Το πνεύμα του τόνου

Η φωτό

Φυσικά ο φωτογράφος είχε μπει πρώτος στο δωμάτιο του συγγραφέα για να φωτογραφίσει από καλή γωνία, ασφαλώς, την ιστορική συνάντηση του Σολζενίτσιν με τον Πούτιν. Ο ταλαιπωρημένος (και άρρωστος πια)

συγγραφέας ζει σ΄ ένα δωμάτιο με παλαιά έπιπλα, της τσαρικής Ρωσίας.

Γραφείο και βιβλιοθήκη δεν φαίνονται στη φωτογραφία.

Σε πρώτο πλάνο ένα κομμάτι τραπεζιού και ο συγγραφέας ακουμπά τα χέρια του εξουθενωμένος. Τώρα που πέρασαν λίγες μέρες κάθομαι και ξανακοιτάζω τη φωτογραφία. Ακόμη και αν πείσεις τον εαυτό σου ότι πρόκειται για δύο άσημους, κοινούς ανθρώπους, τα συμπεράσματα είναι τα ίδια.

Πρόκειται όμως για έναν νομπελίστα συγγραφέα και τον πρόεδρο της παντοδύναμης Ρωσίας. Η φωτογραφία επομένως αρχίζει να τρέμει και να τρίζει σαν σιδερένια, σκουριασμένη πόρτα.

Μόλις ανοίγει η πόρτα στο βάθος και φαίνεται ο παντοδύναμος με λίγο τρακ (αν είναι δυνατόν), που ήρθε να επισκεφθεί τον συγγραφέα, να πιουν ίσως τσάι με κουλουράκια, να τον ρωτήσει για την υγεία του. Πότε άλλοτε συνέβη κάτι παρόμοιο;

Ίσως επί Στάλιν και Γκόρκι. Ο παντοδύναμος πήγε ο ίδιος αυτοπροσώπως να συλλάβει την αιωνιότητα. Το στοχαστικό και βασανισμένο πρόσωπο του συγγραφέα, σκεπασμένο με γένια, έχει βγει από τα μυθιστορήματα των μεγάλων δασκάλων της ρωσικής πεζογραφίας.

Ασφαλώς ένας από τους θεατρικούς ήρωες, ας πούμε του Τσέχωφ, ο οποίος έχει ήδη ακούσει την τρομερή είδηση ότι ο βυσσινόκηπος πουλήθηκε και ακούει κιόλας τα χτυπήματα των ξυλοκόπων που θ΄ αρχίσουν σε λίγο.