ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΡΑΦΗΣ

Η χαοτική και σπασμωδική αφήγηση του Ντάνιελ, που εκδηλώνεται άλλοτε ως λογοδιάρροια και άλλοτε ως μία ατέρμονη εξομολόγηση στο ύφος του Προυστ, υποστυλώνεται από την ισορροπημένη δομή του κειμενικού σώματος σε δύο ισότιμα μέρη, με πέντε κεφάλαια το καθένα. Ο Αλεσσάντρο Πιπέρνο κριτικάρει την πατρίδα του, με τους ψευτοπαλικαράδες, τους ανέντιμους, τους ελαφρόμυαλους, τους εγωκεντρικούς συμπατριώτες του, χωρίς να βγάζει απέξω την ουρά του. Ο Πιπέρνο εκμεταλλεύεται τη μισοεβραϊκή του καταγωγή, όχι ως προς όφελος του Ισραήλ ή του Ολοκαυτώματος, αλλά προς όφελος της λογοτεχνίας.

Πριν γράψει το μυθιστόρημα αυτό είχε προηγηθεί η μελέτη « Προυστ, ο αντιεβραίος », όπου ήδη διαφαινόταν και η στάση που θα κρατούσε και στο βιβλίο του.

Όπως ομολογεί και ο Ντάνιελ, τους ομοφυλόφιλους (γράφει την κακή λέξη), τους μαύρους και του Εβραίους όλοι τους αγαπούν για την ιδέα που εκπροσωπούν, αλλά ενοχλούνται να τους συναναστρέφονται. Όμως, οι γκέι το έριξαν στους γάμους και οι μαύροι στο γκλαμουράτο χιπ χοπ. Ούτε Ζενέ, ούτε Μπόλντουιν. Οι Εβραίοι τουλάχιστον βρήκαν συγγραφείς- αντισημίτες ή μη- που εκπροσωπούν στις μέρες μας το ζωντανότερο κομμάτι της λογοτεχνικής δημιουργίας.

Έτσι, και ο Αλεσσάντρο Πιπέρνο, παρά τις «χειρότερες προθέσεις» του, γράφει ένα προκλητικό και απαιτητικό μυθιστόρημα, υψηλής ιταλικής ραφής με υφάδια από την παγκόσμια λογοτεχνική παράδοση.