Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Η πόλη στην οποία τα σύνορα σε ξεκουράζουν

Τις προάλλες επισκέφθηκα ξανά την Βaarle. Αυτή τη μικρή πόλη, στα σύνορα Βελγίου και Ολλανδίας, η οποία ανήκει ταυτόχρονα στην Ολλανδία και στο Βέλγιο. Την προηγουμένη φορά που ήμουν εδώ έβρεχε καταρρακτωδώς. Τώρα έλαμπε ο ήλιος. Τα σύνορα, όμως, παρέμειναν τα ίδια. Κάτι λωρίδες με λευκά σταυρουδάκια, που νομίζεις ότι έχουν φτιαχτεί για να διακοσμήσουν τα πεζοδρόμια και τους δρόμους της πόλης. Αριστερά και δεξιά των διακοσμητικών λωρίδων γράφει ΝL (Ολλανδία) και Β (Βέλγιο). Σύνορα-διακοσμητικές λωρίδες που διασχίζουν τα μαγαζιά και τα σπίτια της πόλης. Μπαίνεις στο σούπερ μάρκετ «Ζeeman», ψωνίζεις στο Βέλγιο και πληρώνεις στο ταμείο, το οποίο βρίσκεται… στην Ολλανδία. Μπαίνεις στο «Απαγορευμένο Φρούτο» (γνωστή μπιραρία της πόλης), παραγγέλνεις στη σερβιτόρα που βρίσκεται στην Ολλανδία ενώ εσύ κάθεσαι στο Βέλγιο. Είσαι στο σπίτι σου, μαγειρεύεις το φαγητό στην κουζίνα, η οποία βρίσκεται στην Ολλανδία, και το τρως στο καθιστικό σου, το οποίο βρίσκεται στο… Βέλγιο. Ή και το αντίστροφο. «Σε ποιο κράτος ανήκει τότε το σούπερ μάρκετ ή το σπίτι;», ρωτά ο επισκέπτης. «Ανάλογα με το πού βρίσκεται η κεντρική είσοδος», σου απαντούν. Εάν βρίσκεται στην Ολλανδία, ανήκει στην Ολλανδία. Και το αντίστροφο. Μερικές φορές, όταν κάποιος ιδιοκτήτης- για λόγους φορολογίας ή άλλους – θέλει να αλλάξει κράτος η κατοικία του, τότε παίρνει την κεντρική πόρτα του σπιτιού και την μεταφέρει στο άλλο κράτος. Σε κάθε περίπτωση, όταν περπατάς στον δρόμο δεν ξέρεις ποτέ με σιγουριά σε ποιο κράτος βρίσκεσαι. Και με όλα αυτά τα μπερδεμένα πράγματα οι άνθρωποι εδώ νιώθουν μια χαρά! Δεν πάσχουν καθόλου από κάποια σύγχυση ή κρίση ταυτότητας. Το διασκεδάζουν κιόλας. Την ημέρα που έφτασα στην Βaarle οι δύο δήμαρχοι της πόλης- γιατί, εδώ, σχεδόν τα πάντα είναι επί δύο- αποφάσισαν να βάλουν κάτι σαν συνοριακό μπλόκο στην είσοδο της πόλης, για μισή ώρα. Ακολούθησε ένα απίστευτο κυκλοφοριακό κομφούζιο. Για μια στιγμή οι κάτοικοι τα έχασαν. Αναρωτιούνταν ποιος ηλίθιος ή βάρβαρος αποφάσισε να βάλει συνοριοφύλακες σε αυτή την πόλη. Εδώ η λέξη συνοριοφύλακας είναι ισότιμη με τη λέξη εξωγήινος ή φάντασμα… Πώς τα κατάφεραν έτσι αυτοί οι άνθρωποι; αναρωτιέμαι ξανά. Να γελούν με τα σύνορα, να τα περιγελούν, να τα μετατρέπουν σε παιχνιδάκια, σε φάρσα, σε τουριστική ατραξιόν; Να, λοιπόν, γιατί μ΄ αρέσει να επισκέπτομαι την Βaarle κάθε φορά που βρίσκω την ευκαιρία. Για «συνοριακή αποτοξίνωση». Είναι το μοναδικό μέρος όπου παύω να υποφέρω από το σύνδρομο το συνόρων. Ίσως, σκέφτομαι τώρα, εδώ πρέπει να έρθουν να διαπραγματεύονται οι Σέρβοι και οι Κοσοβάροι. Τι τους τρέχουν στα Ηλύσια Πεδία και σε άλλα σημεία γεμάτα μεγαλεία; Εδώ, σε αυτό το ταπεινό χωριό πρέπει να ΄ρθούν, μήπως και τα βρουν τελικά. Ίσως, λέω πάλι, να οργανώνονται εδώ και summer schools για Βαλκάνιους φοιτητές. Ποτέ δεν βλάπτει να δεις τον κόσμο και αλλιώς. Ποτέ δεν βλάπτει να δεις και ένα μέρος όπου τα σύνορα ενώνουν και δεν σκοτώνουν τους ανθρώπους. Ποτέ δεν βλάπτει να χαμογελάς αντί να κλαις βλέποντας τα σύνορα. Ποιος ξέρει, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι επόμενες γενιές των Βαλκανίων ίσως εισάγουν από εδώ και καμιά έξυπνη ιδέα για την τουριστική αξιοποίηση των συνόρων… Σκεπτόμενος όλα αυτά, λοιπόν, βρέθηκα ξανά στην οδό Loveren. Εκεί όπου το σύνορο διασχίζει ένα σπίτι ακριβώς στη μέση. Κάθησα πάνω στη λωρίδα με τα άσπρα σταυρουδάκια σε στάση προσευχής και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, κάνε τα σύνορα των Βαλκανίων να μοιάζουν έτσι. Έστω και έπειτα από εκατό, διακόσια, τριακόσια χρόνια. Αμήν!»…

Ιnfo: www. vvvbaarle. com

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com