«Στην επιθεώρηση πρέπει να εξευτελίζεις τον εαυτό σου»

ΤΡΙΑΝΤΑ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΙ
Ο ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ
ΠΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΑ
ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ.
«Από μικρό παιδάκι έπλαθα ιστορίες. Με λεπτομέρειες! Αλλά ποτέ δεν θεώρησα ότι έλεγα ψέματα. Διότι τις πίστευα. Τώρα πια νομίζω ότι αυτό ήταν η αρχή για την αγάπη μου στο θέατρο.

Τότε, στο χωριό (σ.σ.: έχει γεννηθεί στο Βέλο Κορινθίας- ο πατέρας από την Κωνσταντινούπολη, η μάνα από τη Σέριφο- όπου έζησε μέχρι τα δέκα του χρόνια πριν η οικογένεια εγκατασταθεί στην Αθήναστο Αιγάλεω) δεν είχαμε την πολυτέλεια να βλέπουμε θέατρο. Ερχόταν μόνο κινηματογράφος- ένας προβολατζής με τη μηχανή του. Μάζευα τις καρέκλες για να μ΄ αφήσει να δω τσάμπα την ταινία. Θυμάμαι που είχα δει την “Άγνωστο” με την Κυβέλη και τον Αλεξανδράκη. Εκείνος που θαύμαζα περισσότερο ήταν ο Κατράκης.

Μετά γύριζα σπίτι και είχα βγάλει τα λάστιχα από ένα τρίκυκλο ποδηλατάκι και στις υποδοχές τους, στις ρόδες, έβαζα μια σερπαντίνα που την γύριζα, ότι δήθεν είναι μηχανή προβολής και ταινία, και πήγαινα απέναντι στον τοίχο και έκανα ό,τι είχα δει στις ταινίες. Όπου ήθελα και μουσική επένδυση! Έπαιρνα μια βαλιτσούλα της μάνας μου, ανασήκωνα το σκέπασμά της, έβαζα μέσα το καπάκι ενός τέντζερη και έστηνα ένα ψαλίδι, ότι δήθεν είναι πικάπ με τη βελόνα του που έπαιζε μουσική».

Ο Στάθης Ψάλτης μιλάει για τα παιδικά του χρόνια και τη φαντασία του που οργίαζε. Τριάντα οκτώ χρόνια στο θέατρο κλείνει φέτος. Ένας αφοπλιστικός κωμικός- από τους ελάχιστους τελευταίους μεγάλους της επιθεώρησης που έχουν απομείνει. Αλλά και ένας Ηθοποιός με δυνατότητες πέρα από το είδος στο οποίο έχει δοξαστεί. Οι σκόρπιοι «διαφορετικοί», εκτός επιθεώρησης, ρόλοι που έχει κάνει- από Σαίξπηρ και Γκόγκολ μέχρι ορισμένους στην τηλεόραση- το έχουν αποδείξει περίτρανα.

Φέτος το καλοκαίρι, στην επιθεώρηση και πάλι- στο «Νου Δου…. η άσχημη»- μεταμορφώνεται τρεις φορές, για να κλέψει την παράσταση παίζοντας έναν ταλαίπωρο Έλληνα Λεωνίδα- όχι με τους τριακόσι ους αλλά με τα τριακόσια ευρώ τον μήνα. Τον βλέπεις πάνω στη σκηνή και λες: «Αυτό είναι το Θέατρο!». Αφότου ήρθαν στην Αθήνα θα κολλήσει σε θιάσους για παιδιά- παιδιά έπαιζαν τότε στους θιάσους αυτούς. Δύσκολα παιδικά χρόνια. «Δεν τα είχα όλα ποτέ. ΄Η, μάλλον, όλα δεν τα είχα… Έπρεπε εγώ να παλέψω, εγώ να δημιουργήσω… Και να μην περιμένω τίποτα από κανέναν». Στα δεκατρία θα εγκαταλείψει το σπίτι του και θα μπαρκάρει. Στα δεκαπέντε θα γυρίσει. Δουλειά, νυχτερινό, ένας φίλος του θα τον πείσει να πάει για ηθοποιός. Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, αριστούχος, και το 1969 κάνει την πρώτη του εμφάνιση: στο Χορό του «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή που παρουσίαζε ο Κωστής Λειβαδέας.

Πότε ανακαλύψατε την επιθεώρηση;Ή πότε σας ανακάλυψε;

«Εκείνος που με ανακάλυψε για λογαριασμό της επιθεώρησης ήταν ο Βαγγέλης ο Λιβαδάς. Είναι ο πατέρας μου στο θέατρο. Για να με στηρίξει ανάμεσα στα τότε μεγάλα ονόματα πάλεψε πάρα πολύ. Επί της ουσίας, ο Λιβαδάς και η Σμαρούλα Γιούλη ήταν που με έκαναν πρωταγωνιστή. Επτά χρόνια έμεινα δίπλα στον Λιβαδά. Μού έμαθε πολλάακόμα και τον τρόπο που θα φέρομαι γιατί ήμουν ατίθασο παιδί και όχι ιδιαίτερα ευγενής».

info

«Νου Δου… η άσχημη» στο «Αθήναιον» (Πατησίων 55, τηλ. 210-
8214.000).

Η επιθεώρηση, πάντως, σας καθιέρωσε…

«Εκείνο που με καθιέρωσε στο μεγάλο κοινό, που με έβαλε στη συνείδησή του ως “ποιοτικό”- αν και σιχαίνομαι τον όρο- ηθοποιό ήταν η τηλεόραση: ο γελωτοποιός του βασιλιά που έκανα στους “Εμπόρους των εθνών”, ο καμπούρης στον “Γιούγκερμαν” και, κυρίως, ο ρόλος μου στον “Συμβολαιογράφο”. Που δεν ήταν ρόλοι κωμικοί…».

Τι σημαίνει για σας «κάνω επιθεώρηση»;

«Είναι το είδος εκείνο όπου περισσότερο από κάθε άλλο δεν ξέρεις πού πηγαίνεις, πού κολυμπάς στο πέλαγος. Καμία σιγουριά. Γι΄ αυτό είναι και τόσο δύσκολο είδος. Πρέπει να είσαι της καθημερινότητας, να έχεις την άνεση της επικοινωνίας με τον κόσμο, να είσαι ποικίλος, να είσαι ευρηματικός, να είσαι δραματικός, να είσαι γελωτοποιός, να είσαι καρικατούρα, να σαρκάζεις τον εαυτό σου, να τον εξευτελίζεις… Χωρίς να χάνεις το μέτρο».