Προαναγγέλλει τον 21ο αιώνα

Τεράστιος, αξεπέραστος ο Μικελάντζελο. Από την «Κραυγή» του 1957 προαναγγέλλει τον 21ο αιώνα. Ο Άλντο (Στιβ Κόχραν) ανίκανος να συμφιλιωθεί με την κατάστασή του. Γι΄ αυτό προδίδει, γι΄ αυτό προσπερνάει τις γυναίκες τής ζωής του. Γι΄ αυτό ο φακός τον «βλέπει» από ψηλά. Γι΄ αυτό μικρός, ένας κόκκος άμμου σε μια πορεία (κοινωνικού) θανάτου. Το ίδιο και με τον Σάντρο (Γκαμπριέλε Φερτσέτι) στην «Περιπέτεια» που σφυρίχτηκε στις Κάννες του 1960.

Βλέπουν τα αόμματα μειράκια; Δεν βλέπουν. Το ερημονήσι είναι η σύγχρονη πόλη. Το ερημονήσι είναι οι άδειες επιθυμίες του Σάντρο. Η Γυναίκα (και η ΚλαούντιαΜόνικα Βίτι αλλά και η ΆνναΛέα Μασάρι) είναι η άπιαστη οπτασία του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Τζιοβάνι (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) στη «Νύχτα». Ο ακέραιος φίλος του πεθαίνει κι εκείνος πέφτει στο κρεβάτι μιας ψυχοπαθούς μητρομανούς. Χωρίς αισθήματα, χωρίς επιθυμίες, χωρίς προοπτικές. Έτσι και με τη Βιτόρια της «Έκλειψης». Η σχέση της με τον Πιέρο (Αλέν Ντελόν) ενταφιασμένη στο χρηματιστήριο. Ακόμα χειρότερα με την Τζουλιάνα (Μόνικα Βίτι) της «Κόκκινης ερήμου»), με εκείνη τη θεσπέσια φωτογραφία του Κάρλο Ντι Πάλμα. Να σου κόβεται η ανάσα. Όσο φεύγει, τόσο επιστρέφει. Όσο απομακρύνεται, τόσο ξαναγυρνάει. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, μισό δάκρυ δεν έχυσα με τον θάνατό του. Ο άνθρωπος Αντονιόνι πέθανε, αλλά το έργο του εντοιχίστηκε στο αίμα μου!