Το πνεύμα του τόνου

Πηγάδια

Περισσότερες κατηγορίες και μιζέριες διάβασα τον τελευταίο καιρό για την κυρία Άννα Κοκκίνου και τους συνεργάτες της, στην έξοχη παράσταση με κείμενα του Δ. Χατζή, παρά για τους πανταχόθεν και αιωνίως «φταίχτες» πυροσβέστες.

Παρά τις μετρημένες συνεντεύξεις των πυροσβεστών, τις εφιαλτικές φωτογραφίες τους μέσα στη λαίλαπα της φωτιάς, τον αγώνα τους για να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί και ό,τι μπορούσαν, εντούτοις θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για όλη την καταστροφή και από τα χείλη κανενός δεν ξέφυγε μια λέξη συμπαράστασης.

Τους πήρε όμως το αριστείο μέσα από τα χέρια τους η άγνωστή μου κυρία Κοκκίνου. Και από δίπλα άλλες θαυμάσιες παραστάσεις και έξοχα πεζογραφήματα.

Ορισμένοι, και όχι μόνο καλλιτέχνες, μένουν στο απυρόβλητο χωρίς λόγο.

Δημιουργείται γύρω τους, κυρίως από κάλπηδες και υποψήφιους δρομείς μεγάλων αποστάσεων (κουζίνα και χολ και από κρεβατοκάμαρα σε κουζίνα, τέτοιων αποστάσεων), ένα ιστός από μικρά μυστικά και τραυλίσματα ύμνων. Είναι η αρχή της μυθολογίας.

Αν, μάλιστα, ορισμένοι έχουν το χάρισμα να θάβουν ανθρώπους και καταστάσεις με τρειςτέσσερις λέξεις, έχει αρχίσει σίγουρα η διαδικασία της αξιοποίησης. Του μύθου. Του ειδώλου. Ακόμη και τα σκατά τους μυρίζουν ανθόνερο και λιβάνι.

Ανοίγει κανείς μεγάλα πηγάδια. Δεν γίνεται αλλιώς. Προς το τέλος τους οι άνθρωποι χρειάζεται να λένε και κάτι παράδοξα.