«Δεν είμαι ηθοποιός των μεγάλων ρόλων»

Τι κι αν υπογράφει τη σκηνοθεσία- ακόμη μία φορά- του θεατρικού «Ωχ τα νεφρά μου», τι κι αν παίζει στην επιθεώρηση «Πατρίς εξαμαρτείν», τι κι αν μετράει 34 χρόνια στο θέατρο, η Ελένη Γερασιμίδου νιώθει ότι ακόμα σπουδάζει
Τη θεατρική σεζόν 2005- 2006 παρουσιάστηκε το θεατρικό «Ωχ τα νεφρά μου» του Μπάμπη Τσικληρόπουλου στο Θέατρο Ροές σε σκηνοθεσία Ελένης Γερασιμίδου. Η αρχή είχε γίνει όταν η ηθοποιός το είδε ως μονόπρακτο στο «Θέατρο της Δευτέρας» της ΕΡΤ. Ένα έργο επίκαιρο, σκληρό, αλλά παρουσιασμένο μέσα από μια ανάλαφρη ματιά. Δύο φίλοι παιδικοί συγκατοικούν, δουλεύουν μαζί, ονειρεύονται μαζί. Στην ζωή τους εμφανίζεται ένας ευγενικός κύριος που τους τάζει «ένα καλύτερο αύριο» χωρίς έγνοιες και προβλήματα. Ουσιαστικά τους παραμυθιάζει διότι έχει βάλει στόχο τα νεφρά τους.

«Είναι πολύ ευαίσθητο έργο και ξαναβλέποντάς το ανακαλύπτω νέα πράγματα», λέει η Ελένη Γερασιμίδου, τονίζοντας πως «είναι ύμνος στη φιλία». Αυτή, τη δεύτερη φορά διέκρινε άραγε κάποια λεπτά σημεία; «Είναι θέμα στιγμής. Προσπαθώ να λειτουργήσω από τη θέση του ηθοποιού. Κάθε ηθοποιός δίνει νέα στοιχεία, έχει τα δικά του εκφραστικά μέσα, αλλά και τον τρόπο που προσλαμβάνει τα πράγματα. Είναι κάτι που βλέπω και όταν διδάσκω, διότι κι εγώ μαθαίνω πράγματα. Για παράδειγμα, έδωσα ένα κείμενο σε μια μαθήτριά μου να το παρουσιάσει και το έκανε με τονισμό που δεν περίμενα. Από την άλλη, ως σκηνοθέτης έχοντας μια εικόνα για τον ρόλο, προσπαθείς να εμβαθύνεις

«Δεν θέλει κανείς πολλά για να εξελιχθεί. Αρκεί κάποτε μια κουβέντα μόνο για να φτιάξεις ένα ρόλο και να ανέβεις ένα σκαλοπάτι»

και να εντοπίσεις στοιχεία που θα κινητοποιήσουν τον ηθοποιό. Πρέπει ωστόσο να τον αφήνεις ελεύθερο και να βρίσκεις τον τρόπο να τον προσεγγίσεις και να προσχωρήσετε από κοινού στο ρόλο».

Θέλει ιδιαίτερο χειρισμό ένα έργο με σκληρό θέμα αλλά και με ευαισθησίες;

Έχει την ευκολία του διότι ως λαός το έχουμε στο αίμα μας να μιλάμε για πολύ σοβαρά θέματα με αστεία. Θυμάμαι ακόμη τις διηγήσεις του πατέρα μου και άλλων που βίωσαν δύσκολες καταστάσεις στην κατοχή, τον εμφύλιο, αλλά λόγω της απόστασης του χρόνου ο τρόπος που τα έλεγαν με έκανε να γελάω. Έτσι κι αλλιώς, το κωμικό βγαίνει μέσα από καταστάσεις- από δυσάρεστες έως τραγικές. Τα καλύτερα αστεία τα λέω πάνω στον θυμό, την αγανάκτησή, την οργή μου.

