Επάγγελμα: fixer

«Γεννήθηκα το 1979 στην πόλη Χαλάμπζα του Ιράκ. Στα κουρδικά, Χαλάμπζα σημαίνει “λάθος μέρος” κι έτσι αισθανόμουν καθώς μεγάλωνα, επειδή δεν ήξερα πώς είναι η ζωή χωρίς πόλεμο. Τον Μάρτιο του 1988 ο Σαντάμ έριξε χημικά στην πόλη όπου ζούσαν κυρίως Κούρδοι, σκοτώνοντας 5.000 ανθρώπους.

Ένα πρωί το 2003, έπινα τσάι σε ένα καφενείο, παρακολουθούσα τους ξένους δημοσιογράφους που έφθαναν στην πόλη. Τότε κάποιος φώναξε: “Ποιος είναι ο Αγιούμπ;”. Με πήγε σ΄ ένα σπίτι όπου βρίσκονταν δύο Αμερικανοί δημοσιογράφοι από την εφημερίδα “Νew Υork Τimes” κι ένας Κούρδος μαχητής.

Μου ζήτησαν να κάνω τον μεταφραστή και όταν η συνέντευξη τελείωσε με ρώτησαν αν θέλω να γίνω “fixer” (μεσάζοντας) γι΄ αυτούς. Σε μια πολεμική ζώνη αυτό σημαίνει να είσαι ο μεταφραστής, ο οδηγός, ο άνθρωπος που βρίσκει τις πηγές, κανονίζει τα ραντεβού και ενίοτε σώζει και τη ζωή του δημοσιογράφου. Όλα τα μεγάλα ξένα ΜΜΕ στο Ιράκ έχουν έναν. Μου πρόσφεραν 100 δολάρια την ημέρα, 25 φορές περισσότερα απ΄ όσα έβγαζα ως δάσκαλος. Τα χρόνια πέρασαν και το Ιράκ άρχισε να γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο για τους δημοσιογράφους. Πριν φύγει, o δημοσιογράφος του ΒΒC για τον οποίο δούλευα, μου έμαθε πώς να στέλνω ανταποκρίσεις. Κι έτσι, ξαφνικά, ένα βράδυ βρέθηκα να λέω: “Για το ΒΒC, Αγιούμπ Νούρι, από τη Βαγδάτη”. Πέρυσι, πήρα μία υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Τώρα αντί να τρέχω για να καλυφτώ από τις σφαίρες στη Βαγδάτη την ώρα μιας συνέντευξης, βγαίνω για ρεπορτάζ στο Μπρούκλιν».