«Ξέρουμε αλλά δεν λέμε»

Στο δεύτερο μυθιστόρημα, το «Ήλιος του Αυγούστου» , ο Καμιλέρι μάς μεταφέρει στην καλοκαιρινή Βιγκάτα του σήμερα. Η Λίβια, η κοπέλα του Μονταλμπάνο, αποφασίζει να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές της στη Βιγκάτα, μαζί με ένα ζευγάρι φίλων της, και παρακαλεί τον Μονταλμπάνο να τους βρει ένα σπίτι. Ο Μονταλμπάνο ξετρυπώνει ένα ιδανικό σπίτι για διακοπές, το οποίο κατά τύχη έχει μείνει ξενοίκιαστο την περίοδο του καλοκαιριού. Η Λίβια και οι φίλοι της είναι κατενθουσιασμένοι, αλλά οι απογοητεύσεις αρχίζουν να πέφτουν βροχή. Την πρώτη μέρα το σπίτι γεμίζει κατσαρίδες, τη δεύτερη ποντίκια και την τρίτη εξαφανίζεται ο γόνος του ζευγαριού.

Ο Μονταλμπάνο αρχίζει να ψάχνει το αγοράκι, ενώ συγχρόνως καταριέται την κακή του μοίρα. Και όπως ψάχνει, ανακαλύπτει τυχαία κάτω από το σπίτι που είχαν νοικιάσει οι φίλοι του ένα δεύτερο διαμέρισμα, πανομοιότυπο με το πάνω. Ο αστυνόμος καταλαβαίνει αμέσως την κομπίνα. Ο ιδιοκτήτης δεν έχτισε ένα, αλλά δύο διαμερίσματα. Το κάτω, το αυθαίρετο, το έθαψε, περιμένοντας να αλλάξει το σχέδιο πόλεως και να το παρουσιάσει, έτοιμο και ολοκαίνουργο. Εκεί μέσα ο Μονταλμπάνο ανακαλύπτει όχι μόνο το παιδί των φίλων του, αλλά και το πτώμα μιας πανέμορφης κοπέλας, φυλαγμένο σε πλαστική σακούλα ρούχων. Με αφετηρία το πτώμα της νέας γυναίκας, αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι, της αυθαίρετης δόμησης, της ανίερης συμμαχίας πολιτικών και κατασκευαστών με ρυθμιστή τη μαφία, του «ξέρουμε, αλλά δε λέμε» και του άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε.

Και μέσα σ΄ όλα αυτά κινείται ο αστυνόμος του Καμιλέρι. Στα τελευταία μυθιστορήματα, το πρόβλημα του γήρατος φαίνεται ν΄ απασχολεί σοβαρά τον Μονταλμπάνο. Στο «Ήλιος του

Αντρέα Καμιλέρι

ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΤΑΚΗΣ 2007, ΜΤΦ: ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ, ΣΕΛ. 336,
ΤΙΜΗ: 11,50 #

Αυγούστου» τού παίζει ένα σκληρό παιχνίδι, όταν μια καλλονή, η αδελφή του θύματος, τον εκμεταλλεύεται ερωτικά, για να φτάσει στον στόχο της. Χιούμορ
Διάβασα το «Ήλιος του Αυγούστου» την περίοδο του μεγάλου καύσωνα και από το καμίνι της Αθήνας περνούσα στο καμίνι της Βιγκάτα. Το πηγαίο και ανεξάντλητο χιούμορ του Καμιλέρι ήταν τόσο δροσιστικό που η μετάβαση από τον πραγματικό καύσωνα στην καλοκαιρινή λαύρα του μυθιστορήματος δεν με ενόχλησε καθόλου.