Κάντε μιούζικαλ, όχι πόλεμο

Μια πληθωρική παράσταση της «Λυσιστράτης» εξάντλησε τη σάτιρα του Αριστοφάνη, την οποία παρακολούθησαν 17.000
θεατές
O Αριστοφάνης και η αιώνια δημοφιλής ηρωίδα του, Λυσιστράτη, είναι παντός καιρού. Αντέχουν στον χρόνο, αντέχουν και στις κοινοτοπίες. Επίσης κοινότοπη αλλά επίκαιρη διαπίστωση, που έγινε στην παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος την Παρασκευή και το Σάββατο, στην Επίδαυρο. Στην πρόθεση του θεατή για διασκέδαση, η παράσταση του Γιάννη Ιορδανίδη ανταποκρίθηκε πληθωρικά.

ΙΝFΟ

Η επόμενη παράσταση της «Λυσιστράτης» θα είναι αύριο στο Τεχνολογικό Πάρκο του Λαυρίου.

Η επίκληση
μιας ντε και καλά φαντασμαγορίας σε κωμωδία του Αριστοφάνη δεν αποτελεί βέβαια αποκλειστικότητα του σκηνοθέτη. Εδώ όμως έγινε κατά συρροήν. Με αποτέλεσμα, ένα μπούκωμα, ένα ξεσάλωμα, μια εύκολη επιθεωρησοποίηση. Ωστόσο η αριστοφανική κωμωδία όλα τα νομιμοποιεί. Το ζητούμενο πάντοτε θα είναι να μη χάνεται το μέτρο. Να μην είναι τόσο εξόφθαλμα η επίδειξη, ο ναρκισσισμός, η εξάντληση του σεξουαλικού αστείου, η χοντράδα της κωμικής κατάστασης. Γιατί υπάρχει και στο γέλιο σκέψη, ό πως και στη σκέψη χάχανο. Σε ένα γεμάτο θέατρο (6.500 θεατές την Παρασκευή και 10.500 το Σάββατο) επόμενο ήταν να ακούς και γέλια και χειροκροτήματα στις αναφορές της επικαιρότητας. Και τέτοιες υπήρχαν πολλές: οι κουμπάροι, τα ομόλογα, η Ακρόπολις χρηματιστηριακή, τα σουξέ του «Ζετέμ», η κραυγή του καρτουνίστικου Σπάρτακου, ακόμα και πυροσβέστριες που έσβηναν άλλου είδους φωτιές, τις οποίες είχε ανάψει η σεξουαλική αποχή.

Η παράσταση έβαλε τον γνωστό μύθο στο σκηνικό (Γιώργος Γαβαλάς) ενός κατεστραμμένου θεάτρου. Εκεί ο θίασος θα μπει για να παίξει το έργο, φορώντας τα κοστούμια (Γιάννης Μετζι- κώφ)

του βεστιαρίου που προφανώς δεν είχε καταστραφεί, αφού όλα ήταν ασυνάρτητα μεν αλλά απαστράπτοντα και περίτεχνα. Η Λυσιστράτη (Ρένια Λουιζίδου), ηγεμονική μέσα στην υπέρκομψη ασπρόμαυρη τουαλέτα της και με πηλήκιο στο κεφάλι, θα καλέσει τις γυναίκες όλης της Ελλάδας, με σχέδιο να σταματήσουν τον πόλεμο και όπλο τη σεξουαλική αποχή. Θα καταφθάσουν η Κλεονίκη (Μίνα Αδαμάκη), σεινάμενη και κουνάμενη στο μπαλετικό της κοστούμι, η Μυρρίνη (Δάφνη Λαμπρόγιαννη) με τουαλέτα βαριετέ, η Λαμπιτώ (Θεοδώρα Σιάρκου) με σορτσάκι και κόκκινα γάντια του μποξ, ο γυναικείος Χορός, κοκκινομάλλες με λευκά μεσοφόρια, ο Πρόβουλος (Δημήτρης Πιατάς) γραφειοκράτης βλαχοδήμαρχος, αντίπαλος στο σχέδιο ειρήνης και ο Χορός των γερόντων, αγόρια με μάσκες και ψεύτικα λευκά γένια. Με τον θίασο σε πλήρη σύνθεση- οι γυναίκες θα φορέσουν τις πανέμορφες κόκκινες τουαλέτες τους και οι άνδρες τα μπεκετικά κλοουνίστικα σμόκιν- η μουσική (Γιώργος Χριστιανάκης) θα παίξει τον δικό της κυρίαρχο ρόλο, δίνοντας τόπο στο μιούζικαλ (χορογραφίες: Ισίδωρος Σιδέρης).

Η αβανταδόρικη σκηνή με τον Κινησία (Αντώνη Λουδάρο) να προσπαθεί να ζευγαρώσει με τη Μυρρίνη, εξάντλησε το κωμικό της εύρημα. Και ενώ άμα τη εμφανίσει έβγαλε γέλιο με τον ταλαίπωρο άνδρα να κουβαλάει ένα φαλλόβόα στους ώμους του, να επιστρατεύει ακόμα και το βρέφος τους, «ξεσηκωμένο» και αυτό στο καροτσάκι του, να παρακαλεί την ξεσηκώστρα Μυρρίνη για τον έρωτά της και στο τέλος να μένει με τον «βόα» στο χέρι, ψάχνοντας ντε και καλά μια τρύπα, ο σκηνοθέτης θεώρησε αστείο να προσθέσει στη σκηνή έναν περαστικό γκέι, λύση στο πρόβλημα!

Η παράλειψη της παράβασης δεν υιοθετήθηκε από την παράσταση, που κάτω από χαμηλό φωτισμό (Στέλιος Τζολόπουλος) έβαλε την κυνική Λυσιστράτη να λέει τρυφερά το όνειρό της για ειρήνη.


Στο κενό η πολιτική διάσταση

Αν και ο μεταφρασμένος λόγος (Γιάννης Βαρβέρης), ισορροπημένα λυρικός και κατά περίπτωση ομοιοκατάληκτος, αντιστεκόταν στην αφέλεια και τον ναρκισσισμό της παράστασης, η πολιτική διάσταση αυτής της ουτοπίας, όπου η έλλειψη του έρωτα σταματάει τον πόλεμο, έπεσε στο κενό. Ακόμη και όταν η καταρρακωμένη Συμφιλίωση εμφανίζεται μπανταρισμένη και βγάζει τους γύψους αποκαλύπτοντας τη θηλυκή ομορφιά της. Η καθησυχαστική ιστορία και η αγχώδης επιδίωξη του εντυπωσιασμού είχαν σκεπάσει τα πάντα. Ίσως όχι τα πάντα, αφού η Μίνα Αδαμάκη και ο Δημήτρης Πιατάς κατάφεραν να διασωθούν. Έστω κι αν έπαιζαν τους κωμικούς εαυτούς τους, ήσαν οι αριστοφανικοί κωμικοί που η θεατρική τους παιδεία αντιστάθηκε στις ευκολίες της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας. Αναμφίβολα πάντως η «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ έχει κάθε λόγο να επαίρεται για τη μεγάλη εμπορική επιτυχία της.