπληξε ο σεβασμός όλων τους προς τη φύση και προς κάθε ζώντα οργανισμό. Βρίσκεσαι σε επαρχιακό δρόμο και «κοκαλώνουν» τα αυτοκίνητα μόλις δουν ένα παγώνι ή ένα καριμπού (καναδικός τάρανδος) να διασχίζει τον δρόμο! Αδέσποτα ζώα δεν υπάρχουν πουθενά, ενώ στις άκρες των πάρκων υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι (με συρματόπλεγμα) χώροι που χρησιμεύουν ως «τουαλέτες» σκύλων! Και ειδικοί κάδοι με την εικόνα σκύλου- για τη ρίψη των περιττωμάτων των ζώων από τους ιδιοκτήτες. Και σκέφτομαι τους δικούς μας δρόμους, με χτυπημένα ζώα πάνω στην άσφαλτο και πρόσφατα, άτυχες μικρές (προστατευόμενες) αρκούδες, όσες γλίτωσαν από κάποια σφαίρα. Λυπάμαι για την κατάσταση της (υπανάπτυκτης) χώρας μας.

Είναι γνωστό ότι ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το ενδιαφέρον της προς τα ζώα. Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Αν και νομίζω ότι οι κυνηγοί μας δεν έχουν βάλει στο μάτι παγώνια και καριμπού (κυκλοφορούν, άραγε;) ούτε στην Πάρνηθα, ούτε αλλού, και αν και αυτό δεν είναι που θα σώσει το ήδη κατεστραμμένο περιβάλλον μας (η απαγόρευση του κυνηγίου- πιστεύετε ότι θα βρουν οτιδήποτε πια να τουφεκίσουν, αφού πρόλαβαν άλλοι, ως σύγχρονοι Νέρωνες, να μας το κάνουν φλαμπέ το τοπίο;), μήπως πρέπει και η κακομοίρα η σεμνή και ταπεινή διακυβέρνησή μας να σκεφθεί να επιστρέψει το κυνήγι των λάμα; Τα οποία, ως γνωστόν, όταν θυμώνουν φτύνουν. Ε, έτσι θα γλιτώσουν κάποιοι κάποιοι (ιθύνοντες, υπεύθυνοι και αδιαφορούντες) το φτύσιμο!


Με ιμπεριαλίζεις άγρια, μάνα μ΄

Αγαπητή κυρία Ρhoebe, Είδατε τις γιγαντοαφίσες κάποιου σκυλάδικου με κάτι ταλαίπωρους αοιδούς, όπως τους λέτε, πίσω και τη Γωγώ Μαστροκώστα πρώτο πλάνο, με το μπούστο προτεταμένογια να μας δείξει άραγε τα προσόντα της για το τραγούδι; Θα μου πείτε, εμείς οι γυναίκες ζηλεύουμε τις καλλίπυγες της σόουμπιζ. Θα σας πω ότι απλώς απορώ, τι ακριβώς είναι πια η κυρία Μαστροκώστα, που λανσάρεται εν γένει; Μοντέλο; Μοντέλο για ποιον; Ηθοποιός; Και πώς και πού ποιεί ήθος;

Τραγουδίστρια; Με τι φωνή;

Μ΄ αυτήν που ακούσαμε σε κάτι πρωινάδικα κι εμείς και οι γάτες που ξύπνησαν οι καημένες; Αναρωτιέμαι απλώς. Τι απ΄ όλα είναι η εν λόγω κυρία με το προτεταμένο μπούστο; Δεν έχω κάτι προσωπικό. Απλώς μια κοινωνική παρατήρηση και απορία έχω. Μπορείτε να με βοηθήσετε;

Δάφνη Σαμέλου, Άγ.

Δημήτριος Τι να πούμε, αγαπητή Δάφνη (και στην καλλίπυγο, η οποία περί πολλά τυρβάζει, κ. Μαστροκώστα); Ένας είναι ο εχθρός, ο ι-μπε-ρια-λι-σμός!
«Μα το γδύνει, το ρημάζει…»

Αγαπητή κ. Αθηναίου, Η σάτιρα είναι καθρέφτης. Τον καραφλό θα τον πει… καραφλό. Δεν θα τον πει… «μαλλιά», ούτε θα πει… «τι ωραία χωρίστρα». Το να αναλύεις το χιούμορ είναι σαν να ανατέμνεις έναν βάτραχο. Λίγοι ενδιαφέρονται και ο βάτραχος πεθαίνει. Από τα παλιά χρόνια, ο Αριστοφάνης μηνυόταν από τον πολιτικό Κλέωνα. Στις μέρες το έθιμο καλά κρατεί (να ΄ναι καλά η Έφη η Σαρρή). Όπως ο φαλακρός κατηγορεί την τσατσάρα για την κατάστασή του, έτσι και ο πολιτικός, καμιά φορά, κατηγορεί τη σάτιρα. Η σάτιρα- όπως και η φαντασία- δεν έχει όρια. Μόνη επιθυμία του σατιρικού είναι να σας κάνει να γελάσετε, έστω κι αν χρειαστεί να σας γαργαλίσει. Στις φετινές παραστάσεις μας της επιθεώρησης «Έλληνας είμαι και φαίνομαι», η ομάδα μας συνεργάστηκε με έναν Τσιγγάνο από το Αιτωλικό, είχε 14 αδέλφια, φτώχεια, αλλά γελούσε συνεχώς. Μήπως να ελαττώσουμε την γκρίνια και να γελάσουμε λιγάκι, έστω και με τους εαυτούς μας (blogspot, asgelasoume);

Γιάννης Γουλές Τι να αντιπροτείνει κανείς, αγαπητέ Γιάννη; Ολίγον Νικόλαο Κουτούζη, ίσως, που τα είχε πει (κάτι ήξερε…) από τα τέλη του 18ου αιώνα: «Τρεις γενναίοι στο Λεβάντε/ Την πατρίδα μας υψώσαν/ Τρεις το όνομα της δώσαν/ Τιμημένη να κραχθή./ Παίρνει ο ένας τα μασέλια/ Του γαϊδάρου και ονομάζει/ Άγια λείψανα και κράζει/ Τρομερά θαυματουργά./ Πάει ο άλλος στ΄ Άγιον Όρος/ Ο καημένος και μονάζει/ Μα το γδύνει, το ρημάζει,/ Ασκητής για να γενή. / Μα κι ο τρίτος δε φαλάρει/ Είναι ούλος γαλαντόμος/ Τη γυναίκα παίρνει όμως/ Και εις τσ΄ Αρμένηδες πουλεί./ Μωρέ εύγε σ΄ τέτοιους άνδρες/ Η τιμή από δαύτους ρέει/ Ως κι ο διάολος το λέει:/ “Ναίσκε τέτοιοι ιερείς”».