ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΡΩΤΟΥΝ

– Κώστας Γεωργιάδης:
Κύριε πρόεδρε, αληθεύουν οι πληροφορίες που ακούμε και διαβάζουμε ότι προορίζετε για διάδοχό σας τον κ. Αλέξη Τσίπρα; Στην Κουμουνδούρου μάλιστα πολλοί λένε ότι με την απόφασή σας να τον ορίσετε επικεφαλής της εκλογικής καμπάνιας, του δώσατε το δαχτυλίδι.

Δεν φοράω δαχτυλίδι.

Φοράω βέρα και δεν έχω την πρόθεση να τη δώσω σε κανέναν. Από εκεί και πέρα αισθάνομαι βαθιά ικανοποίηση γιατί η μόνη πολιτική δύναμη που έφερε νέα πρόσωπα μαζί με νέες ιδέες, νέες αξίες και νέα γλώσσα σε ένα παρακμιακό πολιτικό σκηνικό κι έδωσε σήμα ελπίδας και ανανέωσης, που το υποδέχθηκε θερμά η κοινωνία, είναι ο Συνασπισμός.

– Κώστας Αναγνωστόπουλος:
Κύριε πρόεδρε, μήπως στην προσπάθειά σας να προσεγγίσετε όλες τις ομάδες του λεγόμενου εξωκοινοβουλευτικού χώρου έχετε κάνει υπερβολές, οι οποίες ενοχλούν τους πολίτες, που θέλουν επιτέλους να σταματήσουν οι οδομαχίες στην πρωτεύουσα και να γίνει μία ευρωπαϊκή πόλη; Κι εγώ θα ήθελα η Πανεπιστημίου να είναι πλακόστρωτη, να πίνουμε το βραδάκι ένα ουζάκι κάτω από ένα πλατάνι και να περνάνε δίπλα μας παγόνια. Από την Πανεπιστημίου όμως περνούσαν επί μήνες οι φοιτητικές διαδηλώσεις.

Έτσι μόνο στηρίχθηκε το δημόσιο πανεπιστήμιο και η ανεξαρτησία της γνώσης από επιχειρηματικά συμφέροντα. Και μόνο με σκληρές κινητοποιήσεις και την απεργία πείνας για 25 μέρες του δημάρχου Κορτζίδη στο Ελληνικό άρχισε να εφαρμόζεται το συνταγματικό δικαίωμα για ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στις παραλίες. – Βασίλης Ανδρικόπουλος:
Είστε από εκείνους που πιστεύουν ότι τα στελέχη της Ν.Δ. που εμπλέκονται στο σκάνδαλο των ομολόγων ουσιαστικά αντιγράφουν συμπεριφορές στελεχών του ΠΑΣΟΚ από το παρελθόν ή θεωρείτε ότι αυτή είναι μία πρωτοφανής ιστορία, καθώς πρώτη φορά κάποιοι έβαλαν χέρι στα χρήματα των φτωχών;

Πιστεύω ότι η υποταγή του δημόσιου στο ιδιωτικό, η αγορά χωρίς ελέγχους, η εμπορευματοποίηση των πάντων, το κέρδος ως υπέρτατη αξία δημιουργούν τις συνθήκες, επί διακυβέρνησης και Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, για πανταχού παρούσα διαφθορά. Το πρόβλημα δεν λύνεται απλά με το «κάρφωμα» των δύο κομμάτων για τους απατεώνες του άλλου. Αλλά με τη ριζοσπαστική κίνησή μας προς μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος είναι πάνω από τα κέρδη, ο δημόσιος χώρος είναι αξία, η διαφάνεια και ο έλεγχος συνεχή.

– Γιάννης Ευσταθόπουλος:
Τα ομόλογα, οι πυρκαγιές ή η νοθεία στα γραπτά είναι για εσάς το μεγαλύτερο ολίσθημα της κυβέρνησης, στο οποίο και θα επικεντρώσετε την κριτική σας στην προεκλογική περίοδο;

Και η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Και τα παιδιά με τα «πράσινα παπούτσια». Και η εκποίηση του ΟΤΕ. Και τα δύο εκατομμύρια φτωχοί. Και οι χιλιάδες ανασφάλιστοι νέοι. Δίπλα όμως και πάνω από την κριτική θα είναι η πίστη μας ότι στον τόπο μας μέσα από μια ανατροπή του πολιτικού κατεστημένου μπορεί να ανθήσουν το κοινωνικό κράτος και οι ελευθερίες.

– Μαρία Βιστάκη:
Κύριε πρόεδρε, επιτρέψτε μου μια προσωπική ερώτηση: Πολλές φορές έχει σχολιαστεί ότι ντύνεστε αντισυμβατικά, με τρόπο που δεν συνάδει με την εμφάνιση προέδρου κόμματος. Είναι αυτό το στυλ σας και δεν μπορείτε να το αλλάξετε ή το κάνετε για δημιουργία εντυπώσεων; Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου ήμουνα δύο δεκαετίες, τα πράγματα ήταν πιο απλά και λιγότερο υποκριτικά. Ακόμα, όταν ήταν να εκλεγώ πρόεδρος του ΣΥΝ, σκέφθηκα ότι θα είμαι, όσο μπορώ, ο εαυτός μου κι όχι ο ρόλος μου. Κι ακόμα, για να παραφράσω τον Σλάβοϊ Ζίζεκ, «ένας αρχηγός κόμματος που νομίζει ότι είναι αρχηγός κόμματος δεν είναι λιγότερο τρελός από έναν τρελό που νομίζει ότι είναι αρχηγός κόμματος».

– Αλέξανδρος Ζαγόρης:
Θα μπορούσατε να συνεργαστείτε με το ΠΑΣΟΚ μετεκλογικά ή προεκλογικά; Αφού, όπως λέτε, στόχος και των δυο σας είναι να φύγει η Νέα Δημοκρατία από την εξουσία.

Προϋπόθεση για μια ευρύτερη συνεργασία είναι η προγραμματική σύγκλιση. Οι διαφορές με το ΠΑΣΟΚ στο άρθρο 16, στις ιδιωτικοποιήσεις, στο Ασφαλιστικό, στο κλείσιμο της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, στο Ευρωσύνταγμα, στις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν το επιτρέπουν. Είναι όμως για μας μεγάλη χαρά και τιμή να συναντιόμαστε μέσα στα κινήματά μας συνεχώς με πολίτες σοσιαλιστικής προέλευσης που ξαναβρίσκουν την ελπίδα και τις αξίες που νόμιζαν χαμένες στον λόγο και τη δράση της ριζοσπαστικής Αριστεράς.