Φάγαμε …στη «Στροφή»

Μόνο ένας Ικαριώτης θα σκεφτόταν να ονομάσει το εστιατόριό του έτσι και αυτός ο Καριώτης είναι ο Λεωνίδας, στο Πέραμα, το πνευματικό κέντρο των Ικαριωτών που έχουν την τύχη να ζουν όχι στο νησί τους, αλλά στην Αθήνα. Πολλοί μα πολλοί Ικαριώτες είναι συγκεντρωμένοι εκεί. Όταν, λοιπόν, ο άνδρας μου (Καριώτης) πρότεινε μια Παρασκευή για βραδινή έξοδο να κάνουμε το μακρύ ταξίδι από τα βόρεια προάστια όπου ζούμε στο Πέραμα, και όταν συμφώνησε και η κ. Νένα- εξαιρετική σεφ η ίδια και συχνή συντρόφισσα στις βραδινές εκστρατείες μου στα διάφορα φαγάδικα της πόλης, λέγοντας ότι είναι σαν δεύτερο σπίτι της ο Λεωνίδας- πρώτον ξαφνιάστηκα που το ήξερε και δεύτερον πήρα θάρρος να πάω κι εγώ σε αυτό το κέντρο τοξίνωσης!

Μόνο τοξικό δεν ήταν. Τουναντίον, η «Στροφή», σε μια κεντρική πλατεία του Περάματος, ήταν γεμάτη- τόσο που παραλίγο να μη βρούμε τραπέζι- και μάλιστα δικαίως. Τόσο φρέσκα θαλασσινά και ψάρια, και τόση ποικιλία, ούτε στο νησί δεν τα βρίσκω.

Μη φανταστείτε κάποιο τρε σικ ψαράδικο ούτε κανένα κάργα λαϊκό μαγαζί γεμάτο δίχτυα, μπούσουλες και αστακοκελύφη. Στο διάκοσμο η «Στροφή» είναι απλή και λιτή. Μέσα κυριαρχεί το ξανθό ξύλο. Η αυλίτσα απ΄ έξω, με στρατσόχαρτο πάνω σε κάθε τραπέζι. Αλλά ο κύριος Λεωνίδας ξέρει το αντικείμενό του- ίσως επειδή μια ζωή πηγαινοέρχεται στην ιχθυόσκαλα, ίσως επειδή υπήρξε ναυτικός.

Η «θαλασσοθεραπεία» μας άρχισε με κάποια τσιππουράκια αλλά και με πετροσωλήνες- τόσο πιο ντελικάτες στη γεύση από τα μύδια-, κυδώνια ωμά και πεντανόστιμα, αχινοσαλάτα σε δύο εκδοχές. Τα μπαρμπουνάκια τηγανισμένα τέλεια (γενικώς όποιος κρατάει τον μπούσουλα του τηγανιού στον Λεωνίδα ξέρει καλά τη δουλειά του, διότι όλα ήταν ελαφρότατα) ήταν τρυφερά και αρωματικά, λες και είχαν βγει πριν από μια ώρα από τον βυθό. Το ίδιο τα μπακαλιαράκια. Μας έφερε ένα πιάτο γεμάτο πορφύρεςολίγον σκληρές αλλά νόστιμες. Απλώς τις έβρασε και τις έβγαλε από το κέλυφός τους. Έχει κάποια πράγματα τα οποία κατ΄ εμέ δεν κολλάνε, όπως το τηγανητό ρύζι και μερικά άλλα που δεν περιμένει κανείς να είναι τόσο καλά φτιαγμένα, όπως τα καυτεροπιτάκια, κάτι σκαλτσουνάκια γεμισμένα με τυροκαυτερή και τηγανισμένα από αυτό το ίδιο ελαφρύ χέρι. Το φύλλο σπιτικό.

Το piece de resistance στη «Στροφή» είναι οι καραβίδες με μια σάλτσα, τη συνταγή της οποίας ο ιδιοκτήτης δεν ήθελε να μοιραστεί μαζί μας, πάντως είχε έντονη γεύση μαγειρεμένου κρεμμυδιού και ίσως κανένα μανιταράκι ψιλοκομμένο. Για τούτο τον ουρανίσκο όμως ήταν το λιγότερο φαβορί μου, ίσως επειδή οι καραβίδες είναι Ατλαντικού άρα κατεψυγμένες, μια διαφορά που ήταν αισθητή σε σύγκριση με την πληθώρα φρέσκων θυσαυρών της θάλασσας που άπλωνε με χαρά μπροστά μας. Με λίγα λόγια, μας άρεσε πολύ η «Στροφή». Αξιοσημείωτο: το σέρβις δεν είναι καριώτικο, δηλαδή δεν αργεί ακόμα και με μαγαζί φίσκα, Παρασκευή βράδυ.

«Η Στροφή». Λεωφόρος Ειρήνης 33 Πέραμα. Τηλ. 210-4416.456

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 20-30 ευρώ το άτομο

Σέρβις:

Γρήγορο και φιλικό

Ατμόσφαιρα:

Η έμφαση εδώ είναι στο φαγητό και όχι στο ντεκόρ

Κουζίνα:

Φρεσκότατα θαλασσινά και ψάρια

Κάβα:

Ό,τι πρέπει!