Η τούρτα έκρυβε το δηλητήριο

ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΓΑΜΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ
ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΠΕΠΤΟ ΕΥΠΩΛΗΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. ΟΜΩΣ Η
ΜΠΛΑΝΤΙΝ ΛΕ ΚΑΛΕ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ
ΣΑΝ LΕGΟ. ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ
ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΚΑΛΕΣΜΕΝΩΝ; ΤΟ
ΣΚΗΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΓΑΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ Ο,ΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
Οι όρκοι ισόβιας αγάπης ανέκαθεν έθελγαν- και την ίδια στιγμή τρομοκρατούσαν- τα συναισθηματικά αντανακλαστικά. Αστική συνήθεια, θρησκευτική ευλογία, βολικός διακανονισμός, μασίφ έρωτας ή κουκούλι ασφαλείας, όπως και να τον δει κανείς, ο γάμος αποτελεί κυρίαρχο, άλλοτε κατευναστικό και άλλοτε σαρκοβόρο, κοινωνικό θεσμό.

Ο έρωτας έθρεψε τη λογοτεχνία. Αποτελεί, μαζί με τον θάνατο, μέγα λογοτεχνικό θέμα, σε κάθε έκφανση και εκδοχή. Ο γάμος όμως; Μπορεί ένα θέμα με αντικείμενο τη γαμήλια τελετή και τα μαχαιροπήρουνα της λίστας γάμου να αναδείξει κρυφές πτυχές της ανθρώπινης σκέψης και εμπειρίας; Μπορεί ένα τέτοιο μυθιστόρημα να μην καταλήξει, στην καλύτερη περίπτωση, εύπεπτο ανάγνωσμα που διαβάζεται σε ύπτια στάση και λειτουργεί σαν αναγνωστικό ντεπόν;

Ω ναι, μπορεί. Θα μου συγχωρήσετε την έμφυλη παρατήρηση, αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο που ένα τέτοιο βιβλίο γράφτηκε από γυναίκα. Εξηγούμαι: οι γυναίκες πεζογράφοι συχνά έχουν ένα ιδιαίτερο, σε εξαιρετικές περιπτώσεις φλογοβόλο, βλέμμα, όταν εστιάζουν σ΄ αυτό που ονομάζεται, συχνά απαξιωτικά, «πεζή καθημερινότητα»:

Τον λεκέ στο τραπεζομάντιλο, τον τρόπο που ξεπαγώνουν τα μπιφτέκια, την επιλογή ενός νυφικού, τον εμετό ενός παιδιού στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου. Εικόνες που δεν σχετίζονται με υψηλές ιδέες ή συναρπαστικές εμπειρίες, όμως αναβαπτίζουν την καθημερινότητα. Την καθιστούν από αόρατη ορατή.

Ίσως αυτό να είναι, μαζί με άλλα πιο μεγαλεπίβολα, το έργο της πεζογραφίας.

Η Μπλαντίν ντε Καλέ (1969) διδάσκει Λατινική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο Ρaris ΧΙΙ και δημοσιεύει λογοτεχνία για πρώτη φορά. Οργανώνει την αφήγησή της γύρω από έναν γάμο: το ταξίδι των καλεσμένων ως το γραφικό παρεκκλήσι, την τελετή με τον παπά που μπερδεύει τα λόγια του, το εκθαμβωτικό

Βlandine le Callet

ΣΚΗΝΙΚΟΓΑΜΟΥ

ΜΤΦ. ΑΝΝΑ ΔΑΜΙΑΝΙΔΗ, ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ, 2007 ΣΕΛ. 264, ΤΙΜΗ: 16 ευρώ

ζευγάρι, τα δώδεκα παρανυφάκια (ανάμεσά τους κι ένα μογγολάκι που η νύφη προσπαθεί τεχνηέντως να παραγκωνίσει), τις στημένες φωτογραφίες και το κοκτέιλ που ακολουθεί, το πανάκριβο τραπέζι με την υποχρεωτική κοινωνική συνύπαρξη ετερόκλητων προσκεκλημένων, τον χορό μέχρι πρωίας, τα μυστικά που αποκαλύπτονται σε τετ α τετ συναντήσεις.

Η συγγραφέας δομεί το μυθιστόρημα σαν lego. Επιλέγει την πολυφωνική αφήγηση. Χωρίζει την εξιστόρηση σε εννιά κεφάλαια, τα οποία παίρνουν το όνομά τους από το πρόσωπο που μιλά κάθε φορά: Πωλίν, Μπερτράν, Μαντλέν, Ελέν, Μαρία, Ζαν Φιλίπ, Βενσάν, Νταμιέν, Μπερανζέρ. Οι αφηγητές ανήκουν σε όλο το ηλικιακό φάσμα, από παιδιά μέχρι υπερήλικες: απλώνονται σε τρεις γενιές.

Εκτός από τους νεόνυμφους, τον ρόλο του αφηγητή αναλαμβάνουν μακρινοί ή κοντινοί συγγενείς, αλλά και μακρινοί συνεργάτες, που αναρωτιούνται γιατί προσκαλέστηκαν. Μέσα από τις εννιά πολυπρισματικές αφηγήσεις αποτυπώνεται όχι μόνο η εικόνα της ερωτικής σχέσης των νεόνυμφων, αλλά και οι κρυφές ισορροπίες, το μυστικό δηλητήριο των πολυμελών οικογενειών τους, ο θύλακας του κοινωνικού περιβάλλοντος, εντός του οποίου αναπτύσσονται αυτές οι συμπεριφορές. Τα μαύρα πρόβατα και οι αντιρρησίες ασφυκτιούν, το καζάνι βράζει. Υπόγειο χιούμορ και διάθεση ανθρωπογνωστικής κατανόησης συνδέουν αυτά τα πολύχρωμα αφηγηματικά νήματα.