«Το κέφι είναι πολυτέλεια»

Η Φωτεινή Μπαξεβάνη συμμετείχε στο θεατρικό «Οκτώ γυναίκες (κατηγορούνται)», όχι με την ιδιότητα της ηθοποιού, αλλά ως συνθέτις
«Δεν θέλω να μείνω στην Ιστορία… Το κέφι μου θέλω να κάνω. Αυτό, για μένα, είναι μεγάλη πολυτέλεια» λέει αφοπλιστικά. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη θέλει να περνά καλά και δεν την απασχολεί αν θα βρεθεί με πρώτο ρόλο στα χέρια.

Άνθρωπος της παρέας, ευχαριστήθηκε τη συμμετοχή της στο «πειραγμένο» από τον Νίκο Καραθάνο «Οκτώ γυναίκες» του Ρομπέρ Τομά, που παρουσιάστηκε στο κτίριο της οδού Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (και θα ανεβεί σε κάποια καλοκαιρινά θέατρα και, ίσως, για λίγες παραστάσεις το φθινόπωρο στην Αθήνα) γράφοντας τα τραγούδια που ερμήνευσαν οι ηθοποιοί, σε στίχους της ηθοποιού επίσης και συγγραφέως Λένας Κιτσοπούλου. «Με τον Νίκο (σ.σ.: Καραθάνο) και την Έλλη (σ.σ.: Παπαγεωργακοπούλου) ήμασταν μαζί στη Σχολή, στο ίδιο έτος. Από τότε είμαστε φίλοι καλοί. Ποτέ δεν είχαμε δουλέψει παρέα. Συνέβη τώρα».

ΙΝFΟ

Την ερχόμενη σεζόν θα παίζει στο Εθνικό στον «Έμπορο του Λας Βέγκας» (βασισμένο στον Σαίξπηρ) και στη μαύρη κωμωδία «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι στο «Αμόρε».

Σας δυσκόλεψε στη σύνθεση της μουσικής το γεγονός ότι είναι ένα έργο για γυναίκες, παρουσιασμένο από άνδρες;

Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Διότι γράφω μουσική παρακολουθώντας τις πρόβες. Παρατηρώ τους ηθοποιούς, τις φωνές τους, τις κινήσεις τους, τους χαρακτήρες που υποδύονται. Παίρνω γεύσεις από τον κάθε έναν. Δεν μπορώ να συνθέσω εξ αποστάσεως. Αν καθήσω σπίτι να γράψω μουσική, είμαι σίγουρη πως θα βρεθώ εκτός θέματος.

Πτυχιούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού έχει στο ενεργητικό της θεατρικούς ρόλους («Ο Έβρος απέναντι», «Τουρκαρέ», «Μια μέρα τον Οκτώβρη», «Τα σκουπίδια», «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», «Χοντροί άντρες με φούστες»), ταινίες («Αυτή η νύχτα μένει», «Το όνειρο του σκύλου», «Λουκουμάδες με μέλι», «Η χορωδία του Χαρίτωνα», «Uranya») αλλά και σίριαλ («Εγκλήματα», «Απόστολος και μόνος», «Είσαι πολύ αλήτης τελικά», «Φάε τη σοκολάτα σου»).

Ωστόσο θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μουσικός σχεδόν από κούνια. «Μια συμμαθήτρια στο Δημοτικό είχε πιάνο στο σπίτι της. Πήγαινα να παίξουμε και θυμάμαι ότι αμέσως έτρεχα στο πιάνο». Οι γονείς της την έγραψαν στο ωδείο. Τελειώνοντας το Λύκειο, ήταν ανάμεσα στην υποκριτική και τη ζωγραφική. Ξεκίνησε για τη Σχολή Καλών Τεχνών. Πέρασε στη Δραματική. Τη μουσική δεν την άφησε. Έχει γράψει τις μουσικές στα θεατρικά «Η Ήρα και το παγώνι», «Έβδομο ρούχο», «Οδυσσεβάχ», «Εγκλήματα καρδιάς», στις ταινίες «Αιώνιος φοιτητής» και «Εύκολη λεία» και στη σειρά «Ποτέ δεν είναι αργά».

Με την υποκριτική ή τη σύνθεση εκφράζεστε καλύτερα;

Θα τα παρατούσα όλα ευχαρίστως αν μου έλεγαν να γράψω ταξιδιωτικούς οδηγούς. Να ταξιδεύω, να γεύομαι, να ερευνώ. Η διαδικασία αυτή δεν διαφέρει από τη μουσική. Ανάλογα λειτουργώ και στους ρόλους.

Έχετε σκεφθεί να παρουσιάσετε μια ολοκληρωμένη δουλειά σε CD;

Ναι αλλά είναι ένα άλλο κυνήγι, ένας άλλος δρόμος. Μ΄ ενδιαφέρει η λειτουργία της μουσικής στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Είναι ένας ακόμη ρόλος, σημαντικός. Η σωστή χρήση της μπορεί να αλλάξει ακόμα και την υπόθεση, διότι επηρεάζει τον θεατή. Γεννά συναισθήματα. Το ίδιο βιώνεις μια σκηνή χωρίς μουσική και το ίδιο με μουσική;


«Θέλει και η μουσική σκηνοθεσία»

Δίνει την αίσθηση ότι σκηνοθετεί νοερώς.

«Χρειάζεται η σκηνοθετική σκέψη. Την οποία όμως δεν έχουν όλοι οι σκηνοθέτες για το μουσικό κομμάτι μιας παραγωγής, θεατρικής ή τηλεοπτικής. Δεν έχουν μουσική αντίληψη. Γι΄ αυτό και βλέπουμε τη μουσική επιμέλεια να εξαπλώνεται.

Είναι εύκολη λύση».

Σας έχει απασχολήσει η σκηνοθεσία;

Θέλω να το κάνω… Αν κάποια στιγμή νιώσω την ανάγκη, θα το κάνω. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική.