«ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΓΑΪΔΑΡΟΣ»

Ο οδηγός του Νταρέλ βρίθει από επιμέρους ευφυείς ανθρωπομορφικές παρατηρήσεις- «η Ζάκυνθος (μετά τον μεγάλο σεισμό του 1953) είναι σαν μια όμορφη γυναίκα που της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο», «τα Δωδεκάνησα απλώνονται ή σέρνονται, κατά μήκος της συνοφρυωμένης Τουρκίας», «η παιδεραστία διείσδυσε στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό ως αναγκαίο γνώρισμα των ανώτερων πολιτών: ήταν μια μορφή ιπποσύνης, που καθαγίαζε την αρετή»-, αλλά δεν διστάζει και να κατονομάσει την, κατά τη γνώμη του, ειδοποιό διαφορά της Ελλάδας από τις άλλες μεσογειακές χώρες: «Η Ιταλία δεν έχει τέτοιο φως, ούτε και η Ισπανία. Τα λουλούδια, τα σπίτια και τα σύννεφα μας παρατηρούν μ΄ ένα φωτοηλεκτρικό κύτταρο- που είναι ταυτόχρονα ουσιώδες και κάπως άυλο. Κάθε κυπαρίσσι είναι το μόνο κυπαρίσσι που υπάρχει. Κάθε βάρκα, κάθε σπίτι, κάθε γάιδαρος είναι αρχέτυπα- ένα πλατωνικό πρότυπο μιας ξαφνικής επινόησης· ίσως να είναι η εντελώς αυθαίρετη επινόηση κάποιου οκνηρού θεού, λες και είπε “Γενηθήτω γάιδαρος”…».