Πανάκριβέ μου καλλιτέχνη…

Μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής αναγκάζονται να ματαιώσουν συναυλίες τους, γιατί το κοινό αρνείται να αγοράσει τα πανάκριβα εισιτήρια
O σερ Έλτον Τζον και οι Who αλλά και ο Τζορτζ Μάικλ αναγκάστηκαν να ματαιώσουν εμφανίσεις τους σε μεγάλους χώρους, ενώ άλλοι όπως οι Rolling Stones και η Μπάρμπρα Στρέιζαντ βγαίνουν στη σκηνή μπροστά σε άδεια καθίσματα. Κι αυτό καθώς το αντίτιμο για τα εισιτήρια των συναυλιών τους έχει ξεπεράσει πια κάθε όριο- και βέβαια μένουν απούλητα!

Τα πράγματα και όσον αφορά τα οικονομικά των συναυλιών αλλάζουν, παράλληλα με τις ραγδαίες αλλαγές στη μουσική τα τελευταία χρόνια. Το τοπίο διαμορφώνεται πια σε μεγάλο βαθμό και από το Ίντερνετ. Έχει παίξει ρόλο- όπως έγραφαν οι «Τimes» που παρατηρούσαν το φαινόμενο στην Ευρώπη- αυτό που έχει κληθεί ως «η θεωρία του Μπάουι», επειδή ο Ντέιβιντ Μπάουι ήταν από τους πρώτους που είχε μιλήσει για ανταλλαγή μουσικών αρχείων και για τα δικαιώματα του καλλιτέχνη στην εποχή του Ίντερνετ. Έλεγε λοιπόν πως παλιά οι καλλιτέχνες επεδίωκαν να έχουν χαμηλά εισιτήρια στις συναυλίες τους, για να έρθει ο κόσμος να ακούσει και έτσι να αγοράσει τους δίσκους τους.

Τώρα, που μπορεί ο καθένας να «κατεβάζει» μουσική από το Ίντερνετ (ακόμη και λάιβ από περιζήτητες συναυλίες) οι καλλιτέχνες βλέπουν τη συναυλιακή δραστηριότητα ως έναν τρόπο για να βγάλουν χρήματα και «χτυπάνε» τα εισιτήρια.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θυμούνται το εξαιρετικά «αραιό» Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας για έναν θρύλο, τον Φρανκ Σινάτρα

Η αγορά όμως δεν έχει εκτιμηθεί σωστά. Στο Παρίσι όπου τραγούδησε η Στρέιζαντ για πρώτη φορά είχε 3.000 θέσεις κενές στο «Μπερσί». Οι τιμές των εισιτηρίων έφταναν έως και τα 582 ευρώ. Και οι Γάλλοι δεν ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Οι Ιταλοί, νωρίτερα, είχαν στείλει μαντάτα με τις διαμαρτυρίες τους μέσω οργανώσεων καταναλωτών, για τις υπερβολικές απαιτήσεις της, με αποτέλεσμα να ματαιωθούν οι συναυλίες.

Ο Έλτον Τζον εγκατέλειψε τα σχέδιά του για μια μεγάλη παραγωγή στο Παρίσι (με εισιτήριο 750 ευρώ) και εμφανίστηκε με μετριοπάθεια σε πιο μικρό χώρο (εισιτήριο 150 ευρώ). Οι managers και οι promoters που διαχειρίζονται αυτές τις περιοδείες δεν έχουν πεισθεί ακόμη πως πρέπει να λάβουν υπόψη τα δεδομένα κάθε, τοπικής, αγοράς. Τα εισιτήρια τέτοιων μεγάλων ονομάτων στην Ευρώπη είναι γενικά πιο ακριβά. Ως απάντηση, οι promoters επικαλούνται στα έξοδα που έχουν τέτοιες παραγωγές. Όταν ερωτήθηκαν ειδικά για την Μπάρμπρα Στρέιζαντ, αναφέρθηκαν στην 58μελή ορχήστρα της στο ακριβό κόστος. Ο βασικός λόγος είναι όμως το ότι οι καλλιτέχνες προσπαθούν να βγάλουν από τις συναυλίες τα σπασμένα- από τις απώλειες που έχουν από τις πωλήσεις των CDs. Και αυτό είναι που ακούγεται πιο πολύ. Για όλα φταίει το downloading; Ο Ντέιβιντ Μπάουι είχε δηλώσει πως «η μουσική θα γίνει σαν το τρεχούμενο νερό και τον ηλεκτρισμό.

Γι΄ αυτό», είχε προσθέσει, «προετοιμαστείτε για πολλές περιοδείες».

Ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Πρίνστον, Άλαν Κρούγκερ, σύμφωνα με τους «Τimes», υπολόγισε ότι οι τιμές των εισιτηρίων συναυλιών στην Αμερική την περίοδο 1996-2001 αυξήθηκαν κατά 61%, πολύ περισσότερο δηλαδή από ό,τι τα εισιτήρια για το σινεμά, το θέατρο και το γήπεδο.


Ακριβότερη λόγω απόστασης η Ελλάδα

Το «κόστος» του εισιτηρίου, ειδικά των μεγάλων ονομάτων, το πληρώνουμε εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Ακριβές παραγωγές, που «βαραίνουν» ακόμα πιο πολύ… στον δρόμο- μιας και δεν είμαστε στο ευρωπαϊκό κέντρο- και τα έξοδα αυξάνονται.

Συνήθως λοιπόν οι «ακριβοί» καλλιτέχνες δεν περνάνε από εδώ. Μια μεγάλη παραγωγή υπολογίζεται γύρω στα 2 εκατ.

ευρώ και μπορεί ακόμα και να τα ξεπεράσει. Εδώ καλούνται οι χορηγοί να δείξουν τη γενναιοδωρία τους και, κυρίως, το κοινό να πληρώσει 100άρια ευρώ (και βάλε). Οι περισσότερες παραγωγές φέτος δεν «βγήκαν» από οικονομικής άποψης, όπως ακούγεται στους συναυλιακούς κύκλους. Ο Τζορτζ Μάικλ στο Βέλγιο εγκατέλειψε τα σχέδιά του να εμφανισθεί σε πολύ μεγάλο χώρο- περιορίστηκε σε μικρότερο. Και στην Αθήνα, όπου ήρθε για πρώτη φορά, το εισιτήριο στο ΟΑΚΑ άρχιζε από 50 ευρώ (αυτά εξαντλήθηκαν) και έφθανε ακόμα και τα 200 ευρώ (VΙΡ). Στο παρασκήνιο γίνονται «μάχες» ανάμεσα στους promoters που «χτυπάνε» τα ονόματα, με αποτέλεσμα να ανεβαίνουν κι άλλο οι τιμές- βλέπε εισιτήρια. Όσες προσπάθειες έγιναν να έρθει η Μαντόνα ναυάγησαν. Οι Rolling Stones δεν μας συμπεριέλαβαν ξανά το πρόγραμμά τους για τις συναυλίες που είχαν αναβάλει- γιατί λίγο το κέρδος (τους), πολύς ο κόπος. Ο Ρόμπερτ Πλαντ έπαιξε μόλις σε 3.000 κόσμο.