Μπορούν να πεθάνουν από νοσταλγία

Μολονότι ο Λόρενς Ντάρελ, εν έτει 1977, από το απάγκιό του στην Προβηγκία, υποστηρίζει ότι «θα περάσει πολύ καιρός μέχρι η Ελλάδα να εκσυγχρονιστεί πλήρως με την κακή έννοια», εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι είναι προσκολλημένος στην πρώτη Ελλάδα που γνώρισε, την Ελλάδα του Μεσοπολέμου: «Στη δεκαετία του ΄30 […] ψυγείο μας ήταν το κοντινότερο πηγάδι- ή ακόμα και η θάλασσα-, κι εκεί μέσα βάζαμε μπουκάλια και τα τρόφιμα που αλλοιώνονται· η γιαγιά του χωριού ήταν το πλυντήριό μας, και μάλιστα ήταν ένα εξαιρετικό πλυντήριο (και μας έλεγε κι ευχαριστώ για τα λεφτά που της δίναμε), έστω κι αν μερικές φορές κολλούσαμε ασήμαντες παιδικές ασθένειες, όπως ελμίνθες ή βουβωνική τριχοφυτία, από τα κακοπλυμένα ρούχα». Ο Ντάρελ είναι ένας αδιόρθωτος νοσταλγός και, υπό αυτό το πρίσμα, ένας αδιόρθωτος «Έλληνας».

Ακούστε τα δικά του λόγια: «Η ελληνική φυλή είναι η μόνη φυλή που έχω συναντήσει μέχρι τώρα που οι άνθρωποι πραγματικά μπορούν να μαραζώσουν και να πεθάνουν από τη νοσταλγία· το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια πάνω από μία φορά».