Δίκτυο

Προσβάλλεται η μνήμη Βολανάκη

«Εις μνήμην Βολανάκη» τιτλοφορεί την επιστολή της με την οποία διαμαρτύρεται για τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Μίνου Βολανάκη στην παράσταση της «Ηλέκτρας» η σκηνοθέτρια Ελπίδα Σκούφαλου.

Γράφει μεταξύ πολλών άλλων: «Έχω την εντύπωση ότι ο Μίνως Βολανάκης υπήρξε μία σημαντική προσωπικότητα στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο με τη διπλή ιδιότητα του σκηνοθέτη και μεταφραστή. Μοναδική του κληρονομιά οι μεταφράσεις του. Ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι ο Πέτερ Στάιν επέλεξε για την παράσταση της “Ηλέκτρας” τη μετάφρασή του, μία μετάφραση τόσο οριοθετημένη καλλιτεχνικά. Αναρωτήθηκα, επίσης, για το τι μπορεί να σημαίνει ο όρος “επεξεργασία”. Προτιμότερο και εντιμότερο να κάνεις μια μετάφραση εξ αρχής παρά να κόψεις και να ράψεις στα μέτρα σου το πνεύμα ενός δημιουργού ο οποίος μάλιστα δεν ζει για να μπορεί να υπερασπιστεί το έργο του. Είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του “Σωματείου Φίλων Βολανάκη”. Ζήτησα να δω το επεξεργασμένο κείμενο του Πέτρου Μάρκαρη και το τελικό κείμενο της παράστασης που υπογράφει ο Πέτερ Στάιν και οι ηθοποιοί.

Διαπίστωσα με λύπη ότι και τα δύο κείμενα δεν έχουν καμία σχέση με τη μετάφραση. Πρόκειται για ένα ανέμπνευστο παζλ δανείων, που διακρίνεται από αμηχανία, έλλειψη ρυθμού, επεξηγήσεις και ματιά τηλεοπτική. Και τα δύο κείμενα βασίζονται στη μετάφραση Βολανάκη, την καταληστεύουν και την ξεκοιλιάζουν. Παρακολούθησα την παράσταση και διαπίστωσα πως όταν ο “λόγος” μιας μετάφρασης απουσιάζει είναι πολύ εύκολο η παράσταση να παγιδευτεί σε μία τηλεοπτική αισθητική. Επίσης αναρωτήθηκα για τα νέα ήθη που προτείνονται στο ελληνικό θέατρο. Γιατί χρησιμοποιήθηκε το όνομα του Βολανάκη ως μεταφραστή; Για να επικυρώσει ένα ψέμα, να καλύψει την ανεπάρκεια του Στάιν ή να υποδείξει ένα δρόμο νέων ηθών; Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε οποιαδήποτε μετάφραση ως βάση για μια νέα απόδοση; Θεωρώ ότι η πολιτική σε σχέση με τη μετάφραση προσβάλλει τη μνήμη του Βολανάκη, ενός δημιουργού που αποτελεί κεφάλαιο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, τον λογοτεχνικό κόσμο και το ελληνικό κοινό».


«Έφυγε» ο μαέστρος Διονύσης Κούτσης

Πέθανε σε ηλικία 75 ετών ο μαέστρος και συνθέτης Διονύσης Κούτσης. Ο Διονύσης Κούτσης ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου «Θυμέλη». Διετέλεσε, επί σειρά ετών, αρχιμουσικός στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στην Κρατική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδος, στη Συμφωνική όπως και στην Ελαφρά Ορχήστρα της ΕΡΤ καθώς και σε ορχήστρες του εξωτερικού. Ο Διονύσης Κούτσης, αριστούχος της Μουσικής Ακαδημίας της Βιέννης, υπήρξε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Μουσουργών και τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και Μεταφραστών. Ήταν σύζυγος της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος Έλλης Βοζιακιάδου και πατέρας της τραγουδίστριας Λόρνας. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 16.00 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.


Τίμησαν τον ποιητή

Γιορταστική εκδήλωση οργάνωσαν στο Αργοστόλι οι φιλόλογοι της Κεφαλονιάς, για να τιμήσουν τον συμπατριώτη τους ποιητή Νίκο Φωκά, με αφορμή τα 80 χρόνια του. Για το έργο και την προσωπικότητά του μίλησαν η φιλόλογος Μ. Μαρκαντωνάτου, η καθηγήτρια Λ. Σακελλίου και οι κριτικοί λογοτεχνίας Ν. Λάζαρης, Α. Μπελεζίνης. Ο βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών Κεφαλονίτης ποιητής Νίκος Φωκάς δεν παρέστη στην εκδήλωση λόγω ασθενείας. Την τιμητική αναμνηστική πλακέτα παρέλαβε η σύζυγός του Αγγέλα Φωκά.