ΟΙ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΔΙΑΡΚΩΣ

Η αστραφτερή πρόζα της Μόρρισον είναι πανταχού παρούσα. Η μετάφραση της Σχινά αναδεικνύει το κέντημα στη φράση, τον κυματισμό του ρυθμού, την επιλεγμένη κάθε φορά λέξη. Οι υποσελίδιες σημειώσεις διαφωτίζουν τα ιστορικοκοινωνικά συμφραζόμενα και τις αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα.

Η Μόρρισον κατασκευάζει ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα. Οι αφηγηματικές φωνές και οι οπτικές αλλάζουν διαρκώς. Τα γεγονότα μεταμορφώνονται. Ο παρατηρητής τα καθορίζει κάθε φορά με το βλέμμα του. Καλό, κακό. Αγάπη, μίσος. Όλα ρευστά.

Οι αναδρομές στο παρελθόν διαρρηγνύουν το αφηγηματικό παρόν και το εξηγούν. Η δομή δεν είναι γραμμική. Όμως οι παλίνδρομες κινήσεις στον χρόνο δεν μπερδεύουν, όπως παρατήρησαν κάποιοι φαρμακομύτηδες κριτικοί. Επεξηγούν, λειτουργούν συμπληρωματικά: όχι με τον μαθηματικό τρόπο μιας εξίσωσης, όπου το ένα οδηγεί στο άλλο ανεπιστρεπτί. Η αφήγηση της Μόρρισον είναι περισσότερο δόλια. Χρησιμοποιεί τα κλισέ και τις φόρμουλες του ρομάντζου, ενίοτε της σαπουνόπερας, για να αποδώσει, με λαμπικαρισμένη γλώσσα, αυτό το αδηφάγο, τρομακτικό, ευφρόσυνο, πολυσυζητημένο πράγμα που λέγεται αγάπη.