Δεν έχει λέει αγωνία επειδή το έργο θα παρουσιάζεται υπό άλλες συνθήκες- πιο συχνά από ό,τι πρόπερσι, και σε περιοδεία. «Δεν έχω άγχος για τη δουλειά. Η φροντίδα που δείχνω μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά είναι κάτι που μου βγαίνει έτσι κι αλλιώς σε ό,τι κάνω. Για την πρώτη παράσταση έχω αγωνία. Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε οι ηθοποιοί τη δουλειά μας με τη σοβαρότητα που παίζουν τα παιδιά τα παιχνίδια τους. Δηλαδή να το γλεντάμε κιόλας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παίζουμε. Δεν είναι τυχαία η λέξη. Και τα παιδιά πολύ σοβαρά παίζουν, αλλά διασκεδάζουν με αυτό».

Τι αλλάζει για τον ηθοποιό που σκηνοθετεί κιόλας;

Η δυσκολία είναι στις πρόβες. Αφήνεις λίγο το δικό σου μερτικό ως ηθοποιού, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στους άλλους. Αυτό βέβαια είναι σαν να μη σε έχει σκηνοθετήσει κανείς, κάτι που, χωρίς παρεξήγηση, το βλέπουμε να συμβαίνει συχνά. Και δεν είναι κατ΄ ανάγκην κακό. Λίγες ήταν οι φορές που ένιωσα ότι εκείνοι που σκηνοθέτησαν με «πήγαν» παρακάτω. Μόνοι μας παίζουμε, γι΄ αυτό και λέω πως ακόμη σπουδάζω. Και δεν θέλει κανείς πολλά για να εξελιχθεί. Πολλές φορές αρκεί μια κουβέντα, μία μόνο, για να φτιάξεις ένα ρόλο και να ανέβεις ένα σκαλοπάτι.

Στην χτεσινή πρεμιέρα του «Ωχ τα νεφρά μου!» στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, απουσίαζε. Ήταν στην Αίγινα με τους Κώστα Βουτσά, Θάνο Καληώρα στο επιθεωρησιακό «Πατρίς εξαμαρτείν» (από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και το Θεατρικό Σανίδι) που οι δημιουργοί του θέλουν να αποτελέσει «βόλτα» στη νεοελληνική πραγματικότητα, «σε μια παρέλαση με τα γελοία που τα παίρνουμε στα σοβαρά και με τα σοβαρά που είναι για γέλια».

Της θυμίζω τον ρόλο της στο «Με δυο λόγια κυρίες» του Νόελ Κάουαρντ, με πρωταγωνίστριες τις Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Άννα Παναγιωτοπούλου τη σεζόν 1995-96 στο Θέατρο Βρετάνια, ο οποίος αν και «μικρός» τον «φώτισε». «Μα δεν είμαι ηθοποιός των μεγάλων ρόλων», απαντά συμπληρώνοντας πόσο ξεχωριστά έχει μέσα της εκείνον τον ρόλο της υπηρέτριας. «Ένας ηθοποιός που ερμηνεύει δεύτερους ή τρίτους ρόλους δεν υπολείπεται των συναδέλφων του. Στο παγκόσμιο ρεπερτόριο κάθε ηθοποιός έχει συγκεκριμένα πράγματα που μπορεί και πρέπει να κάνει, εφόσον γνωρίζει τις δυνάμεις του. Δεν είμαι πρωταγωνίστρια».


«Δεν αδικείσαι στην επιθεώρηση»

Δεν συμμερίζεται την άποψη ορισμένων που θεωρούν την επιθεώρηση είδος ξεπερασμένο η Ελένη Γερασιμίδου. «Δεν έχει φθαρεί και αποδεικνύεται από τη δουλειά που έκανε την περσινή σεζόν ο Σταμάτης Φασουλής (σ.σ. «Το τρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές»). Η επιθεώρηση είναι είδος που μου αρέσει πολύ και την είχα νοσταλγήσει. Τους ρόλους στην επιθεώρηση τους αντιμετωπίζω όπως κάθε ρόλο. Θέλουν όμως άλλη κινητοποίηση διότι έχουν άλλους κώδικες». Δεν συμφωνεί επίσης με την αντίληψη ότι ο ηθοποιός αδικείται στην επιθεώρηση.

«Μπορεί να μην είναι καλά τα κείμενα. Σας θυμίζω όμως τον Σωτήρη Μουστάκα που υπηρέτησε αυτό το θεατρικό είδος. Ήταν πολύ φίνος ηθοποιός».