«Δεν κοστίζει να φανταστεί ένας άνθρωπος…»

«…ΑΣΚΩ ΤΟ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ
ΤΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥ./ Α, ΝΑΙ. ΠΡΟΣΔΙΔΕΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ/ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ/ ΚΑΤΑΦΡΟΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ…»,
ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΑ
Γενέτειρα: Αθήνα 1953 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Νομικά και ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται στη μέση εκπαίδευση.

Εκλεκτικές συγγένειες: Στις πρώτες συλλογές είναι εμφανής η επίδραση του Κάλβου. Αργότερα ο διακειμενικός διάλογος διευρύνεται και η ποίησή της αρδεύεται από το έργο του Καβάφη και του Καρυωτάκη, της Αχμάτοβα και της Τσβετάγιεβα. Ο «μαγικός ρεαλισμός» των Λατινοαμερικάνων συγγραφέων (Μάρκες, Φουέντες, Λιόσα) αποτελεί σταθερό σημείο έλξης, όπως και τα…

… παραμύθια, τα οποία διαβάζει με πάθος από μικρή και τα αφηγείται, είτε αυτούσια είτε παραλλαγμένα, αρχικά σε οικεία της πρόσωπα και αργότερα μέσα στην ποίησή της.

Μεταφράσεις/ Σχολικό θέατρο: Έχει μεταφράσει Ρωμανό. Για τις ανάγκες της σχολικής θεατρικής πράξης έχει μεταφράσει και σκηνοθετήσει μεταξύ άλλων Μένανδρο ( Σαμία ), Σαίξπηρ ( Ρωμαίος και Ιουλιέττα ) και Αριστοφάνη ( Όρνιθες ). Έχει διασκευάσει παραμύθια από τη συλλογή του Μέγα, ενσωματώνοντας τον λαϊκό προφορικό λόγο σε στιχουργημένο κείμενο. Οι σχολικές αυτές παραστάσεις έχουν επανειλημμένα βραβευτεί.

Κριτική ετυμηγορία: Από τις χαρακτηριστικές και διακριτές φωνές της γενιάς του ΄70. Γερής στόφας ποιήτρια, κτίζει από συλλογή σε συλλογή το ιδιόμορφο ποιητικό της σύμπαν προσπαθώντας να διασώσει μέσα από στέρεα και άκρως θελκτικά λεκτικά αρχιτεκτονήματα ένα ίχνος ομορφιάς. Η κριτική λανθασμένα θεωρεί την ποίησή της «φυσιολατρική». Αν και στις πρώτες της συλλογές υπάρχει έντονη παρουσία του φυσικού στοιχείου, αυτό λειτουργεί μάλλον ως «σκηνικό» που υπογραμμίζει την απουσία αυθεντικού νοήματος. Οι άνθρωποι κινούνται, όπως οι μαριονέτες του Κλάιστ, σ΄ ένα αρμονικό και εκθαμβωτικό στη λάμψη του φυσικό περιβάλλον, το οποίο, ωστόσο, μεταβάλλεται διαρκώς, παραμένοντας αδιάφορο στις προθέσεις και τις ανάγκες τους. Η πορεία της στα γράμματα δείχνει ένα πνεύμα που καθώς αλλάζει και ωριμάζει μες στον χρόνο αποδέχεται με στωικότητα και τόλμη, αλλά και χιούμορ και αυτοσαρκασμό, την περιχαράκωσή του και την αδυνατότητα κάποιας ηρωικής εξόδου από αυτήν την πλαστή συνθήκη. Το μόνο που απομένει είναι η ποιότητα της συγκίνησης και η προσπάθεια να κρυσταλλωθεί μέσα σε γλώσσα απέριττη και διαυγή, με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Η ποίηση για τη Χριστοδούλου, σε αντίθεση με τη ζωή, είναι μαγεία απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια.

Βιβλιογραφία: Ποίηση: Τα άλογα γα του μυροβλήτου (1974), Ηγησώ («Κείμενα», 1979), Χώμα («Κέδρος», 1985), Η προσευχή του αναιδούς («Καστανιώτης», 1991), Το κυπαρίσσι των εργατικών («Καστανιώτης», 1995), Φορτίο («Καστανιώτης», 1997), Προς τα κάτω («Νεφέλη», 1999), Ελάχιστα πριν («Νεφέλη», 2005), Λιμός («Νεφέλη», 2007). Πεζά: Ακτή στο φως του χειμώνα («Καστανιώτης», 1994)

Στίχοι: « Όταν η θάλασσα αποσύρεται, / Τα χέρια ενώνω: Την καλώ να επιστρέψει ./ Εισακούομαι. Στη θεία επικράτεια / Το ένα κύμα ακολουθεί το άλλο./ Δεν κοστίζει να φανταστεί ένας άνθρωπος / Ότι τον αγαπά η πνοή του κόσμου./ Έτσι σκάζει μπρος στα πόδια του ο αφρός,/ Ψελλίσματα του Αγγελιαφόρου ».