Ο εκσκαφέας έκλεψε την παράσταση

Το 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έκλεισε την αυλαία του με επιτυχία και με «πρωταγωνιστή» έναν… εκσκαφέα
Όταν έφτασα στην Καλαμάτα από την Επίδαυρο όλοι μιλούσαν για τον «Μύθο» του Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι. Είχε παιχτεί την προηγούμενη μέραμεσοβδόμαδα- και δεν κατάφερα να το δω. Οι δύο παραστάσεις του 13ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού που απέμεναν στο «επίσημο» πρόγραμμα θα μπορούσα να πω πως δεν με «κατέκτησαν». Προσωπική άποψη. Διότι αρκετοί ήταν αυτοί που τους άρεσαν και οι ενθουσιασμένοι δεν έλειψαν.

Κατάμεστοι οι χώροι του Φεστιβάλ όπως πάντα- το ενδιαφέρον Καλαματιανών και επισκεπτών όχι μόνον παραμένει αμείωτο αλλά και διαρκώς αυξάνεται-, οι πιστοί οπαδοί- το «φαν κλαμπ» του Φεστιβάλ-, από αδάμαστες από τον χρόνο «Πρατσικίνες», ήγουν μαθήτριες της Κούλας Πράτσικα, μέχρι εφήβους, παρόντες και φέτος-, η γλυκύτατη και πανάξια Βίκυ Μαραγκοπούλου, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, εκεί, τα καλόγουστα έντυπά του να διατίθενται δωρεάν στο κοινό, τιμές εισιτηρίων απολύτως προσιτές και η παράσταση που είδα το Σάββατο στο Γυμναστήριο του Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας ήταν του Σουηδού Πάλε Ντιρβάλ σε χορογραφία του ίδιου και της Καρολίν Ενό.

Κοστουμαρισμένος και γρα βατωμένος ο περφόρμερ Πάλε Ντιρβάλ στα τριάντα πέντε λεπτά τού «Catastrophe Communication Combinatoria» έμοιαζε να δίνει περισσότερη σημασία στον λόγο- στα αγγλικά- παρά στην κίνηση. Οι αναπάντεχες τροπές της ζωής στο θέμα του, χιούμορ, γελάκια από το κοινό και ένα δυνατό φινάλε για μία περφόρμανς που χειροκροτήθηκε θερμά και με «μπράβο» αλλά πολλούς μας άφησε ανικανοποίητους – προσωπικά έπληξα.

Κυριακή βράδυ και το βελγικό συγκρότημα C. de la Β. (Σύγχρονο Μπαλέτο του Βελγίου) που δύο χρόνια πριν μας είχε δείξει έναν υπέροχο «Μουσαμά» επανέρχεται στο Κάστρο. «Εισαγωγές- εξαγωγές» ο τίτλος της καινούργιας χορογραφίας, αφετηρία της οι καταγγελίες για την οικολογική καταστροφή στην Τανζανία και ο ίδιος χορογράφος, ο Κουν Αουγκουστέινεν, κινείται σε μήκος κύματος ανάλογο με τον «Μουσαμά»: ογκώδη κιβώτια στοιβαγμένα, σκαλωσιές, σε μία εξέδρα ένα γυναικείο κουαρτέτο εγχόρδων, ο κόντρα τενόρος Στιβ Ντιζαρντέν και μπαρόκ άριες συνοδεύουν, καθώς ανακατεύονται με ηλεκτρονικούς ήχους, αντιστικτικά, σκηνές όπου η απειλή πλανάται και η βία κυριαρχεί.

Έξι χορευτές – ο ένας με δεκανίκια-, ένα σώμα που δύο άλλοι το σέρνουν, το κακοποιούν, το αδειάζουν, ταλαντώσεις, πτώσεις, παραμορφώσεις, μετωπικά στησίματα, κατεβασμένα παντελόνια και εσώρουχα, λόγος με χιούμορ αφελές που ελαφρώνει την απόγνωση που πλανάται… Το χειροκρότημα ήταν πλούσιο και με «μπράβο», αν και οι περισσότεροι νιώσαμε πως το θέαμα κάποιες στιγμές πλάτειαζε και του έλειπαν οι συγκλονιστικές κορυφώσεις του «Μουσαμά».


Κάλλας και σίδερα

Η αποζημίωση ήρθε αναπάντεχα: παραλία Καλαμάτας, πλάι στο κεντρικό λιμάνι, ώρα 7, ο ήλιος στο γέρμα του, σε πρώτο πλάνο βάρκες και καραβάκια, σε δεύτερο το Καλάθι- ο ορεινός όγκος που δεσπόζει της Καλαμάτας-, κόσμος μαζεμένος τριγύρω για την «παράλληλη εκδήλωση» και ένας εκσκαφέας όρμησε υπό τους ήχους του «Μon c ur s΄ ouvre ta voix…» («Η καρδιά μου ανοίγει με τη φωνή σου…») από το «Σαμψών και Δαλιδά» του Σεν- Σανς και των συγκλονιστικά παλλόμενων χορδών της Μαρίας Κάλλας.

Ένας χορευτής, όχι πρώτης ηλικίας, θα βγει από την καμπίνα- μαύρο παντελόνι, λευκό πουκάμισο, χοντρά μαύρα γάντια οδήγησης περασμένα στα χέρια. Και για λιγότερο από μισή ώρα- όσο κράτησαν ή άρια, ένα κομμάτι από τη «Νόρμα» του Μπελίνι παιγμένο από μπάντα και άλλη μια άρια από τον «Σιντ» του Μασνέ- θα τον κυνηγήσει και θα κυνηγηθεί από τον εκσκαφέα, θα αγκαλιαστεί ερωτικά μαζί του, θα παλέψει μαζί του, η «κουτάλα» του θα τον χαϊδέψει (!)- μία σχέση λατρείας και μίσους-, θα τον αρπάξει, θα κρεμαστεί πάνω της, θα τον αδειάσει… Και όταν εκείνος, στο τέλος, νικημένος, θα σωριαστεί, ο βραχίονας θα κατεβεί, θα χτυπήσει το τσιμέντο της αποβάθρας με έναν ξερό, ανατριχιαστικό ήχο, η «κουτάλα» θα τον πάρει στην «αγκαλιά» της και ο εκσκαφέας θα απομακρυνθεί.

Ένα κομμάτι – «Εξαιρετικές μεταφορές»- του Γάλλου Ντομινίκ Μπουαβέν με τη βοήθεια της Κριστίν Ερμπέ, που, δένοντας με σπαρακτικό τρόπο το μπελκάντο και τη συγκλονιστική φωνή της Κάλλας με τα σίδερα του αποτρόπαιου μηχανήματος γέννησε συγκίνηση. Και καθαρή ποίηση.